۱۳۸۹ اسفند ۲, دوشنبه

گواخیرا Guajira قسمت اول

گواخیرا شمالی‌ترین استان کلمبیا و در واقع شبه جزیره‌ایست که با ونزوئلا مرز مشترک دارد. این بخش اغلب از دید توریستها پنهان می‌ماند. منطقه کلا بیابانی‌ست و در عین حال دنج‌ترین و زیباترین ساحلهای کشور را در خود پنهان کرده.
سفر ما به گواخیرا در بعد از ظهر چهارشنبه آغاز شد. دوستانم: میشل، اهل سوییس که در سال نو و در پوپایان با هم آشنا شده بودیم، لوکاس جوان هلندی که پدرش اهل اندونزی‌یت، لورا، هلندی، که در کره متولد شده و در هلند بزرگ شده بود. از سانتا مارتا Santa Marta اتوبوسی گرفتیم تا ما را به ریوآچا Riohacha برساند که مرکز استان گواخیراست. شهر ساحلی و مرکز ماهیگیری‌ست. شب را در مهمانسرایی به صبح رساندیم و صبح برای رسیدن به دهکده‌ی مورد نظرمان راه افتادیم. 

ماهیگیران ریوآچا


از ریو آچا اتومبیلهای سواری ما را تا شهر بعدی به نام اوریبیا می‌بردند. Uribia جای غریبی بود. بیشتر به هند و تایلند شبیه بود تا کلمبیا. اتومبیلها با سرعت فراوان در منطقه‌‌ی بازار حرکت می‌کردند و بوق می‌زدند. سه چرخه‌های مسافربری هم در این میانه خودنمایی می‌کردند و فضا پر بود از خاک و سر و صدا. در اوریبیا دبه‌های آب خریدیم و سوار وانت کامیونتهایی شدیم که برای مسافرکشی آماده می‌شدند. مسافرها، زنان و مردان و کودکان با چهره‌های زیبا و لباسهای خاصشان، به همراه مرغ و بز و خوک سوار وانتها می‌شدند و وانتها حرکت می‌کردند. وانت ما احتمالا درجه یک بود چون مسافر محلی‌ای سوار آن نشد و مسافرهایش تنها ما چهارتا و دو مسافر آلمانی بودیم. 







پس از طی یکساعت در جاده‌ی خاکی وانت به داخل مسیر فرعی پیچید و از اینجا یکساعت و نیم طی مسیر بود در مسیری که هیچ شباهتی به جاده نداشت. از اینجا می‌دانستیم که با تکنولوژی خداحافظی کرده‌ایم. 

و بالاخره به مقصد رسیدیم. Cabo de la Vela دهکده‌ی کوچکی که مردمش دور از هیاهوی شهر در ننوهایشان دراز می‌کشند و گذر زندگیشان را تماشا می‌کنند.


منطقه الکتریسیته ندارد. به تازگی تیرهای برق در منطقه نصب گردیده اما هیچکس نمی‌داند برق کی می‌آید. به برکت ساحلهای زیبای منطقه، دهکده شناخته شده و توریستی‌ست، و هر آلونکی به خودی خود نقش هتل را بازی می‌کند. اینجا می‌توان ننو اجاره کرد. به علت کمبود امکانات و خصوصا آب غذا بسیار گران است. یک سالاد میوه که به طور معمول دو یا سه هزار پزو قیمت دارد اینجا به هفت هزار پزو می‌رسد. همین نسبت را می‌شود درباره‌ی آب و خوراکیهای دیگر به کار برد. 



عصر به گردش رفتیم. شب اول را به ورق بازی و گپ زدن سر کردیم. موتور برق راس ساعت یازده خاموش شد و ما فهمیدیم که اهالی اینجا هیچ تعارف ندارند. دستشویی قراضه آب نداشت و باید با سطل از بشکه‌ی بزرگی که جلوی درب دستشویی گذاشته شده بود آب برمی‌داشتیم و در توالت می‌ریختیم. امیدی به حمام کردن نداشتیم. شب اول در ننوی کوچک در حالی به صبح رسید که از خستگی هیچ نفهمیدیم. 

