۱۳۹۰ مرداد ۱۴, جمعه

اقوام کوههای آند: کچوا

 امروزه کچوا به گروه بسیار بزرگی از ساکنین مناطق کوهستانی آند در امریکای جنوبی اطلاق می‌شود. کچوا مجموعه‌ی قبایل بسیاری را در بر می‌گیرد که از جنوب کلمبیا تا شمال آرژانتین و شیلی امتداد دارند. البته نام کچوا در تمام این مناطق استفاده نمی‌شود به طور مثال در اکوادر کیچوا، در کلمبیا اینگا و در پرو روناکونا نامیده می‌شوند. وجه مشترک این قبایل که تنوع آنها به یک میلیون می‌رسد زبان کچوا است که با وجود تغییرات مختلف همچنان تکلم می‌شود، اما این جمعیت هنوز خود را یک قوم واحد نمی‌داند.
لباس محلی منطقه کاپاچیکا پرو
لباس محلی جزیره‌ی آمانتانی پرو 
لباس محلی جزیره‌ی تاکیله پرو
لباس محلی در بازار محلی موکه‌گوئا پرو
لباس محلی منطقه اتاوالو اکوادر
اینکاها کچوا بودند. آنها کچوا صحبت می‌کردند اما همزمان دشمنانی داشتند که زبانشان کچوا بود. زبانشناسان بر این اعتقاد هستند که کچوا در زمان حکومت اینکا به مناطق دیگر مانند اکوادر و بولیوی و کلمبیا کشیده شد. تا جایی که من برخورد داشته‌ام کچواها قوم مغروری هستند و به گذشته‌ی خود افتخار می‌کنند. آنها به اقوام دیگر منطقه فخر می‌فروشند و خود را بازماندگان راستین اینکا می‌دانند، این در حالی‌ست که در دفاع از حقوق سیاسی و منافع اقتصادی خود با مشکل مواجه هستند و نمایندگانی مقتدر در کشور خود ندارند. در واقع اعضای بسیاری از اقوام کچوا در زادگاه خود، پرو، همچنان برای مالکیت زمین دست و پا می‌زنند و از طرفی روز به روز عرصه را خالی می‌کنند و راهی شهرهای بزرگ و به‌خصوص لیما می‌شوند. این در حالی‌است که در سالهای اخیر، اقوام بومی در کشورهای اکوادر و بولیوی به حقوق بیشتری دست‌یافته‌اند و دولتهای این کشورها برنامه‌های مناسبتری برای حفظ حقوق و سنتهای این اقوام ارائه داده‌اند.


۱۳۹۰ مرداد ۱۲, چهارشنبه

اقوام کوههای آند: آیمارا

اقوام مختلفی پیش از ظهور اینکا در مناطق کوهستانی امریکای جنوبی حضور داشتند. این قومهای گوناگون سنگ بنای تمدن باشکوه اینکا بودند که برخی از آنها تا به امروز آداب و مراسم و زبان خود را حفظ نموده‌اند. این پست به شرح مختصر برخی از آثار و آداب و سنن قوم آیمارا اختصاص دارد.
آیمارا Aymara جمعیت باقیمانده از تمدنهای ساکن غرب بولیوی، جنوب پرو و شمال شیلی، قرنهای متمادی ساکن کوهستانهای آند بود و تحت سلطه‌ی اینکا و پس از آن اسپانیایی‌ها درآمد. آنها گروه بزرگی از قبایل متفاوت بودند که توسط اسپانیایی‌ها به نام آیمارا خوانده شدند. امروزه آیمارا زبان‌ها اکثرا در اطراف دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا ساکن هستند.

خانمهای آیمارا در چوکیتو پرو
خانمهای آیمارا در لاپاز بولیوی
انسانشناسان معاصر بر این عقیده هستند که تاثیر آیمارا بر اینکا و اینکا بر آیمارا به یک اندازه بوده. همانطور که اینکاها در روش زندگی و کشاورزی و اعتقادات آیمارا اثرگذار بوده، به همان نسبت از فرهنگ و خصوصا معماری آنها تاثیر گرفته. از مهمترین آثار معماری به جا مانده از آیمارا می‌توان به معبد تیواناکو در بولیوی اشاره کرد. قدمت معبد تیواناکو (Tihuanaco به اسپانیایی و Tiwanaku به انگلیسی) به سال سیصد بعد از میلاد برمی‌گردد و باستانشناسان آنرا زیربنای معماری اینکا می‌دانند. روشهای به کار رفته در کنده‌کاری چهره‌ی خدایان و همچنین استفاده از روش پازل برای محکم کردن سنگها به یکدیگر بدون استفاده از ملات به یکدیگر چفت می‌شدند و در مقابل زلزله مقاوم بودند بعدها در معماری کم‌نظیر اینکا به کار گرفته شد.


ستاره‌ای که به صلیب آند و یا صلیب اینکا شهرت دارد و نماد گوناگونی فرهنگهای پیشین این منطقه است نیز در واقع از روی نماد تیواناکو کپی شده بود.

دروازه‌ی خورشید یکی از قدیمی‌ترین و با اهمیت‌ترین تقویم‌های سال خورشیدی‌ست که از این دوران به جا مانده و قوم آیمارا هنوز هم مراسم خاصی در طلوع اولین صبح زمستان (اول تیرماه در نیمکره‌ی شمالی) در این منطقه به‌جا می‌آورند.این مراسم با قربانی کردن لاما همراه است و خون حیوان برای برکت بخشیدن به محصولات کشاورزی به زمین تقدیم می‌شود.


در سفرم به این منطقه بخت با من یار بود و به طور اتفاقی در مراسم جشن و شادمانی آیماراها در شهر چوکیتو حاضر بودم. چوکیتو در زمان قدیم مرکزیت قوم لوپاکا، شاخه‌ای از آیمارا را در برداشته و هنوز هم مکان خاصی برای اجرای مراسم محسوب می‌شود. جشن چندین روز پیاپی ادامه دارد و با موسیقی و رقص و نوشیدن فراوان آبجو همراه است. جمعیت، زن و مرد در دایره‌های متعدد گردهم می‌آیند و با حالتی چرخشی می‌رقصند. جعبه‌های آبجو در میان هر دایره قرار گرفته و بطری به همراه تنها یک لیوان در جمع می‌چرخد. هر کس برای خودش مقداری آبجو می‌ریزد، می‌نوشد، ته‌مانده‌ی آنرا تقدیم مادر زمین می‌کند و لیوان و بطری را به نفر بعد تحویل می‌دهد و رقص دایره‌وار بدون توقف ادامه دارد. 


