۱۳۹۰ فروردین ۱۹, جمعه

اینجا جنگ شده!!

دیروز وقتی تظاهرات را دیدم یادم آمد که راهنمای سفر می‌گفت اینجا راهپیمایی امری عادی‌ست. امروز که افتادم بین جمعیت و پلیس که نمی‌گذاشت عبور کنم و بعد گازهای اشک‌آور، فهمیدم نه، جریان باید کمی تا قسمتی جدی باشد!! تجربه‌ی گاز اشک‌آوری هم نداشته‌ام بدانم باید چه کار کنم!! اما از شما چه پنهان حس شهادت‌طلبی هم پیدا کرده بودم که بروم علیه این دوست و رفیق آقای احمدی‌نژاد (اوو مورالس) شعار بدهم!!!
ماجرا دو روز است که شروع شده. عده‌ای کارمندان به بهانه‌ی افزایش حقوق ریخته‌اند توی خیابان، بعد گروههای دیگر به آنها پیوسته‌اند، و علیه دولت آقای مورالس شعار داده‌اند. کارلا می‌گوید، اینها همه عادی‌ست. رییس جمهور هم طرفداران دو آتشه‌ای دارد و هم مخالفین بسیاری. اما خب، در یک منطقه‌ی توریستی گاز اشک‌آور زدن معنایش این است که این دولت برای توریستها هم اهمیتی قائل نیست.
فعلا تا جریان در حد شلیک هوایی و گاز اشک‌آور است، توریستها دارند می‌گویند و می‌خندند و خوش می‌گذرانند. البته بگویم برای مردم عادی هم زندگی جریان دارد. توی همان خیابان که پوکه‌ی اشک‌آور کنار من فرود آمد، مامورهای شهرداری در حال تمیز کردن خیابان در بین جمعیت تظاهرکننده بودند. حالا که هاستلم را عوض کرده‌ام بیشتر به مرکز این تشنجات نزدیک شده‌ام! دسترسی به اینترنت هم آسانتر شده. می‌توانم اخبار را بخوانم و ببینم آیا این ماجراها واقعا جدی‌ست یا آقای مورالس تنها خواسته از احمدی نژاد تقلید کند!


۱۳۹۰ فروردین ۱۸, پنجشنبه

بولیوی

نگارنده در بولیوی به سر می‌برد و به شدت در مضیغه‌ی اینترنت است. اما در این دو روز گذشته نتیجه گرفته‌ام که بولیوی با وجود عقب ماندگی‌هایش از پرو، از نظر اخلاق مردم یک سر و گردن بالاتر است. اگرچه پاسپورت ایرانی و ریش جناب احمدی نژاد به کار نیامد و مجبور به استفاده از پاسپورت شیطان بزرگ شدم و یکصد و سی و پنج دلار از جیب پرداختم (که انشالله امریکا کوفتش بشود که کلی از این پولها از مردم فقیر بولیویایی گرفته و آنها اقدام به مقابله به مثل کرده‌اند)، اما حتی آنجا هم از خوش‌اخلاقی و احترام افسرهای لب مرز لذت بردم و با آنها کلی گپ زدم. این در حالی‌ست که آخرین خاطره‌ی نگارنده از خاک کشور پرو، قیافه‌ی عبوس افسر پرویی ست که با بد اخلاقی می‌گفت کارت ترانزیتت کجاست؟ و هرچه می‌گفتم همین‌جا گوشش بدهکار نبود و بازهم سئوالش را با تند خویی تکرار می‌کرد. همین قیافه‌ی عبوس بس که دیگر پایم را در مملکت پرو نگذارم!!
روز اول را در کوپاکابانا در کناره‌ی دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا گذراندم و به جزیره‌ی خورشید سر زدم و محو زیبایی طبیعت و مناظرش شدم. و از طرفی از دیدن مردم آرام و خوش‌اخلاق بولیویایی لذت بردم. امروز روز دوم اقامتم در بولیویست و به لاپاز سفر کرده‌ام به امید اینکه به اینترنت بی‌سیم دسترسی پیدا کنم که تابحال موفق نبوده‌ام. بنابراین این مطلب را روی کامپیوتر خودم می‌نویسم و بعد روی فلش درایو (معادل فارسی لطفا) می‌گذارم تا ببرم کافه‌نت و آنجا بگذارم روی وبلاگ. به علت سرعت بسیار پایین اینترنت در این کشور هم از آپلود هرگونه تصویر معذورم! اما سعی می‌کنم وصف مناظر بکر این سرزمین را برایتان بنویسم تا شما هم حظ ببرید.

راستش دوست داشتن بولیوی از این بابت است که می‌دانم به فقیرترین کشور دنیا قدم گذاشته‌ام و سطح توقعم از این مملکت را خیلی خیلی پایین آورده‌ام و باید بگویم که بولیوی تا بحال بالاتر از توقع من عمل کرده و دوستش داشته‌ام. می‌دانم که هنوز برای شناختن این مملکت وقت احتیاج دارم اما حداقل در این دو روز آرامش به زندگیم برگشته و از این بابت خوشحالم.