گروه منحصر به فردی از آیماراها در جزیره‌های شناور اورو Uru ساکن هستند که جزیره‌های محل زندگی خود را با دست می‌سازند و هرساله آنرا ترمیم می‌کنند. ساکنین این جزایر از یکنوع علف دریایی که در دریاچه‌ی تی‌تی‌کاکا می‌روید بسته‌هایی با قطر سه متر را به یکدیگر می‌بندند و تقریبا هر روز علف بیشتری روی سطح جزیره می‌ریزند. آنها همچنین خانه و قایقهایشان را از همان‌ نوع علف می‌سازند و از طریق ماهیگیری گذران زندگی می‌کنند. البته امروزه صنعت گردشگری این جزایر را به کل تصرف کرده و روش زندگی این گروه را برهم زده. مردم این جزایر برای خوشحال کردن توریستها اشعار مسخره‌ی فیلمهای امریکایی می‌خوانند و در واقع بازیچه‌ی راهنماهای تورها شده‌اند، اما هنوز توریستهای بسیاری به این منطقه می‌روند تا با جزیره‌های شناور و دست‌ساز آشنا شوند.









به قدمت یک اعتقاد

کلیسا
پستو، کلمبیا

عکاسی امپرسونیستی؟

غروبی متفاوت
اروگوئه

۱۳۹۰ مرداد ۱۰, دوشنبه

فضای بیرونی موزه‌ی لارکو
لیما، پرو

امپراطوریهای قدیم قاره امریکا

تمدنهای  پیشین امریکای لاتین که اسمشان به گوش ما خورده، آزتک، مایا و اینکا، تمدنهایی بودند که با ورود اسپانیایی‌ها عمرشان به پایان رسید. آزتکها در منطقه‌ی مرکزی مکزیک مستقر بودند، مایاها در جنوب مکزیک و کشورهای گواتمالا، بلیز و هندوراس. اینها آخرین تمدنهای امریکای مرکزی بودند که مجبور شدند با اسپانیایی‌ها مقابله کنند. از این دو، آزتکها به سرعت شکست خوردند، علت: بیماری‌های دنیای قدیم که به آنها مصونیت نداشتند، اسلحه‌های دست‌ساز، نداشتن زره و تجهیزات دفاعی  و نهایتا اختلاف قدیمی با دیگر حکومتهای منطقه‌ای. اما در واقع بزرگترین عامل شکست آزتکها بار روانی مواجهه با اسلحه‌ی گرم، بیماریهای ناشناخته و موجوداتی مثل اسب و سگ بود.  مایاها، که خبر تار و مار شدن آزتکها به گوششان رسید برای مقابله آماده شدند. آنها مهارتهای خاصی داشتند، و با پنهان شدن در بین شاخه‌های جنگلی و استفاده از تیرهای کوچک زهرآگین که با گذاشتن یک نی توی دهانشان شلیک می‌کردند، تا مدتی پیروز میدان بودند. خصوصا اینکه گرما و رطوبت شدید جنگلهای منطقه اسپانیایی‌ها را مجبور به درآوردن زره سنگینشان می‌کرد و مایاها یکمرتبه مثل شبح جلویشان ظاهر می‌شدند. مقاومت مایاها در طول یک قرن در هم شکست. بومیان امریکاُ نود درصد جمعیت خود را بر اثر بیماریهای جهان قدیم از دست دادند.
اینکاها بر بزرگترین منطقه‌ی امریکای جنوبی، از جنوب کلمبیا تا میانه‌ی شیلی و آرژانتین حکومت می‌کردند. آنها به علت داشتن مسیرهای ارتباطی بسیار خوب، به راحتی برای اسپانیایی‌ها قابل دسترس بودند و به سرعت مغلوب شدند. اسپانیایی‌ها داستانهای بسیاری از رشادتهای نیروهای خودشان در مقابل اینکاها نوشته‌اند و به قولی، رستم‌پروری کردند ولی در سالهای اخیر باستانشناسها به این نتیجه رسیدند که علت شکست اینکاها یاغی‌گری و نافرمانی مناطق تحت سلطه‌شان بوده که با اسپانیایی‌ها دست همکاری دادند و نه تنها همه‌چیز را از دست دادند، بلکه در تاریخ نوشته شده‌ی اسپانیایی‌ها هم جایی پیدا نکردند.
اینکاها حد کمال تمدنهای امریکای جنوبی بودند و باید به این نکته توجه کرد که فرمانده‌ی اینکا بودن موروثی نبود. کسی نمی‌توانست به علت داشتن پدرِ صاحب منصبِ اینکا، خود به خود یک اینکا باشد. اینکا بودن تلاش و مهارتهای بسیاری می‌طلبید و مسئولیت سنگینی بود. فرد اینکا نه تنها می‌بایست جنگ‌آور و شجاع می‌بود  بلکه به مهارت در هنر و معماری، ستاره‌شناسی و پزشکی نیاز داشت. جمجمه‌های بدست آمده در حفاریهای باستانشناسی، حکایت از موفقیت جراحی‌های مغز در زمان اینکا می‌کند.
هر کدام از این امپراطوریها که بر میلیونها انسان حکومت می‌کردند، نتیجه‌ی تکامل تمدنهای پیشین خودشان بودند و یکمرتبه و بدون مقدمه بوجود نیامده‌اند. همچنین اعتقادات و مراسم متفاوتی داشتند و نمی‌شود همه‌شان را مشابه فرض کرد.
تصمیم دارم مدتی را صرف مطالعه و انعکاس تاریخ این تمدنها کنم. چند پست آینده را به تمدنهای پیش از اینکا و خود اینکاها اختصاص می‌دهم.

۱۳۹۰ مرداد ۵, چهارشنبه

یک دوست خوب قدیمی

یکساعتی گفتگوی تلفنی نتیجه‌اش این شد که به من یادآوری کند: تو آدمی نیستی که بخاطر دیگران به جایی بند بشوی. 
توی مبل نشسته‌ام و قلبم دارد پرواز می‌کند...

۱۳۹۰ مرداد ۱, شنبه

چمدانک در امریکا به سر می‌برد

آمده‌ام دیدن پدر و مادرم. البته بدون خبر قبلی. تا رسیدن به شهرشان هم برنامه ریزی‌ام خوب بود اما وقتی اینجا از قطار پیاده شدم هیچ تلفنی در دسترس نبود، از صاحب یک شراب فروشی خواهش کردم برایم تلفن بزند و تاکسی بگیرد. مسیر ایستگاه قطار تا خانه‌ی والدینم تنها پنج دقیقه است، جنابان شرکت تاکسی‌رانی گفتند باید چهل و پنج دقیقه صبر کنم تا تاکسی از راه برسد! توی خیابان منتظر یک معجزه ایستاده بودم، جلوی اتومبیل پلیس را گرفتم و پرسیدم چطور می‌توانم تاکسی بگیرم. افسر پلیس برایم تماس گرفت و وقتی جوابش را ندادند گفت بیا من می‌رسانمت! البته لحنش ابدا دوستانه نبود ولی همان معجزه‌ای بود که دنبالش بودم! همسایه‌ها از دیدن اتومبیل بزرگ پلیس که در پارکینگ ساختمان پیچید تعجب کردند. پدرم هم از دیدن من جلوی درب خانه. مادرم را جای دیگر غافلگیر کردم. توی ماشین نشسته بودم و رویم را آنطرف کرده بودم که نشناسد. از خوشحالی کم مانده بود گریه کند. از اینکه خوشحالشان کردم خیلی خوشحالم.
صبح توی قطاری نشسته بودم که از هواپیما تمیزتر بود. یک کافه ی خوب و ارزان داشت. به تلافی تمام سفرهای مشقت بار گذشته حالا پشت میز نشستم و پاهایم را دراز کردم. چای نوشیدم و منظره‌ی یکنواخت مزرعه‌ها را تماشا کردم. این خصلت امریکا را دوست ندارم، که مزارعشان هم از قاعده و قانون پیروی می‌کنند و اگرچه در نگاه اول نظم و ترتیبشان به چشم می‌خورد، اما هیچ تنوعی ندارند و زود چشم را خسته می‌کنند. از اینکه طبیعت تا این حد تسلیم دست بشر شده باشد خوشم نمی‌آید.
این سفر به امریکا را پایان ماجراجویی نمی‌بینم و آنرا شکست هم تلقی نمی‌کنم. به مدتی کار و پس‌انداز نیاز دارم. حالا فرصت دارم پست‌های تصویری از ماههای اخیر بگذارم.

۱۳۹۰ تیر ۳۱, جمعه

تجهیزات سفر - چیزهایی که نباید فراموش کنیم

این پنجمین قسمت از راهنمای تجهیزات سفر است که بر اساس تجربیات شخصی نوشته می‌شود. نقل قول این مطلب با اشاره به منبع آزاد است.

اگر سفر خارجی‌ست: یک کپی از صفحه اصلی پاسپورت در هر کدام از کیفهایی که همراه دارید بگذارید. یک راه دیگر اسکن از روی پاسپورت و کردیت کارتها و مدارک مهم است که در یک ایمیل به آدرس خودتان بفرستید، که در مواقع مقتضی به سرعت به آنها دسترسی داشته باشید.

واکسن: در برخی مناطق دنیا بیماریهای خطرناکی شایع هستند و بهترین راه جلوگیری از آنها واکسینه شدن پیش از اقدام به سفر است. در این وبسایت می‌توانید اطلاعات مربوط به بیماریهای شایع در نقاط مختلف را ببینید. اگر به مناطق حاره سفر می‎‌‌کنید درباره‌ی مالاریا تحقیق و مطالعه کنید. مالاریا در مناطق جنگلی در ارتفاع پایین شایع است، اگر به این مناطق سفر می‌کنید، بهتر است درباره‌ی این بیماری آگاهی کافی داشته باشید و اگر لازم می‌بینید، داروهای درمان ابتدایی را همراه ببرید و یا در کشور مقصد خریداری کنید، این بیماری اغلب در عمق جنگل و دور از امکانات پزشکی از راه می‌رسد.

دارو: احتیاجی به حمل یک جعبه دارو نیست مگر داروهایی که توسط دکترتان تجویز شده‌اند. چند قرص ضد درد و ضد اسهال برای مواقع خاص مفید هستند. این قرصها را همیشه در کیف دستی خودتان نگه‌دارید، چه بسا در یک سفر طولانی اتوبوسی به آنها نیاز پیدا کنید و به کوله پشتی و یا چمدانتان دسترسی نداشته باشید.

کیف برای استفاده روزانه: می‌تواند یک کوله‌پشتی کوچک و سبک باشد، و یا کیفی که بند بلندی دارد و می‌شود از پشت گردن رد کرد. همراه داشتن این کیف کوچک برای حمل اشیایی مثل پاسپورت، بطری آب، کتاب راهنما، دفترچه یادداشت و ... را توصیه می‌کنم.

دفترچه یادداشت: ساده به نظر می‌رسد اما داشتن یک دفترچه کوچک یادداشت در یک سفر کوله پشتی را به‌شدت توصیه می‌کنم. 

کتاب: اگر کتابخوان نیستید منتظر نباشید در سفر معجزه‌ای رخ بدهد. کتاب سنگین را در خانه بگذارید و با خیال راحت و سبکبار سفر کنید. اگر کتابخوان هستید، کتابی را بردارید که از دست دادن آن برایتان گران تمام نشود. اغلب در سفرهای طولانی کوله پشتی می‌توانید کتاب خودتان را در هاستل و یا مکانهای کرایه‌ی دوچرخه و غیره با کتاب دیگر مسافرها عوض کنید. 

ساعت: کوچکترین ساعتی که می‌توانید همراه ببرید، و اطمینان حاصل کنید که زنگ آن درست کار می‌کند. خیلی به موبایل وابسته نباشید چون گاهی پیش می‌آید که نمی‌توانید موبایلتان را شارژ کنید، فرصت پیش نمی‌آید، دوشاخه‌ی مورد استفاده در کشوری که به آن سفر کرده‌اید را ندارید و یا در منطقه‌ای هستید که برق قطع شده و یا اصلا وجود ندارد. اما به یک ساعت قابل اعتماد احتیاج دارید تا اتوبوس و یا پروازتان را از دست ندهید.

قفل: اگر قصد اقامت در هاستل را دارید داشتن یک قفل، خصوصا اگر درجه‌ای باشد و کلید نخواهد، بسیار مفید خواهد بود چون اغلب در هاستلها، کمد یا کشویی در اختیار دارید که وسایل مهم را در آن نگه‌دارید. اگر کوله‌تان را به امانت می‌گذارید هم داشتن قفل بسیار کمک می‌کند. البته داشتن قفل نمی‌تواند صد در صد از دزدیده شدن وسایل جلوگیری کند، چون اگر بدشانس باشید کل کوله را از دست خواهید داد و یا با پاره کردن کوله وسایلتان را خواهند برد. اما داشتن یک قفل کوچک را توصیه می‌کنم.

گوش پنبه: اسم واقعی‌اش به فارسی را نمی‌دانم، در انگلیسی به آن می‌گویند ear plug. برای داشتن اعصاب راحت و فحش ندادن به دیگران توصیه می‌شود!



۱۳۹۰ تیر ۱۵, چهارشنبه

اکوادر

در اکوادر هستم و به شدت در مضیغه‌ی اینترنت. هنوز کاری پیدا نکرده‌ام و از طرفی دلم نمی‌خواهد در کیتو بمانم. به همراه دوستم به ساحل اقیانوس آرام می‌رویم. برنامه‌هایی داریم که شاید در اکوادر ماندگارمان کند. اما هنوز نمی‌دانیم.