۱۳۹۰ فروردین ۱۶, سه‌شنبه

احساس دوگانه‌ای دارم

شنبه بهترین روز سفر در پرو و یکی از بهترین روزهای سفر در امریکای جنوبی بود. کاملا اتفاقی به شهر کوچکی وارد شدم که جشن محلی داشتند و داشتند می‌نوشیدند و می‌رقصیدند. این واقعیت که جشن یک مراسم کاملا محلی بود و هیچ توریستی آنجا نبود خیلی هیجانزده‌ام کرد. جمعیت در دایره‌های متعدد می‌رقصیدند. یک استکان و بطری آبجو در هر دایره در حال گردش بود. هر کس استکان را پر می‌کرد، بطری را به نفر بعد میداد، از استکانش می‌نوشید، چند قطره‌ی آخرش را به زمین تقدیم می‌کرد و بعد استکان را به فرد بعدی می‌داد و این گردش در تمام ساعات رقص و پایکوبی ادامه داشت. روی پا بند نبودم، پس به دایره‌ای پیوستم و با زنان و مردان محلی رقصیدم.
یکشنبه در جزیره‌ای بودم که اکوتوریسم دارد (معادل فارسی‌اش می‌شود جهانگردی طبیعی و معنی و مفهوم آن این‌است که می‌روی در خانه‌ی مردم محلی مهمان می‌شوی و با آنها غذا می‌خوری و صحبت می‌کنی و شاید شغل آنها را هم تجربه کنی). تجربه‌ی خوبی بود، اما از همانجا با دروغهای متفاوتی مواجه شدم. خانواده، ابراز می‌کرد که دوتا از فرزندان در شهر پونو به دانشگاه می‌روند. اما هر کدام از اعضای خانواده اطلاعات متفاوتی راجع به سن و رشته‌ی تحصیلی و مخارج تحصیل ارائه می‌دادند. گفتند فرزندان امشب به خانه می‌آیند و فردا برمی‌گردند. خبری از فرزندان نشد. نتیجه گرفتم که اصلا وجود دو فرزند در پونو باید ساختگی باشد برای عز و جز و پول گرفتن از مسافرها. صبح وقتی خانواده حتی زحمت خداحافظی به خودش نداد از این حدس خودم مطمئن شدم.
در جزیره‌ی بعدی، از اینکه حتی بچه‌های دو ساله را طوری تربیت کرده‌اند که از توریستها پول بخواهند حالم بد شد. همه چیز به نظرم زشت و مصنوعی آمد. تنها یک آقای مهربان پیدا شد که با من گپ زد و حالم را بهتر کرد. با خودم گفتم نباید همه را به یک چوب برانم. به رقص و پایکوبی در شهر غیر توریستی فکر کردم و روحیه‌ام تقویت شد.
وقتی به پونو برگشتم، با دروغ مواجه شدم، دروغ پشت دروغ، از کارگر رستوران تا مسئول هتل، همه حرفهایشان برایم نفرت انگیز می‌نمود. از اینکه به چشم یک توریست دیده بشوم و آنها فقط پول برایشان مهم باشد عصبانی بودم. هفته‌ی دیگر انتخابات دارند. بیلبوردهای بزرگ دروغ توی شهرشان نصب شده. سیستم توریسمشان به مردم محلی یاد می‌دهد دروغ بگویند تا خارجی‌ها خوششان بیاید و به آنها انعام بدهند، یا دروغی بسازند و بی‌جهت پول اضافه بگیرند، آنقدر این برخوردها در طول یک روز زیاد شد که از کنترل خارج شد. گفتم دیگر اینجا نمی‌مانم.
حیفم می‌آید. حیفم می‌آید که این گذشته‌ی باشکوه و این تمدنهای بزرگ اینطور به کثافت بیفتد. حیفم می‌آید که برای دیدن یک معبد اینکا، باید از سد چندین انسان دو رو و حریص گذشت. حیفم می‌آید که دیگر به کسی سفارش نخواهم کرد که بیاید و آثار باستانی به جا مانده در پرو را ببیند. حیفم می‌آید که ببینم آن بچه‌ی دوساله دستش را به طرف من دراز می‌کند و می‌گوید پول بده. حیفم می‌آید که ببینم کشوری با گذشته‌ای اینچنین، به گدا پروری افتاده.
وقتی سرد شدم درباره‌اش می‌نویسم.

۱۳۹۰ فروردین ۱۳, شنبه

افسانه‌ها

کارلوس برایم از افسانه‌های دریاچه می‌گوید. می‌گوید این داستانها سینه به سینه گشته‌اند و مردم محلی اعتقاد بسیاری به آنها دارند. مجسمه‌ی مانکو کاپاک، اولین اینکا، که به دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا اشاره می‌کند، قدرت خارق‌العاده‌ای دارد که مردم این سرزمین به آن ایمان دارند. می‌گویند اگر با نامزد خود پای این مجسمه بروی، مانکو کاپاک حسودیش می‌شود، و وقتی از این گردش بازگشتی، بیشتر از یکهفته نمی‌کشد که مهر نامزدت از دلت بیرون خواهد رفت. کارلوس می‌گوید به این افسانه‌ها اعتقادی نداشته، اما به چشم خود دیده که چنین اتفاقی برای دوست صمیمی‌اش بیفتد. می‌گویم آدمیزاد به هر چیزی ایمان پیدا کند، هر اتفاقی را مربوط به آن می‌بیند و تصور می‌کند که حقیقت داشته.
در دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا جزیره‌ای هست که به آن جزیره‌ی عاشقها می‌گویند. کارلوس می‌گوید خیلی جوانها در گروه دوست به جزیره رفته‌اند و عاشق دلخسته برکشته‌اند. مردم محلی می‌گویند دو نفر به جزیره می‌روند و سه نفر برمی‌گردند!
اما خود دریاچه و اینکه چطور در این ارتفاع به وجود آمد داستانهای بسیاری دارد که کارلوس دوتا از کوتاه‌ترینشان را برایم تعریف کرد. در زمانهای بسیار دیم، خیلی‌خیلی قدیم‌تر از ظهور اینکاها، مردم به کوه مقدس احترام می‌گذاشتند. پوماهای مقدس در بالای کوه ساکن بودند و مردم تنها تا ارتفاع مشخصی بالا می‌رفتند تا به پوماها پیشکش تقدیم کنند. اما افراد غریبه‌ای پیدا شدند که به این احترام اهمیت نداده از کوه بالا رفتند و به محل مقدس قدم گذاشتند. پوماها خشمگین شدند و پایین آمدند و همه‌ی مردم دهکده را کشتند. خدای خورشید از این‌که فرزندانش کشته شده‌اند بسیار غمگین شد و چهل شبانه روز گریست و دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا بوجود آمد
افسانه‌ی دیگری می‌گوید پیش از آمدن فرزندان خورشید، مردمی در این کوهپایه‌ها زندگی می‌کردند که خسیس و خودخواه بودند، و هیچوقت به مهمانها راه نمی‌دادند. روزی زنی (مقدس، که فراموش کرده‌ام خدای چه بود) با بقچه‌ای به این دهکده می‌رسد و در می‌زند و می‌گوید بسیار خسته است و آنها به او اجازه بدهند وارد شود و استراحت کند. مردم نامهربان دهکده تقاضای زن را قبول نمی‌کنند و می‌گویند جایی برای او ندارند. زن بقچه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌گوید پس این را اینجا می‌گذارم ولی مبادا آن را باز  کنید. پس از رفتن زن، مردم به خواسته‌ی او بی احترامی می‌کنند و بقچه را باز می‌کنند و در داخل بقچه چیزی جز یک دیگ نبوده، که با باز شدن بقچه پر از آب می‌شود، و آب و ماهی و جانوران دیگر دریایی از آن سرازیر می‌شود و آنقدر آب از این دیگ بیرون می‌آید که دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا بوجود می‌آید و مردم نامهربان و عهدشکن را آب می‌برد

پ.ن. یک صفحه اطلاعات مفید درباره‌ی پونو در جنوب پرو (انگلیسی)