یکشنبه‌ی گذشته به دعوت خانواده‌ای مهربان به کشتزار نیشکر در پکتو رفتیم. ساعتها در نی‌زار راه رفتیم، پدر خانواده‌ی میزبان درباره‌ی کشت نیشکر و یوکا* برایمان توضیح می‌داد. ساقه‌های یوکا را با مشته* خرد می‌کرد و بعد به ما می‌گفت ریشه‌ی یوکا را از زمین بیرون بکشیم. مثل بلیط بخت‌آزمایی بود، بعضی ریشه‌ها تنها یک غده داشتند و بعضی تا هفت هشت غده. از ساقه‌های خرد شده هم برای رشد گیاه جدید استفاده می‌کردند و می‌گفتند بعد از شش ماه محصول می‌دهد. یکجور گیاه دیگر هم بود که به آن سیب زمینی چینی می‌گفتند. شبیه به شلغم اما کرم رنگ. یوکاها و سیب زمینی چینی را روی آتش آب پز کردیم و همراه گوشت کبابی ناهار صرف کردیم. بعد از ظهر هم توی سایه نشستیم و ساقه‌ی نیشکر مکیدیم. علاوه بر آن چند کیسه پرتقال هم چیدیم که واقعا دست پر به کیتو برگردیم. روز بسیار خوبی بود که البته با نیش پشه همراه بود.

* Yuca گیاهی که مثل سیب زمینی ریشه‌های غده‌ای دارد. خام آن خیلی سفت و سخت است اما وقتی پخت به نرمی سیب زمینی می‌شود. در سوپها، یا به صورت آب‌پز در کنار برنج، و یا به صورت آب‌پز و بعد سرخ کرده مصرف می‌شود.
* Machete کاردهای بزرگ و شمشیر شکل که در مناطق استوایی استفاده‌ی بسیاری دارد و حتما در فیلمها دیده‌اید.

۱۳۹۰ تیر ۳, جمعه

تجهیزات سفر - لوازم بهداشتی - آرایشی

این چهارمین قسمت از راهنمای تجهیزات سفر است که بر اساس تجربیات شخصی نوشته می‌شود. نقل قول این مطلب با اشاره به منبع آزاد است.
درباره‌ی بردن لوازم بهداشتی مثل صابون و شامپو و غیره، هر کس نظری دارد. یعضی می‌گویند بهتر است آنها را در کشور مقصد خرید تا بار کوله سنگین نشود. بعضی می‌گویند باید آنها را همراه برد چون شاید مارک و مشخصاتی که آنها احتیاج دارند در کشور مقصد پیدا نشود و یا گران باشد. توصیه‌ی من اینست که اگر قرار است طولانی سفر کنید، از همان ابتدا این لوازم را همراه ببرید تا جای مشخصی در کوله داشته باشند، وگرنه ممکن است با کمبود جا مواجه شوید. به هر حال این وزن قرار است مدتی روی روی دوش شما باشد. اما درباره‌ی اینکه نشود همه چیز را در کشور مقصد پیدا کرد من مخالفم. همیشه می‌توان جایگزین نزدیک به آنچه مورد نظر است پیدا کرد. 
من یک کیسه‌ی توری دوخته‌ام و به سرش قلاب وصل کرده‌ام که در حمام هاستلها آنرا به شیر آب آویزان کنم و مجبور نباشم لیف و شامپویم را روی زمین بگذارم. به هر حال داریم راجع به هاستل صحبت می‌کنیم که امکانات هتل را ندارد. همچنین در اقامت در هاستل، داشتن دمپایی از ضروریات است. همچنین اغلب هاستلها حوله ندارند یا به قیمت گرانی کرایه می‌دهند. در بازارهای امریکا حوله‌های سفری گرانقیمت وجود دارند که قدرت جذب آب بالایی دارند و زود خشک می‌شوند. اما یک حوله‌ی نازک هم تقریبا همین کار را برایتان انجام می‌دهد و امکان دزدیده شدنش هم نیست. نازکترین حوله‌ای که می‌توانید پیدا کنید. اندازه حوله را طوری انتخاب کنید که مثلا در کنار دریا و استخر هم بتوانید از آنها استفاده کنید.
سشوار و صاف کننده‌ی مو تنها موقعی ضروری هستند که هر روز از آنها استفاده می‌کنید. اگر ماهی یکبار موهایتان را خشک یا صاف می‌کنید، بدون این لوازم می‌توانید سفر کنید. 
یک توصیه که برای مسافرین به کشورهای جهان سوم دارم اینست که از یک بطری کوچک پلاستیکی دردار برای نگهداری صابون مایع استفاده کنید و حتما یک لوله دستمال توالت همراه داشته باشید. 
از دیگر لوازمی که حتما توصیه می‌کنم کرم ضد آفتاب است. من شخصا از نوعی استفاده می‌کنم که مرطوب کننده هم هست. بعضی از کرمهای موجود مواد شیمیایی برای دفع حشرات نیز دارند که برای استفاده در نواحی شرجی مثل جنگلهای ساحلی بسیار مفیدند. اینکه درجه‌ی کرم چقدر باشد نشان می‌دهد چه مدت زمانی می‌تواند از پوست مراقبت کند. توصیه می‌کنم کرم را در شهرهای بزرگ و فروشگاههای معتبر خریداری کنید. 
همچنین اسپری‌ها و کرمهای دفع حشرات جزو لوازم ضروری سفر به نواحی حاره‌‌ است. حتی‌الامکان از اسپری‌هایی استفاده کنید که در مواد خود deet دارند. 
لوازم آرایشی برای خانمها: توصیه‌ی من اینست که تنها لوازمی را با خود ببرید که هر روز از آنها استفاده می‌کنید. اگر پنج شش جعبه سایه چشم دارید تنها آن را بردارید که مورد استفاده‌ی هر روز شماست چون به احتمال زیاد هیچوقت به بقیه نیازی پیدا نخواهید کرد. به همین صورت درباره‌ی باقی لوازم آرایش تصمیم بگیرید. لوازم بهداشتی خانمها به وفور در همه‌جا یافت می‌شود، تنها چند نوار یا تمپان همراه داشته باشید برای مواقع ضروری. 


توصیه‌ی آخر من در این پست این است که به وزن توجه داشته باشید. اگر فکر می‌کنید لوازمی که با خود می‌برید را تنها یک یا دوبار استفاده خواهید کرد، بدون آن هم می‌توانید سفر کنید.