عشق کوههای آند

دیه‌گو یکی از دوست‌داشتنی‌ترین همسفرهایم، یک کلمبیایی واقعی‌ست. از همان جماعت خوش مشرب و خوش سخن با شخصیتی مثبت و شاد. شب اول که با هم آشنا شدیم، تا لحظه‌ای که مطمئن شد خوابم برده حرف زد!! به من می‌گوید دوست دارم با تو حرف بزنم چون تو چیزهای خوبی درباره‌ی کشورم می‌گویی. دیروز برای سفر به جزایر شناور رفت. امروز وقتی برگشت، من هنوز در کلینیک بودم و کلی برایم نگران شد. به او گفتم با جوان دیگری به اسم کارلوس آشنا شدم و امشب می‌خواهیم برویم رقص محلی ببینیم. گفت او هم به ما خوهد پیوست.
کارلوس، اهل پروست. در واقع اهل یکی از روستاهای اطراف پونو. دانشجوی ادبیات و تاریخ است. نزدیک دو ساعت درباره‌ی تاریخ منطقه، پیش از ظهور اینکاها توضیح داد. بعد گفت خودش آیماراست. پسر خورشید. توی دفترچه‌ام چند جمله به زبانهای کچوا و آیمارا نوشت و گفت تا شب که همدیگر را می‌بینیم باید حفظشان کنم. منهم معنی جملات را به فارسی و ترکی برایش گفتم. چه دنیای غریبی‌ست. در آن واحد به پنج زبان مختلف حرف می‌زدیم.
هیجان‌دارم، از دیدن نوازنده‌های فلوت و سامپونیا و چارانگا. و دیدن رقص واقعی منطقه‌ی آند. اینجا فولکلور ترین منطقه‌ی پروست. از اینکه بیماری باعث شد مدت بیشتری در پونو بمانم خوشحالم.

دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا یا آنطور که در آیمارا می‌گویند، تی‌تی‌خاخا، نمای کلیسای جامع شهر از پنجره‌ی اتاقم

۱۳۹۰ فروردین ۱۲, جمعه

تب دارم

اتاقم در طبقه‌ی پنجم یک هاستل است. در شهر پونو آخرین شهر قبل از رسیدن به بولیوی هستم. دور تا دور اتاق پنجره‌های بزرگ است. در طبقه‌ی پنجم یک ساختمان در ارتفاعات پونو در پرو دراز کشیده‌ام و آفتاب می‌گیرم. در سمت راستم یک کوه سبز قرار دارد. در پنجره‌ی بالای سرم، مجسمه‌ی بزرگی از یک سرخپوست است که دارد روبرویش را نشان می‌دهد. روبروی سرخپوست، در سمت چپ من دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا، مرتفع‌ترین دریاچه‌ی آتشفشانی دنیا، آبی و آرام قرار دارد. همه چیز در آرامش و سکوت است. و من بیمارم. 
آنقدر بی‌انرژی هستم که تا بحال تنها دوبار تا طبقه‌ی همکف رفتم، و در راه برگشت به طبقه‌ی پنجم چند بار توی پله‌ها نشسته‌ام. الان آفتاب روی بدنم افتاده و دارد مرا گرم می‌کند. آفتاب را دوست دارم.
توی آفتاب و تب، خاطراتی قدیمی به سراغم آمده‌اند. خاطراتی که دیگر در ذهنم نخ‌نما شده بودند. که دیگر به آنها فکر نمی‌کردم. 
چرا عشق فراموش نمی‌شود؟ 
تب دارم.

۱۳۹۰ فروردین ۱۰, چهارشنبه

سفر هم پستی و بلندی دارد

تجربه ثابت کرده که روز خوش به من نیامده! یا اینکه می‌گویند چو ایزد ز حکمت بندد دری، ز رحمت ببندد در دیگری!! نخیر. همین‌جور است که گفتم! غیر از اینکه در همان اتوبوس مریض بودم و چشم به جاده که پس کی می‌رسیم، تازه پنچر هم شد و نیم‌ساعت پنچری گرفتند. به شهر که رسیدم پای پیاده راه افتادم دنبال هاستلی که می‌شناختم.پیدایش کردم. وقتی وسایلم را در اتاق هاستل گذاشتم درب قفل شد و من ماندم بدون وسایل و پول. آقای کلید ساز نیامد که نیامد. باز صاحب هاستل آنقدر انصاف داشت که اتاق دیگری بدهد که بخوابم. الان می‌بینم که ورم پاهایم هنوز نخوابیده، کمی هم تب کرده‌ام و با جمعبندی حالی که در اتوبوس داشتم، دکتر لازم شده‌ام. دارند روی در کار می‌کنند تا بازش کنند. اما تنبلی‌ام می‌آید بروم دکتر. تا صبح صبر می‌کنم.
سومین بار است آمده‌ام آره‌کیپا. اسم خیابانها را نمی‌دانم اما مسیرها را می‌شناسم. مغازه‌ها، بانکها، حتی دستفروشها همان هستند که دو سال پیش بودند. شهر دلنشینی‌ست. یاد خاطرات خوب می‌اندازد مرا.

۱۳۹۰ فروردین ۹, سه‌شنبه

برای همسفر!!!

در ادامه‌ی پست قبل!!!



ویرایش ساعت نه شب: الان دارند بینگو بازی می‌کنند!!

همسفر جایت خالی!!


اتوبوسی سوار شده‌ام که از هواپیما هم جدی‌تر است!! برای خودشان چک‌این داشتند باید کوله‌پشتی را می‌بردم تحویلشان میدادم. وزن می‌کردند و تحویل می‌گرفتند. بعد از سکیوریتی رد می‌شدم و کیفم را می‌گشتند، و با سنسور بالا و پایین بدنم را سرچ می‌کردند. بعد چهار نفر جلوی درب اتوبوس آماده به خدمت ایستاده بودند که خوش‌آمد بگویند و به صندلی‌ام راهنماییم کنند. روی صندلی یک بالش و پتوی سفر در انتظارم بود. آمدم به یاد تو عکسی گرفتم. داشتم کتاب می‌خواندم یک نفر صدایم زد و وقتی رو کردم از صورتم عکس انداخت! داشتند از چهره‌ی همه‌ی مسافرها عکس می‌انداختند. یک خانم آمد و خواهش کرد همگی کمربند ایمنی ببندند. حالا یک فیلم گذاشته‌اند و دارند پنجره‌های فرار را معرفی می‌کنند و می‌گویند کمربند ایمنی در تمام طول سفر (پانزده ساعت) باید بسته باشد. از همه دست اول‌تر، اینترنت هم دارد!! اما لپتاپ من شارژ خالی کرده. 
سفارش غذا هم گرفته‌اند! ببینم با اتوبوس قبلی تا چه حد توفیر دارد!

توضیح: آنقدر از دیدن این امکانات متعجبم که مغزم برای پیدا کردن معادل فارسی بعضی کلمه‌ها کار نمی‌کند. به بزرگی خودتان ببخشید!

نتایج تنبلی

خب، دلم می‌خواست صبح علی‌الطلوع بلند شوم وسایل را بگذارم روی دوشم و بروم ایستگاه اتوبوس که تا ظهر نشده برسم به نزکا. Nazca یک شهر بین راه لیما و آره‌کیپاست که بخاطر جیوگلیفهای عظیم‌الجثه‌اش معروف است. طرحهایی از میمون و مرغ مگس‌خوار که آنقدر بزرگ هستند تنها راه دیدنشان پرواز بالای سرشان است. گفتم من که اهل پرواز نیستم، حالا چهارتا جیوگلیف نبینم، دنیا که به آخر نمی‌رسد. خوابیدم.
ظهر بلند شدم بروم بلیط اتوبوس بخرم لااقل امروز از لیما بروم. یکجا بلیط اتوبوس نمی‌فروختند، جای دیگر کارت اعتباری قبول نمی‌کردند، تصمیم گرفتم بروم دفتر نمایندگی این شرکت کروز دل سور برای خریدن بلیط. با کمی پرس و جو سوار اتوبوس شدم. یک‌جای اشتباه پیاده‌ام کردند. یک اتوبوس دیگر گرفتم، جلوی دفتر کروز دل سور پیاده شدم، اما یک جایی وسط اتوبان بودم. نه می‌توانستم از آن عبور کنم، نه می‌توانستم به پیاده‌رو برسم. مانده بودم حیران که حالا چطور باید به دفتر در آنطرف خیابان رسید. این از اتوبان رد شدن نیم ساعتی وقتم را گرفت! یعنی مثل آدمیزاد گشتم و مسیر رسیدن به پیاده رو پیدا کردم و بعد پل عابر پیاده و بعد همان‌قدر مسیر برگشت. به این نتیجه رسیدم همه با تاکسی خودشان را به این محل می‌رسانند. البته شاید حق هم دارند. ترمینالشان شبیه فرودگاه است. کلی دم و دستگاه دارد و برای خریدن بلیط هم باید شماره بگیری و در سالن انتظار بنشینی.
بلیط را خریدم. در راه برگشت گم شدم. یعنی مسیر را اشتباه رفتم، به جای جنوب از شمال شهر سر درآوردم. هنوز هم سیستم مینی‌بوسهای شهرشان دستم نیامده. روی چه حسابی پول کم و زیاد می‌گیرند نمی‌دانم
اگر گذارتان به پرو افتاد یک چیز یادتان باشد. توی خیابان به حرف هیچکس اعتماد نکنید. اگر قیمت چیزی را پرسیدید مطمئنا سه برابر قیمت واقعی بهتان گفته‌اند! و یا اگر مسیر اتوبوستان را نمی‌دانید از کمک راننده‌ها نپرسید چون می‌گویند البته که مسیرشان همان‌طرف است! بعد از آن سر شهر سر در می‌آورید و آنموقع همین آقایان یا خانمهای کمک‌راننده اشاره می‌کنند که نمی‌فهمند چه می‌گویید. قیمت مسیر تاکسی‌تان را هم از قبل بپرسید. چه بسا شما را در تمام شهر بچرخانند و مزد ده مسافر را یکجا از شما بگیرند!! به حرف من گوش بدهید !! تجربه دارد حرف می‌زند

۱۳۹۰ فروردین ۷, یکشنبه

همسفر رفت

گفتم حالا که بروی من با کی فارسی حرف بزنم؟ گفت حالا اسکایپ هست. دیروز هم توی خیابانهای لیما انار پیدا کردیم. 
سفر خوبی بود با همسفر همزبان. آنهم همسفری که پای همه‌ی فلاکتهای سفر بایستد و اعتراض نکند. توی اتوبوس که بودم این جمله را نوشتم "اتوبوسمان ساعتهاست دارد در بیابان جلو می‌رود. هر از گاهی می‌توانیم دریا را در سمت راستمان ببینیم. به جز آن، همه چیز رنگ بژ و مرده است. نه حتی یک بوته‌ی خار." بیست ساعت از مانکورا تا لیما توی اتوبوس نشسته بودیم. به لطف قرصهای درد عضلات بیشتر وقت را خوابیدیم. وقتی بلیط می‌خریدیم کلی تبلیغ کردند که صبحانه و شام همراه با بلیطمان می‌آید. شام یک ظرف آلومینیومی کوچک بود با یک مشت برنج، دو حبه نخود سبز، یک تکه گوشت پخته (که به گربه بدهی می‌گوید پیف‌پیف) و یک نوشیدنی یا دسر (غلیظ بود) بنفش رنگ که هیچکداممان نخوردیم. صبح هم یک کیک اندازه‌ی کیک یزدی بهمان دادند با آب رنگی شیرین به اسم قهوه. با این پذیرایی‌شان، هیچ جای جاده هم نمی‌ایستاند که برویم یک بطری آب بخریم حداقل. نزدیک ظهر وسط بیابان خدا ایستادند که مردم بروند دستشویی و یا در رستوران قراضه‌اش (ایندفعه دیگر صد رحمت به رستورانهای جاده هراز) غذایی بخورند. توی همان بیابان خدا پیاده رفتیم تا آب پیدا کردیم برای خریدن. وقتی به لیما رسیدیم هم نیم‌ساعتی چرخیدیم تا به یک غذاخوری برسیم و عاقبت غذای آدمیزاد بخوریم و چشمهایمان سو پیدا کند! غذاخوری، در محل همان دکه‌ی کوچکی بود که دوسال پیش با دوستم آیرین در آن غذا خورده بودم و حالا وضعشان گرفته و یک مغازه‌ی سه دهنه رستوران درست کرده‌اند اما با همان قیمتها و کیفیت. اگر گذارتان به میرافلورس در لیما رسید و نخواستید در رستورانهای لوکس محله غذا بخورید بیایید اینجا را در ضلع شمالی پارک کندی پیدا کنید. اسمش هست لوچانو (شاید هم لوچا)، همیشه‌ی خدا هم پر از جمعیت است و شاید تا شما به اینجا برسید در اقصی نقاط شهر شعبه هم داشته باشد! 

۱۳۹۰ فروردین ۵, جمعه

این چند روز...