تجهیزات سفر - چه لباسی ببرم؟

این سومین قسمت از راهنمای تجهیزات سفر است که بر اساس تجربیات شخصی نوشته می‌شود. نقل قول این مطلب با اشاره به منبع آزاد است.
ماهیت سفر و زمان آن در انتخاب لباس برای سفر نقش تعیین کننده دارد. اگر سفرتان مثل سفر من محدودیت زمانی و مکانی ندارد کار مشکل می‌شود چون تنها باید به اندازه‌ای لباس برد که قابل حمل باشد.
برای مناطق سرد، به جای بردن کاپشن بزرگ که جای زیادی می‌گیرد، من از لایه‌های مختلف استفاده می‌کنم. به اینصورت که مثلا یک تاپ بند دار، یک بلوز آستین بلند، یک ژاکت یا کاپشن نازک گرم و نهایتا یک کاپشن ضد آب را روی هم می‌پوشم که به اندازه‌ی همان کاپشن بزرگ مرا گرم کند و در عین حال، هر کدام از این قطعه لباسها را می‌توانم در شرایط مناسبش بپوشم.
اصولا از هر قطعه لباس دو یا سه تا همراه می‌برم. شلوار لی بخاطر سنگینی و مشکل شستشو توصیه نمی‌شود، اما من به این توصیه بی‌توجهی کرده همیشه یک شلوار لی همراه دارم و آن را تنها در مواقعی که بخواهم از قیافه‌ی یک مسافر درب و داغان در بیایم استفاده می‌کنم. البسه‌ی دیگری که همیشه در کوله‌ی من پیدا می‌شوند دامن و یا پیراهن تابستانه هستند که در مکانهای گرم به دادم می‌رسند.
از نظر لباس زیر، همیشه دست و دلبازی به خرج می‌دهم و چهار پنج‌ تا همراه می‌برم چون گاهی فرصت برای شستن و خشک کردن آنها نیست. در مورد جوراب هم به همین صورت، دو سه جفت جوراب نازک و یک جفت جوراب کلفت.
مایو، کلاه پارچه‌ای آفتابگیر، کلاه پشمی گرم و جمع و جور، یک جفت دستکش پشمی هم از البسه‌ای هستند که آنها را فراموش نمی‌کنم.
کفش: اگر اهل کوهنوردی و گلگشت نیستید آن یک جفت پوتین کوهنوردی را فراموش کنید. اما اگر دوست دارید در سفرهایتان به طبیعت هم سر بزنید کفش مناسب برای کوه را توصیه می‌کنم. علاوه بر این یک جفت کفش راحت برای پیاده روی هم همراه داشته باشید. یک جفت دمپایی خوش‌قیافه، با یک تیر دو نشان زدن است. هم می‌توانید در هاستل و حمام از آن استفاده کنید و هم برای پیاده روی در مناطق گرم.
در بردن لباسهای دیگر (تی‌شرت و شلوار) تنها سه دست از هرکدام کافی‌ست. همیشه امکان خریدن لباسهای این‌چنینی هست، مگر اینکه سایز خاصی داشته باشید که در کشور مقصد نایاب باشد. مثلا خیلی قد بلند و درشت هیکل باشید و بخواهید بروید به گواتمالا!
در آخر توصیه می‌کنم لباسهای گرانقیمتی که خیلی دوست دارید با خود نبرید. علاوه بر اینکه به احتمال خیلی زیاد خراب خواهند شد، در عین حال جلب توجه خواهند کرد و به عنوان یک مسافر پولدار نشان خواهید شد و ممکن است همه وسایلتان را توسط سارقین از دست بدهید! 

تجهیزات سفر - کیسه خواب و سایر امکانات

این دومین قسمت از راهنمای تجهیزات سفر است که بر اساس تجربیات شخصی نوشته می‌شود. نقل قول این مطلب با اشاره به منبع آزاد است.
اینکه کیسه خواب ببرید کاملا بستگی به خودتان و نوع سفری که می‌کنید دارد. اگر اهل کمپ زدن هستید و به جای خنکی سفر می‌کنید داشتن کیسه خواب خیلی مفید است. در سفر امریکای جنوبی من بارها از کیسه خواب سفری‌ام در هاستلها یا سوار بر قطار یا اتوبوس استفاده کردم. البته این مدل از نوع کیسه خوابهای کوچک است که جای زیادی را نمی‌گیرند، در عین حال برای هوای بسیار سرد ساخته نشده‌اند. یک خاصیت دیگر که این کیسه خواب دارد این است که شکل آن مستطیلی‌ست و نه مومیایی، پس راحت می‌توانم آنرا باز کنم و به عنوان پتو یا زیر انداز از آن استفاده کنم.
اگر اهل کیسه خواب حمل کردن نیستید، حداقل حمل یک پتوی سبک سفری را توصیه می‌کنم. این پتوهای پشمی نازک در یک اتوبوس سواری طولانی به دادتان خواهند رسید.
برخی از کسانی که من در سفرها با آنها آشنا شدم یک جور کیسه‌ی نخی برای خواب داشتند که به جای ملافه عمل می‌کرد. انواع گرانقیمت این کیسه‌ها در مقابل حشرات ایمنی دارند اما می‌شود نوع ارزانتر این کیسه را با استفاده از پارچه‌های نازک و محکم تهیه کرد. تنها یک پارچه مربع شکل با اضلاع بلند تر از قد خودتان نیاز دارید که بعد آنرا از وسط تا زده پایین و پهلوی کیسه را می‌دوزید. این کیسه در هاستلهایی که به تمیزی ملافه‌ها اطمینان ندارید، یا در هاستلهایی که ملافه را کرایه می‌دهند بسیار مفید خواهد بود. البته همراه بردن یک روبالشی نازک هم می‌تواند مفید باشد.