این چند روز فرصت نوشتن نداشتم. حس و حالش هم نبود. الان توی یک رستوران ساحلی نشسته‌ام و موج‌سوارها را تماشا می‌کنم.
روز دوم در بانیوس روز خوبی بود. صبح رفتیم کوه، هیچکداممان نفس بالا رفتن نداشتیم. مسیر نیم‌ساعته را رفتیم بالا و آمدیم پایین. تا شب که می‌خواستیم سوار اتوبوس بشویم، لپتاپها را بار کوله پشتی کرده بودیم و دنبال جایی می‌گشتیم که اینترنت داشته باشد. همه‌اش هم می‌گفتیم ما که تا ساعت ده شب وقت داریم! آخرش هم هیچ‌جا پیدا نکردیم اما در عوض کافه‌ی عالی‌ای پیدا کردیم و گپ زدیم. ساعت ده راه افتادیم به سمت ترمینال. ترمینال تعطیل بود و پرنده پر نمی‌زد. جلوی اتومبیل پلیس را گرفتم و پرسیدم چطور می‌توانیم برویم آمباتو. گفت لب جاه بایستید، اتوبوسها سر راهشان سوارتان می‌کنند. بیشتر از نیم‌ساعت منتظر بودیم و بعد اتوبوس رسید. در ترمینال خلوت آمباتو بلیط آخرین اتوبوس به سمت کوئنکا را گرفتیم و مسیر شش ساعته را در سرما خوابیدیم.
کوئنکا دلنشین‌ترین شهر اکوادر برای من بود. خانه‌های قدیمی و خیابانهای سنگفرش شده و مردم آرام و مهربانش، همان چیزی بود که به عنوان خاطره‌ی خوب از اکوادر لازم داشتم. به هاستلی که یکی از دوستانم نشانی‌اش را داده بود رفتیم که حتی تابلو هم نداشت، اما صاحب بسیار مهربانی داشت که صدایمان زد و برایمان صبحانه آماده کرد. تمام روز را در شهر گشتیم و از نانوایی‌ای در یک خیابان فرعی خواستیم از نانهای داغش که بوی آن محله را برداشته به ما بدهد.
آنشب حرکت کردیم به سمت پرو. اتوبوس ساعت نه را سوار شدیم. ساعت یک و نیم بعد از نیمه شب یکجایی وسط بیابان نگه‌داشت گفت بروید پاسپورتهایتان را مهر بزنید. رفتیم به صف شدیم جلوی پنجره‌ای از اتاقی تاریک. یکربع بعد یک افسر آمد بیرون گفت بیایید بایستید اینطرف، جلوی پنجره‌ای از اتاقی روشن. بعد گفت افسرهای مربوطه ساعت سه می‌آیند. من مانده بودم این یعنی تا ساعت سه باید توی صف بایستیم؟ بعد از مدتی دلش سوخت و آمد گفت بیایید مهر خروجی برایتان بزنم. اما ظاهرا خیلی با کم و کیف ماجرا آشنا نبود چون دو قسمت مختلف یک فرم با شماره پرونده‌ی واحد را به دست من و لوا داد تا پر کنیم. ساعت یک و نیم شب آنهم با افسری که چیزی سرش نمی ‌شود جای بحث کردن ندارد! فرم را پر کردیم دادیم دستش، مهر خروج گرفتیم و آمدیم سوار اتوبوس شدیم. مدتی طولانی گذشت تا اتوبوس حرکت کند. بعد ما را برد در یک شهر مرزی کنار ترمینال کوچکی به اندازه‌ی یک بقالی زیر پله پیاده‌مان کرد تا منتظر شویم اتوبوس بعدی بیاید ما را ببرد به خاک پرو. هفت هشت نفر مسافر بودیم، هر کدام به زبان متفاوتی حرف می‌زد. اکثرا کوله‌هایشان را زمین انداختند و توی همان خاک و خل پارکینگ خوابیدند. من نشستم و کتاب خواندم. توی ترمینال یک تلوزیون کوچک با صدای خیلی بالا برنامه‌ای راجع به سفر اوباما به السالوادر پخش می‌کرد. جز این صدا و صدای موزیکی که از یک تاکسی در آنطرف خیابان پخش می‌شد صدایی نبود. هیچ حرکتی نبود، جز سگهایی که هر چند وقت از جلویمان می‌گذشتند. هر چند وقت سرم را از روی کتاب بلند می‌کردم و به تاریکی نگاه می‌کردم شاید نور اتوبوس را ببینم. انگار زمان در آن گوشه‌ی دنیا متوقف شده بود.
شاید دو ساعتی تا آمدن اتوبوس بعدی گذشت. از دو سال پیش یادم بود که پرویی‌ها بداخلاق هستند، اما به این نتیجه رسیدم که بعد از ساعت چهار صبح این اخلاقشان به مراتب بدتر می‌شود! در شهر مرزی در پرو توقف کردیم و رفتیم برای مهر ورود. آقای افسر که پاسپورتها را چک می‌کرد، حواسش بیشتر به فیلمی بود که از تلویزیون داشت پخش می‌شد و در آن کار به جاهای باریک کشیده بود! نه سئوالی، نه حتی مقایسه‌ای بین عکس پاسپورت و صورتمان، مهر ورود و نود روز ویزا برایمان زد و پاسپورت را داد دستمان. فکر کردم الان می‌توانستم پاسپورت ایرانی بدهم دستش برایم مهر بزند. عمرا اگر متوجه می‌شد!
سپیده‌دم به شهر ساحلی مانکورا رسیدیم. پول پرویی نداشتیم و پای پیاده راه افتادیم توی شهر به دنبال هاستلی که یک دوست آرژانتینی به من معرفی کرده بود. موتورهای سه چرخه از کنارمان می‌گذشتند و صدا می‌زدند، تاکسی!  تاکسی! به هاستل رسیدیم دو پسر نوجوان قیمتها رو دوبرابر آنچه آرژانتینی‌ها به من گفته بودند می‌گفتند، و از حرفشان هم پایین نمی‌آمدند. رفتم دنبال هاستل دیگری بگردم، یا پر بودند و یا خیلی گرانتر. بعضی‌هاشان هم حوصله نکردند اول صبحی بیاید جواب بدهند. به همان اولی راضی شدیم اگرچه در هاستلشان هیچ امکانات قابل توجهی پیدا نمی‌شد. هر چه می‌خواستیم می‌گفتند نداریم، نمی‌شود، دائم هم می‌آمدند پولشان را می‌خواستند. به بانک رفتیم، بلیط سفر به لیما خریدیم، پول این نوجوانها را هم دادیم و بعد تمام بعد‌از ظهر را توی ساحل خوابیدیم.
امروز صبح آمدیم چند قدم اینطرفتر، توی یک رستوران شیک نشسته‌ایم و از اینترنتش هم استفاده می‌کنیم و با خودمان می‌گوییم، اگر قیمت اینجا با آنجا که در آن مانده بودیم یکی باشد، خیلی غصه خواهیم خورد!!
امشب به لیما می‌رویم.