۱۳۹۰ تیر ۲, پنجشنبه

تجهیزات سفر - کوله پشتی

این اولین قسمت از راهنمای تجهیزات سفر است که بر اساس تجربیات شخصی نوشته می‌شود. نقل قول این مطلب با اشاره به منبع آزاد است.
در انتخاب کوله پشتی، راحتی حرف اول را می‌زند. اینجا نباید در قید و بند مارک و شهرت کوله پشتی بود.
اندازه‌ی حجم کوله پشتی بستگی به مکان و مدت زمانی که می‌‌خواهید سفر کنید دارد. به عنوان مثال اگر یک سفر دو هفته‌ای به یک منطقه‌ی سرد می‌کنید کوله‌تان می‌تواند همانقدر بزرگ باشد که یک سفر سه ماهه به یک جای گرم. مشکل تصمیم‌گیری زمانی پیش می‌آید که به مکانهای مختلف و آب و هوای متفاوت سفر کنید. به عنوان مثال، سفر در امریکای جنوبی، ساحل و گرمای چهل درجه دارد، سرما و برف هم دارد، تا دلتان بخواهد هم باران دارد.
عموما یک کوله پشتی شصت لیتری باید به اندازه‌ی کافی جا داشته باشد. کوله پشتی من چهل و چهار لیتری‌ست. برای من و سفر هشت ماهه‌ای که تابحال داشتم کافی بوده.
برای انتخاب کوله‌ی مناسب، باید به اندازه و فرم ستون فقرات توجه کرد. این وبسایت نحوه اندازه‌گیری طول قسمت نگهدارنده کوله پشتی با توجه به اندازه ستون فقرات را نشان می‌دهد. من شخصا اندازه‌ XS هستم و چون نایاب است مجبورم اندازه‌ی S استفاده کنم.
موقع خرید باید کوله را پر کرد. کیسه‌های وزن و تشکچه‌های اسفنجی تا وزن و حجمی را که بعدا قرار است روی دوشتان بگذارید را تقلید کند. حتی‌الامکان کوله‌ی سنگین را بلند نکنید تا روی دوش بگذارید. آنرا روی یک سطح بلندتر مثل سکو یا صندلی بگذارید بعد به قول معروف بروید تویش. قسمت کمر را ببندید و محکم کنید، قسمت شانه را تنظیم کنید، ابتدا از پایین و بعد از بالا، بعد طوری که فشار مستقیم روی کمرتان نباشد بلند شوید. وزن را حس کنید، که به کجا بیشتر فشار می‌آورد و آیا ناراحت است یا نه. در فضای فروشگاه قدم بزنید. اگر فروشگاه پله دارد از آن بالا و پایین بروید. این امتحان کردن کوله بسیار اهمیت دارد چون قرار است مدتی را با آن زندگی کنید. و البته هیچ دو کوله پشتی‌ای مثل هم نیستند و همه‌ی آنها برای فرم بدن شما ساخته نشده‌اند. یکی از مدلهای پر طرفدار شرکت آلمانی دویتر برای من بسیار نامناسب بود، چون قوس کمر من از حد عادی بیشتر است و فرم قوس دار کوله باعث می‌شد از همان چند لحظه‌ی امتحان کردن کوله دچار کمر درد بشوم.
کوله پشتی کوهنوردی با کوله‌ی سفر تفاوتهایی دارد. اگرچه می‌شود کوله‌ی کوهنوردی را برای سفر استفاده کرد، اما در کوله‌های سفر تمهیداتی به‌کار برده می‌شود که سهولت استفاده از آن را بیشتر کند. به عنوان مثال کوله‌ی سفری امکان قفل زدن و مراقبت از وسایل داخل آنرا دارد. برخی کوله‌ها به همراه پوشش محافظ می‌آیند که مثلا در فرودگاه آنرا داخل پوشش بگذارید تا بندها و سگگکها روی ریلهای نقل و انتقال صدمه نبیند. دویتر یک مدل کوله سفر دارد که یک کوله‌ی کوچک روی آن وصل می‌شود و امکان حمل و نقل در شرایط مختلف را ایجاد می‌کند. با اینهمه، راحتی کوله روی بدن از هر چیز دیگری بیشتر اهمیت دارد. با بقیه موارد می‌شود کنار آمد.
ریک استیو، نویسنده‌ی سفر، یک راه خوب پیشنهاد می‌دهد.وقتی کوله‌تان را خریدید، آنرا مدتی مانده به سفر ببندید. تمام وسایلی که می‌خواهید با خود ببرید توی کوله بچینید و آنرا روی دوش بگذارید. اگر می‌توانید، به یک گردش نیم‌ساعته در شهر  بروید. اینطور می‌توانید تشخیص بدهید که توانایی حمل تمام وسایلتان را دارید. اگر مشکل بود، همه وسایل را بیرون بیاورید و درباره بردن یا نبردن آنها تجدید نظر کنید.
نکات کوچک دیگری هم هستند که بیشتر سلیقه‌ای هستند. اینکه کوله جیبهای بیشتری داشته باشد یا کمتر، بستگی به سلیقه‌ی شخص در طبقه بندی وسایلش دارد. اگر رنگ لایه درونی کوله روشن باشد امکان پیدا کردن لوازم در آن بیشتر است، اما این هم واقعا اهمیت چندانی ندارد و سلیقه‌ایست. اینکه کوله مثل کیسه از بالا پر بشود یا اینکه زیپ داشته باشد هم بستگی به خودتان دارد. کوله‌های زیپ دار امکان دسترسی به وسایل درون آنرا آسانتر می‌کنند، اما باید امکان خراب شدن زیپ را هم در نظر داشت. کوله‌هایی که از بالا پر می‌شوند دسترسی به وسایل چیده شده در پایین را مشکل می‌کنند و شاید مجبور شوید همه‌ی وسایل را بیرون بریزید تا آنچه دنبالش می‌گردید را پیدا کنید.
در پایان صادقانه بگویم، اگر راحتی سفر آنقدر برایتان ارزش دارد که هیچوقت سوار اتوبوس داخل شهری نمی‌شوید و با تاکسی رفت و آمد می‌کنید، اگر اهل آن نیستید که با کوله‌ی سنگین در شهر یا ترمینال بگردید، اگر ترجیح می‌دهید با هواپیما سفر کنید، آنوقت یک چمدان چرخدار برای خود تهیه کنید و خودتان را عذاب ندهید.


بعد نوشت از کامنت دوستان:  در مورد کوله پشتی، خیلی بهتره که وزن روی کفل باشه و به کتف و شونه فشار زیادی نیاد. تا جای ممکن گودی کمر رو پر بکنه و گردش هوا داشته باشه تو قسمت کمر. اطلاعات این لینک به درد می‌خوره: http://chal.persianblog.ir/post/35

۱۳۹۰ تیر ۱, چهارشنبه

وقتی لقمه را دور سرت می‌چرخانی!

تقصیر از من نیست. این منطقه‌ی مرکزی امریکای جنوبی کارش حساب و کتاب ندارد. تا لاپاز آمده‌ام که نصف روزه به پرو برسم، جاده‌های مرز (در سمت پرو) همگی بسته شده‌اند! می‌شود با قایق از مرز رد شد، اما از آنطرف بازهم را بسته است. می‌گویند در مسیر چند معدن بوده که ریزش کرده. نمی‌دانم چندتا معدن در این چهار جاده ریزش کرده! شاید هم فقط یک معدن در یک نقطه بوده و بولیویایی‌ها بزرگش کرده‌اند! حالا برای رسیدن به پروازم باید اول بروم شیلی و بعد از شیلی خودم را برسانم به آره‌کیپای پرو. بازهم یک سفر بیست و چند ساعته، البته با چاشنی توقف سر مرز و ادارات مهاجرت و عوض کردن پول و دیگر دردسرهایش. بعد از آن به اکوادر می‌رسم و مدتی آنجا ماندگار می‌شوم. امیدوارم که بتوانم کاری پیدا کنم و هزینه‌های سنگین این یکی دو ماه گذشته را جبران کنم. 