Cuenca, Ecuador

۱۳۹۰ فروردین ۳, چهارشنبه

چاله

دیروز صبح راه افتادیم و قسمتهای قدیمی شهر کیتو را گشتیم. یک جایی هم شبیه قهوه‌خانه‌های کثیف پیدا کردیم و غذای دریایی خوردیم. بعد هم یک سر رفتیم خداحافظی و کوله را بار کردیم تا برویم به ترمینال و با کیتو خداحافظی کنیم.
خب، فارسی حرف می‌زنیم و کله‌‌ی خیلی‌ها می‌چرخد به سمتمان تا ببینند اینها کی هستند و از کجای دنیا آمده‌اند. خیلی رویشان بشود می‌پرسند توریست هستید؟ می‌گوییم بله. بعد چند سئوال که کی آمده‌اید اکوادر، نظرتان راجع به کشور ما چیست، بعد برایمان آرزوی داشتن سفری خوش می‌کنند و راهشان را می‌گیرند مثل آدم می‌روند. اما!! اما داستان دیشب کمی فرق داشت! دیشب وقتی به بانیوس رسیدیم و توی هاستل این آقا و خانم مهربان نشستیم تا خانم تپلی صاحب هاستل هر مطلبی را نیم ساعت توضیح بدهد، فهمیدند ایرانی هستیم. وسایلمان را ریختیم توی اتاق تا برویم آب گرم. گفتند اینجا امن است. پیاده می‌توانید بروید و بیایید. با خیال راحت رفتیم و به نزدیکی آب گرم که رسیدیم تازه یک آبشار بسیار بلندی را دیدیم که درست روبرویمان قرار داشت! آب گرم سه استخر آب را شامل می‌شد که در ساعت هشت و نیم شب مملو از جمعیت بودند. اول به استخر آب ولرم رفتیم و آبشار را تماشا کردیم، بعد به استخر آب گرمتر رفتیم. در کنار این استخر آب داغ یک حوضچه‌ی آب یخ قرار داشت که ملت بعد از داغ شدن میرفتند توی آن برای چند ثانیه و بعد برمی‌گشتند توی آب داغ. ما هم نگاه می‌کردیم که دیوانه‌ها! قلبشان نمی‌ایستد؟ به محض ورودمان یک آقایی شروع کرد سئوال پیچ کردن. گفت اکوادری هستید؟ گفتم نه. گفت کجایی هستید؟ دلم نمی‌خواست سر صحبت را باز کنم، آمده بودیم خیر سرمان کمی توی آب گرم بنشینیم و آرام شویم. دید جواب نمی‌دهم گفت مال این کره‌ی خاکی هستید یا از جای دیگر آمده‌اید؟ بعد گفت قیافه‌تان مسلمان است. گفتم مسلمان مذهب است آقا. به لوا اشاره کرد و گفت، نه، مخصوصا این یکی قیافه‌اش مسلمان است. گفتم قیافه‌اش شرقی است. کسی قیافه‌اش مسلمان نمی‌شود. بالاخره آنقدر پاپیچ قضیه شد تا فهمید ایرانی هستیم و گفت دیدی گفتم. گفتم ما مسلمان نیستیم. اسلام مذهب است نه نژاد. بعد پرسیدم او کجاییست تا ببینم با این خاصیت کنه‌وار از کجا آمده. گفت آلمانیست و اینجا زندگی می‌کند. گفتم آقا، ما فقط آمده‌ایم اینجا کمی آرامش داشته باشیم. مردک بدون اهمیت همینطور حرف می‌زد. دیگر جوابش را ندادم. به درک، بگذار بگوید ایرانیها خودشان را می‌گیرند. من هم می‌گویم آلمانیها مزاحمند! جالب اینجا بود که وقتی این آقا به خیال خودش سر صحبت را باز کرده بود بقیه‌ی آقایان حاضر در استخر هم فکر می‌کردند ما حاضر و آماده‌ی حرف زدن با همه هستیم. لوا که چشمهایش را بسته بود اصلا با کسی رو در رو نمی‌شد. منهم اعصاب نداشتم و با بی‌اعتنایی جواب سربالا بهشان می‌دادم. تصمیم گرفتیم برگردیم هاستل.
داشت باران می‌بارید و حال و هوای خوبی داشتیم. تا هاستل گفتیم و خندیدیم. تا وارد شدیم پسر جوانی پرسید شماها انگلیسی حرف می‌زنید؟ من گفتم فارسی حرف می‌زنیم. لوا گفت انگلیسی هم حرف می‌زنیم. گفت من خیلی دلم می‌خواهد درباره‌ی ایران بدانم. برمی‌گردید پایین؟ گفتم برمی‌گردیم پایین چای بخوریم. گفت منتظرمان می‌ماند.
پسر جوان، بلژیکی بود. سئوالش از سختی زندگی در ایران شروع شد. بعد نمی‌دانم چطور سئوال برگشت به مذهب و پسرک شروع کرد از مسلمانها بد گفتن. که اسلام اینطور است و آنطور است. من گفتم خوب مسیحی‌ها هم در دوره‌ای که قدرت داشتند چنین کردند و چنان کردند. جوانک زیر بار نمی‌رفت و اعتقاد داشت هرکسی روسری می‌گذارد تندرو است و مسلمانها در بلژیک فلان می‌کنند و کار به جایی رسید که ما دوتا لامذهب شروع کنیم به دفاع از مسلمانها و سعی کردیم به این جوانک بقبولانیم که همه مثل هم نیستند و نباید عمومیت بدهد که هر کسی که گفت مسلمان است یعنی طالبان. وضعیت عجیبی بود. حرف ما دفاع از دین نبود، این بود که باید به عقاید دیگران احترام بگذارد چون از کجا معلوم آنچه که او قبول دارد درست باشد. این تعصب ضد اسلامی‌اش روی ما دوتا را سفید کرده بود. بحث بی‌نتیجه بود. لوا به اتاقمان رفت و منهم چند دقیقه بعد به پسرک گفتم باید بروم چت کنم و منتظرم هستند. توی اتاق به اینکه امشب همه آدمهای عجیب به پستمان می‌خورند خندیدیم. اما با اینترنت مشکل داشتیم و من بعد از مدتی کلنجار تصمیم گرفتم برگردم پایین تا از اینترنت استفاده کنم. یک نظر دیدم که پسر بلژیکی دارد با یکنفر دیگر حرف می‌زند. یک جایی دور از دیدش نشستم و مشغول چت شدم. کم‌کم همه به اتاقهایشان رفتند و سالن خلوت شد. جوان بلژیکی آمد پیش من تا دوباره سر صحبت را باز کند. گفتم من مشغول هستم. گفت آه ببخشید. بعد آمد روی مبل کنار دست من نشست. بی‌اعتنا به او به چت مشغول بودم و داشتم برای آنطرف خط ماجراهای این اروپاییهای عجیب را تعریف می‌کردم. جوان بلژیکی سکوت را شکست و گفت با دوست دخترش دعوا کرده و خوابش نمی‌برد و می‌خواهد حرف بزند، گفتم متاسفم ولی من کار دارم. در تمام چهل دقیقه‌ای که مشغول چت بودم جوانک سمج روی مبل کناری نشسته بود و منتظر من بود که کارم تمام شود. چراغهای سالن هم خاموش بودند و کم‌کم از این فضا می‌ترسیدم. به آنطرف خط گفتم که فردا با او تماس خواهم گرفت. او هم مثل من نگران شده بود، گفت کامپیوترت را نبند، تا جایی که اینترنت راه می‌دهد بگذار توی وب‌کم ببینمت. یک کلمه به جوانک بلژیکی گفتم شب بخیر و سالن را ترک کردم. همچنان هم توی پنجره‌ی چت می‌نوشتم من خوبم. نگران نباش. یارو دنبالم نیامده. توی اتاق که رسیدم در را چهار قفله کردم. به لوا اعتراف کردم که واقعا ترسیده بودم.
صبح رفتم پایین که بگویم آب گرم حمام کار نمی‌کند، دیدم جوان بلژیکی توی سالن ایستاده!

۱۳۸۹ اسفند ۲۸, شنبه

هفت ایرانی در کیتو!!!

یعنی از عجایب روزگار بود امروز. لوای بلوط آمده یک چند روزی همسفر باشیم، بعد یکهو یک دوستش را پیدا کرده که با سه تای دیگر آمده‌اند گشت و گذار. بهمن عزیز هم که اینجا بود. آنوقت هشت نفری ایستاده‌ایم وسط یک میدان نیم ساعت این پا و آن پا می‌کنیم که یک تصمیمی بگیریم که شام کجا برویم. به امی گفتم ببین اگر بروی ایران از این هم بدتر است!
حال و هوایمان تازه شد امشب. لوا سنجد و سمنو و سماق آورده، با شیرینی، عید خواهیم گرفت تا چشم بدخواهها در بیاید!!

۱۳۸۹ اسفند ۲۷, جمعه

امان از مذهب!

تلوزیون دارد اخبار پراکندگی آلودگی هسته‌ای در نیروگاه ژاپنی را نشان می‌دهد. رامونا، خانم هشتاد و یک ساله می‌آید پیش من و با نگرانی می‌گوید دیدی؟ می‌گوید آلودگی به همه نقاط می‌رسد. من هم مثل یک آدم امروزی و بی‌تفاوت نسبت به اخبار جواب می‌دهم بله. نمی‌توانند به راحتی جلویش را بگیرند. چهره‌اش از نگرانی توی هم می‌رود. از کنار من با سرعت می‌گذرد و روبروی عکسی از مریم مقدس ورژن اکوادر، مریم باکره‌ی کینچه، می‌ایستد و التماس می‌کند که خانم، نگذار آلودگی به منطقه‌ی کیتو برسد، مردم گناه دارند، بچه‌هایی که به دنیا آمده‌اند گناه دارند. از مردم مراقبت کن.
بعد برمی‌گردد به من می‌گوید مریم باکره‌ی کینچه را می‌شناسی؟ نمی‌دانم چرا تصور می‌کنند من هم باید مثل خودشان همه‌ی مجسمه‌ها و تصاویر مذهبی را بشناسم. می‌گویم نه. می‌گوید وقتی به کینچه رفتی حتما خدمت خانم برو. می‌گویم باشد. می‌گوید بیا ببین، اینجا عکسهایش را دارم. ببین که یک انگشت ندارد؟ در جنگ جهانی دوم مردم از او خواستند که از آنها مراقبت کند، او هم جلوی یکی از بمبهای دشمن را گرفت و انگشتش را از دست داد. برای همین است که من از او می‌خواهم که با خدا حرف بزند و جلوی آلودگی و بیماری را بگیرد.
من با دهان باز ایستاده‌ام، مانده‌ام تعجب کنم یا بخندم.

۱۳۸۹ اسفند ۲۴, سه‌شنبه

چهارشنبه سوری

چه اتفاقی از این بهتر که آدم توی دیار غربت مثل اکوادر یک ایرانی پیدا کند که آشپزی‌اش هم عالی است و از عدس پلو با کشمش تا کتلت و ریحان و جعفری توی یخچالش پیدا می‌شود؟ و چه خوشتر آنزمانی که این آشنایی یک روز قبل از چهارشنبه سوری باشد!!
چهارشنبه سوریمان را که جشن خواهیم گرفت، برای عید نوروز هم می‌خواهیم تدارک ببینیم. اصلا همه‌چیز بوی عید می‌دهد وقتی دو تا ایرانی باشند که به همدیگر تبریک بگویند!

چهارشنبه سوریتان مبارک!

۱۳۸۹ اسفند ۲۲, یکشنبه

خداحافظی با کلمبیا

ای سرزمین سبز، ای مردم خونگرم، ای فرهنگ رنگارنگ و پر از سر و صدا، دوستتان دارم.

تجربه‌ی چهار ماه ونیم سفر در کلمبیا یک چیز را ثابت کرد. این کشور با آن تبلیغات منفی که درباره‌اش می‌کنند زمین تا آسمان تفاوت دارد. چهار ماه و نیم در این کشور گشتم، و جز محبت ندیدم. نه محبت اجباری و لبخند زورکی که امریکایی‌ها تحویلم می‌دادند. نه. مردم کلمبیا آنقدر گرم و صمیمی‌اند که دور بودن از وطن و از دوستانت فراموشت می‌شود. آنقدر آماده‌ی کمک به دیگرانند که این خصلتشان را به من هم منتقل کردند. وقتی بار سنگین کسی را برایش چندقدم آنطرفتر می‌بردم متوجه شدم که کلمبیایی‌ها، بی‌تفاوت بودن نسبت به اطرافیان را از من گرفته‌اند. 

می‌دانم که بخشی از زندگی‌ام با این کشور گره خورده. می‌دانم که روزی به این سرزمین بازخواهم گشت. می‌دانم که روزی آدرس محل اقامتم خواهد گفت کلمبیا. اما تا آنروز، هنوز تب جهانگردی دارم، تب دیدن مکانهای جدید و آشنایی با مردم و فرهنگی متفاوت.