۱۳۹۰ خرداد ۳۱, سه‌شنبه

لاپاز، بازهم لاپاز افسونگر

در خیابانهای لاپاز که قدم می‌زنم یک جور احساس غرور به من دست می‌دهد. احساس می‌کنم در جایی هستم که هر کسی نمی‌تواند باشد. احساس می‌کنم به چیزی رسیده‌ام که هر کسی نمی‌تواند به آن برسد. شاید سفر برای خیلی‌ها آسان باشد، که به مکانهای توریستی معروف بروند، به اروپا، به آسیا، به امریکا، یا حتی همین امریکای جنوبی، اما هیچکدام اینها لاپاز بولیوی نمی‌شود. لاپاز جای بسیار خاصی‌ست. جایی که من خودم را در خیابانهایش پیدا می‌کنم و در گوناگونی فرهنگها و مردمش چرخ می‌خورم. لاپاز آن شهر زیبا با بناهای تاریخی خیره‌کننده نیست. شهر آرامی هم نیست، شهر منظمی هم نیست. ولی خیلی خاص است. حداقل برای من این حس بسیار قوی را دارد. که با غرور توی خیابانهایش قدم بزنم و احساس کنم به چیزی رسیده‌ام که هر کسی نمی‌رسد.

۱۳۹۰ خرداد ۳۰, دوشنبه

Tilcara

تیلکارا دلنشین‌ترین بخش سفر من در آرژانتین بود. یک شهر کوچک و آرام با آدمهای صمیمی و دوست داشتنی. در مسیر رفتن به جنوب هم یکبار اینجا توقف کوتاهی داشتم و عاشق آرامشش شده بودم. اینبار چون از سالتا دیر حرکت کرده بودم و می‌دانستم به موقع به مرز بولیوی نخواهم رسید، در تیلکارا از اتوبوس پیاده شدم. در هاستل، جمع کوچک پنج نفره که در فضای آزاد نشسته بودند و گپ می‌زدند مرا دعوت کردند تا با آنها باشم. دو دختر از بوئنوس آیرس، جوانی از بارسلونای اسپانیا، و دو جوان بومی از منطقه شمال آرژانتین. داستان این جمع این بود که دو جوان بومی نوازنده‌ی گیتار هستند و در یکی از پینیا*های شهر کار می‌کنند. جوان اسپانیایی قبلا در ماه دسامبر به این شهر آمده بود و آنقدر عاشق این مکان شده بود که ماه فوریه دوباره به تیلکارا برگشت و تا الان در هاستل مشغول به کار است. دو دختر آرژانتینی هم آمدند که یک شب بمانند ولی تا بحال سه شب شده و دلشان نمی‌خواهد از اینجا بروند. جمع بسیار دوست‌داشتنی‌ای بود که بعد با گیتار زدن دو جوان نازنین بومی بهترین شب اقامت من در آرژانتین را رقم زد. مردم محلی از بین دروازه‌ی هاستل سرک می‌کشیدند تا ببینند این صدای موسیقی از کجا می‌آید. آهنگهای زیبا، شاد، آرام، آهنگهایی که برای اولین‌بار می‌شنیدم، آهنگهایی که می‌شناختم...
ساعت یازده، آریل و لوییس، باید به پینیا می‌رفتند برای نواختن گیتار. ما هم رفتیم تا بی‌نصیب نمانیم. شراب و گپ و رقص، چیزی که ماهها از آن دور بودم و برای آرام شدن استرسم به آن نیاز داشتم. از آنجا رفتیم به یک پینیای دیگر که تقریبا همه مردم شهر آنجا بودند. آنجا چند نفر از کسانی که در سفر قبلی با آنها آشنا شده بودم دیدم. شب بسیار خاطره‌انگیزی بود که به چاکاررا** و کوئکا** گذشت. وقتی از پینیا بیرون آمدیم خورشید داشت سر می‌زد.

* پینیا کلاب رقص و موسیقی بومی ‌ست، در بولیوی و آرژانتین به این نام خوانده می‌شود.
** رقصهای محلی آرژانتین و شیلی

Salta

سالتا شهر زیبایی‌ست. در واقع یک ده بزرگ آرژانتینی. از اینجا که به سمت شمال بروی چهره‌ها بومی‌تر می‌شود. صبح روز دوم که در سالتا بودم، فستیوال گاوچو Gaucho ها یا در واقع کابوی‌های امریکای جنوبی بود. یک فستیوال رنگارنگ با حضور صدها اسب‌سوار با لباسهای مخصوصشان. این را هم به حساب خوش‌شانسی‌ام در سفر می‌گذارم که اقامتم با فستیوال همزمان شد.