در اکوادر هستم. تا آخر این ماه از اکوادر و پرو عبور می‌کنم تا به بولیویا برسم. بولیویا برایم حالت افسونگری دارد که مرا سحر کرده، تا به نزدش بروم. می‌دانم آنجا تجربه‌ای کاملا متفاوت در انتظارم است.

خوشحالم. و امید دارم

۱۳۸۹ اسفند ۲۱, شنبه

سرخپوست خندان!!

سرخپوست خندان، یا همانطور که خودش می‌گفت، ایندیو، یک روز بعد از ظهر با لباس خنده‌دارش به هاستل ما آمد و سراغ اِما را گرفت، اِما دختر هلندی که همه‌ی روز پای کامپیوتر می‌نشست و از جایش تکان نمی‌خورد. اِما به من گفت ایندیو دوستش است، از منطقه‌ی آمازون کلمبیا. آدم جالبی بود. نه آنطور سرخپوست دست نخورده با تمام فرهنگهای سرخپوستی، برای خودش سرخپوست مدرنی بود. تلفن موبایل داشت و برای خودش صفحه‌ی فیس‌بوک باز کرده بود. امّا هنوز چیزهایی داشت که او را به دنیایی که از آن آمده پیوند می‌داد. لباسهایش را خودش درست می‌کرد، با یک عصای طراحی شده و یک تیروکمان پای برهنه حرکت می‌کرد. صورتش را رنگ و نقاشی می‌کرد. برای اِما یک چیز تور مانند آورد به عنوان هدیه. می‌گفت لباس است. اِما می‌خندید و می‌گفت هرگز این را به تن نخواهم کرد. از ایندیو پرسیدم اهل کجاست؟ منطقه‌ای در آمازون را اسم برد که مسلما نمی‌شناختم. بعد گفت اسم قبیله‌اش هست آوا (AWA) این تلفظ حرف دبلیو فکر می‌کنم بزرگترین نقطه ضعف ما ایرانی‌ها باشد در یادگیری زبان بیگانه! بگذریم.
اسمش را پرسیدم گفت داوید. بعدا اعتراف کرد که اسمش خسوس داوید است (ترجمه‌اش می‌شود عیسی داوود) که او از اینکه اسمش عیسی باشد خوشش نمی‌آید. گفت می‌خواهد برود شنا، ما هم با او برویم. آخرین روز اقامتم در کارتاخنا بود و فکر کردم این آدم با این ظاهر جالبش و خنده‌های بلندش باید ارزش چند ساعت همراهی را داشته باشد. گفتم نمی‌آیم شنا کنم ولی تا ساحل می‌آیم قدم بزنم. وقتی منتظر بودیم اِما آماده شود، ایندیو به من گفت عاشق اما شده ولی او نمی‌داند. می‌دانستم اِما می‌داند.  گفتم من چیزی به او نمی‌گویم.
راه افتادیم توی شهر دنبال ایندیو. اتفاقا تجربه‌ی خوبی بود برای دیدن رفتار کلمبیاییها با کسی که انقدر با آنها متفاوت است. کلمبیاییها صدایش می‌زدند ایندیو! دو تا گرینگا (دختر امریکایی) تور کرده‌ای؟ او هم با شادمانی می‌خندید و شستهایش را به علامت پیروزی می‌برد بالا. بعضی ها برایش سر و صدای سرخپوستی (اسم خاصی دارد این؟) درمی‌آوردند و او از ته دل می‌خندید. در واقع خنده‌هایش آنقدر بلند و با حرکات موزون بود که ما را هم هر بار به خنده می‌انداخت.  با هر خنده سر و شانه و هیکلش را تکان می‌داد. انگار نه از ته دل، که از عمق وجودش می‌خندید.
اصرار کرد تاکسی سوار شویم، او پولش را می‌دهد. گفتیم نه. برایمان یک‌جور یخ‌در بهشت خرید (نمی‌دانم این را چطور بگویم. چند قاشق یخ پودر شده را روی لیوان کاغذی توپ کردند و رویش شربت ریختند برایمان) آقای فروشنده با ایندیو شوخی می‌کرد و ایندیو از ته دل می‌خندید. من و اِما هم پشت سر او.
هر جایی خوراکی می‌دید می‌پرسید می‌خواهید؟ من پول دارم! می‌خرم برایتان. گفتیم ولخرجی نکند چون پولش را برای بازگشت به آمازون احتیاج دارد. گفت امروز یک زوج امریکایی با او عکس گرفته اند و بیست دلار برای دستخوش داده‌اند، پس نگران نباشیم، پول دارد. ما فقط به سادگی‌اش خندیدیم که حالا که پول یامفت نصیبش شده می‌خواهد همه‌اش را یکمرتبه خرج کند. گفت می‌آیید شنا کنید؟ گفتیم نه. من بهانه آوردم که دریا اینجا کثیف است. ناراحت شد. با ناراحتی گفت نه! دریا هیچوقت کثیف نمی‌شود. کنار دریا برایمان چادر کرایه کرد تا توی سایه بنشینیم تا وقتی می‌رود شنا کند آفتاب اذیتمان نکند. با شوخی و ادا تاج و گردنبند و لباس دست‌سازش را در آورد، خداراشکر زیر لباسش مایو داشت! بعد به طرف آب دوید، دوید، دوید تا جایی که دیگر توی آب فرو رفت و نمی‌توانست بدود، اما همچنان جلو رفت، با یک عشقی می‌پرید وسط موجهای بزرگ، انگار خودش را برای فدا شدن آماده کرده بود. فکر نمی‌کنم هیچکس به اندازه‌ی او از بودن در دریای خروشان لذت برده باشد.
در راه بازگشت، در بین این همه ساختمان بلند و اتومبیل و نیمکت، یک درخت پیدا کرد و رفت و رویش نشست. تا سر نیزه‌ی تیرو کمانش را تعمیر کند. یکی دوتا آقای تقریبا مسن آمدند و با او درباره وضعیت قبیله‌شان و وضعیت خودش دور از وطن پرسیدند. او با حوصله درباره‌ی تیر و کمانش توضیح داد، که کدام تیر برای شکار پرنده است و کدام برای شکار ماهی. چرا سر نیزه‌ها را این شکل می‌سازند و چرا به آنها طناب می‌بندند.
تا رسیدن به مرکز شهر، هنوز هم کلمبیاییها برایش کل می‌کشیدند و او با تمام صدا و حرکاتش می‌خندید.