مصیبات سفر

اعتراف می‌کنم که فراموشکار شده‌ام، یا اینکه زیادی مثبت فکر می‌کردم که کثیفی و نامنظم بودن بولیوی را فراموش کرده بودم!
مخارج آرژانتین بسیار سنگین‌تر از برنامه‌ریزی من بود و فرصت پیدا کردن کار نداشتم، پس بهتر دیدم از دیدن شهرهایی که در برنامه‌ داشتم صرفنظر کنم و از آرژانتین خارج شوم. مقصد اکوادر است که برای قسمتی از مسیر بلیط نسبتا ارزانتر هواپیما پیدا کردم و البته همین امر مرا در منگنه‌ی برنامه‌ریزی زمان قرار داد. دیروز عصر به مرز آرژانتین (لا کیاکا) و بولیوی (ویژاسون) رسیدم. با ورود به بولیوی تازه به خاطر آوردم که نکات منفی‌اش را به کل فراموش کرده بودم. ساعت شش عصر بود، دفاتر خدمات ارزی تعطیل بودند، کرکره‌ی بانکها حتی برای ماشین خودپرداز پایین کشیده شده بود. تنها یک دفتر پیدا کردم که می‌گفت نمی‌تواند دلار عوض کند. با تنها شصت پزوی آرژانتینی که داشتم به ترمینال رفتم تا بلیط به شهری نزدیک بگیرم و استراحت کنم. فروشندگان بلیط به من گفتند شرکتهای اتوبوسرانی در تدارک اعتصاب هستند و باید برنامه‌ام را طوری بچینم که این چند روز نیازی به نقل مکان نداشته باشم. همه‌ی جوانب را سنجیدم و دیدم بهترین راه اینست که مستقیما به لاپاز بروم تا از آنجا دسترسی سریعتری به مرز پرو داشته باشم. سفری هجده ساعته، البته بعد از سفر پنج ساعته تا رسیدن به مرز! تنها یک جای خالی در یک اتوبوس موجود بود و مجبور شدم همان را بخرم. قیمت بلیط در مقایسه با آرژانتین ده برابر کمتر بود. البته اتوبوسی در حد اتوبوسهای آرژانتینی در انتظارم نبود ولی اینکه مخارج یکمرتبه ده برابر کم بشوند باعث آرامش خاطرم می‌شد. تمام پزوی آرژانتینی‌ام را برای بلیط دادم. حالا هیچ پولی نداشتم. در کیف کوچکی که پول خرد یادگاری از کشورها را نگه میدارم مقدار ناچیزی پول خرد بولیویایی و آرژانتینی پیدا کردم. آقایی حاضر شد پول خرد آرژانتینی‌ام را با بولیویانو عوض کند و من در مجموع چیزی در حد دو دلار پول در جیبم داشتم که برای مخارج کوچک مثل هزینه‌ی استفاده از توالت عمومی، مالیات ترمینال، و مخارج پیش‌بینی نشده نگه دارم.
در ابتدای ورود به اتوبوس بوی مشمئز کننده در فضا به دماغم خورد. صندلی‌ام البته آخرین صندلی موجود در انتهای اتوبوس قراضه بود که وقتی به عقب هل می‌دادم قفل نمی‌شد و دوباره به وضعیت اول در می‌آمد. همانجا می‌دانستم که مشکل‌ترین سفر با اتوبوسم را تجربه خواهم کرد. هجده ساعت در چنین اتوبوسی، بدون داشتن شانس دیگری. البته همیشه بدتر هم وجود دارد! در شهر بعدی آقای کنار دستی‌ام پیاده شد و یک خانم کچوا* با کلی اسباب و وسایل آمد تا در کنار من بنشیند. رسما یک گونی پلاستیکی زیر پایش چپاند که نصف فضای پای من را گرفت. بعد با کلی پتو و لباسهای گرم روی گونی ایستاد و با دامن بزرگش روی صندلی فرود آمد! دیدم تعارف جایز نیست، گفتم خانم اینطوری نصف جای من را گرفته‌اید، کمی خودش را جابجا کرد. در طول مسیر قسمت بزرگی از دامنش، پتوی پشمی‌اش که بی‌شباهت به نمد نبود، و بازوی کلفتش روی بدن من قرار داشت. هرجا که به نفعش بود اسپانیولی نمی‌فهمید! من هم در حال کلنجار رفتن با صندلی شکسته دائما باید لباس و پتوی خانم را از روی خودم بر‌می‌داشتم و گاهی با آرنج بازوی سنگینش را هل می‌دادم تا خفه نشوم! چشمم هم به جاده بود که جایی توقف کنیم و کسی پیاده شود تا از آن تله خلاص شوم، و البته این اتفاق تا ساعت چهار صبح یعنی ده ساعت بعد از شروع سفر نیفتاد! خوشبختانه آنقدر خسته بودم که با همان وضعیت هم خوابم برد و فرصت لعنت فرستادن به بخت خودم را نداشتم. در میانه‌ی راه یک جسم لاستیکی عجیب روی پایم غلتید. یک شی مسطح و گرد، شبیه تویوپ خالی، تو پر و سنگین. آنرا در دستم گرفتم و با حیرت داشتم فکر می‌کردم که این دیگر چیست که خانم کچوا بدون کلمه‌ای حرف آن را از دستم قاپید و در دست دیگرش گرفت. حدس زدم باید چیز باارزشی برایش باشد! بعدا فهمیدم خانمهای این منطقه برای اینکه دامنشان پف کرده و شکیل باشد تعداد زیادی از این اجسام لاستیکی توی دامنشان کار می‌گذارند و من هنوز در حیرتم که با این وزن چطور حرکت می‌کنند!
اتوبوس در جاده‌ای بسیار بد و ناهموار به سرعت حرکت می‌کرد و من بعد از مدتی از نگاه کردن به پرتگاههای بلند که میلیمتری از کنارشان عبور می‌کردیم منصرف شدم. کم‌کم فضای داخل اتوبوس به حدی سرد شد که همه در پتوهایشان فرو رفتند.
ساعت چهار صبح به اولین توقفگاه رسیدیم و من اعلام کردم که می‌خواهم بروم بیرون. در فضای تنگ بین صندلیها خودم را بیرون کشیدم، خانم کچوا با دامن بزرگش سر راهم بود و چون نمی‌توانستم از کنارش عبور کنم عقب عقب رفت تا من خودم را به درب خروجی برسانم. وقتی به صندلی خالی که من نشانش کرده بودم رسید زود کلاهش را آنجا گذاشت و گفت من اینجا می‌نشینم. البته دو صندلی خالی بود و به من اشاره کرد با هم بنشینیم! شوخی می‌کرد؟ سریعا صندلی دیگری نشان کردم و خدا خدا کردم کسی آنجا ننشیند. به خانم گفتم من دارم می‌روم آنجا! خانم کچوای دیگری در صندلی کناری نشسته بود اما کاملا در پتو فرو رفته بود و فضای صندلی جدید من را اشغال نکرده بود. نشستم و صندلی را عقب زدم. آرامش! بلافاصله خوابم برد!
از لحظه‌ای که بیدار شدم دوباره نگاه مثبت برگشت. دوباره بولیویایی‌ها آسان‌گیر و دوست‌داشتنی شدند. کثیفی اتوبوس و خرابی جاده به عنوان یک مشخصه‌ی بولیویا برایم قابل پذیرفتن شد. هر چه به لاپاز نزدیکتر می‌شدیم مناظر کوهها و ابرها در آسمانِ به شدت آبی، زیباتر می‌شد. همیشه این نزدیکترین شهر به آسمان را دوست خواهم داشت.
واقعا تعجب آور بود که ما با یکساعت و نیم تاخیر به لاپاز رسیدیم. عموما سفرها در بولیوی به دو برابر ساعتی که اعلام می‌کنند به طول می‌انجامد. در ترمینال درباره وضعیت اعتصاب فردا و باز بودن مرز سئوال کردم. ممکن است مجبور شوم زودتر از برنامه وارد پرو بشوم. باید فردا به ترمینال سر بزنم و ببینم اعتصاب به کجا می‌کشد. البته آقایی که مرا راهنمایی کرد گفت برای رسیدن به شهرهای نزدیک و رسیدن به مرز امکان تاکسی گرفتن هم هست. اما هنوز امیدوارم اعتصابشان را یکهفته به عقب بیاندازند.

* کچوا گروهی از بومیان بولیوی و پرو هستند که زبان و فرهنگ خود را تا بحال حفظ کرده‌اند. به خاطر طرز پوششان و مخصوصا کلاهی که به سر می‌گذارند به راحتی می‌شود آنها را از گروه دیگر، آیماراها، تشخیص داد. این دو گروه در زمان قدیم تحت سلطه‌ی اینکاهای پرو زندگی می‌کردند.