پارک چیکاموچا

پارک ملی چیکاموچا (Chicamocha) در مسیر جاده‌ی بین سن خیل و بوکارامانگا قرار دارد. در واقع دره‌ی عظیمی‌ست که به تازگی به منطقه‌ حفاظت‌شده تبدیل شده و در سال 2009 خط تله‌کابین شش و نیم کیلومتری در آن کشیده شده که به درون دره می‌رود و از سمت دیگر دره بالا می‌رود. وروزدی پارک 12000 پزوست (حدود 7 دلار) و بلیط تله‌کابین 26000 پزو (در حدود 15 دلار). زیبایی تله‌کابین تنها به زمانی‌ست که سوار آن هستید والا در سمت دیگر دره منظره‌ی شگفت‌انگیزی انتظارتان را نمی‌کشد. به نظر من پرداخت ورودی پارک و استفاده از امکانات یک سمت دره کافی‌ست، خصوصا اینکه موزه‌ها و فعالیتهای ورزشی در همین قسمت وجود دارند و در سمت دیگر تنها رستوران و فروشگاه ساخته شده که اغلب نیمه‌کاره اند.






اثر هنری واقع در پارک بنای سانتاندربودن Monumento a la Santanderidad نام دارد.  (Santander استانی‍‌ست که پارک در آن واقع شده). شاید با شکوهترین اثر هنری باشد که در کلمبیا دیده‌ام. بنا یک کشتی عظیم است و همه انسانها و موجودات روی آن در یک حالت خشم و یا ترس در حال حرکتند. مجسمه‌ها بزرگتر از اندازه‌ی معمولی هستند و انقلاب را به بیننده القا می‌کنند









در مرکز بنا این شخص قرار دارد، مانوئلا بلتران، که جزو اولین کسانی بود که در مقابل افزایش مالیات واکنش نشان داد و سرآغاز یک انقلاب شد.

Bucaramanga

بوکارامانگا به معنای واقعی یک شهر است، با تعداد زیادی پارک و فروشگاه. اغلب مسافرها به این شهر سر نمی‌زنند چون برایشان جذابیتی ندارد، اما اگر گذارتان به اینجا افتاد، به محله‌ی سن‌فرنسیسکو سر بزنید که محله‌ی کفش فروشهاست. چیزی در حد سپهسالار خودمان در تهران. از میل کردن سالاد میوه هم غافل نشوید.








اما با گرفتن اتوبوس ارزان در کاررا 33 می‌شود به مناطق خارج شهر رفت. خیرون Giron یکی از این مناطق است، شهری از دوران اسپانیایی‌ها که به عنوان میراث فرهنگی کشور انتخاب شده. 






۱۳۸۹ بهمن ۲۶, سه‌شنبه

بیست و پنج بهمن سبز

این چند روز یه جای واقعا دور افتاده بودم، حتی آب و برق نداشت، شرحش رو می‌نویسم. الان که رسیدم شروع کردم به صفر کردن گودر. خواستم بگم بچه‌ها که امروز رفتین، دم همه‌تون گرم. اصلا یه انرژی جدید ایجاد کردین. بچه‌ها! معرکه‌این! معرکه!

۱۳۸۹ بهمن ۱۷, یکشنبه

باریچارا به گوانه Barichara a Guane

توضیح: این مطلب در واقع دنباله‌ی مطلب قبلی است

باریچارا شهر کوچک زیباییست که از زمان ورود اسپانیایی‌ها به منطقه به جا مانده. گردش و تماشای تمام شهر کمتر از دو ساعت وقت می‌برد، اما مسیر پیاده روی بین این شهر و روستای نزیدک آن به نام گوانه ارزش دیدن را دارد. مسیر پیاده روی مسیر سنگ چین و آسانی‌ست که بین یکساعت و نیم الی دو ساعت به طول می‌انجامد. برای شروع مسیر باید از خیابان سمت چپ کلیسای اصلی، سه چهارراه بالا رفت و بعد به سمت چپ پیچید.


تا به این مجسمه‌ی سیمون بولیوار رسید

در گوشه‌ی این پارک این علامت را می‌شود دید که مسیر را معرفی می‌کند
از اینجا پیاده روی دلپذیر شروع می‌شود. در یک قسمت مسیر، باید از جاده رد شد اما ادامه‌ی مسیر در آنطرف جاده مشخص است

درختهای ریش‌دار از خصوصیات منطقه 


و بالاخره دورنمای گوانه ظاهر میشود
انتهای مسیر و ابتدای روستا





و در آخر توصیه می‌کنم به موزه‌ی فسیل‌شناسی و باستانشناسی واقع در میدان اصلی سر بزنید. دونیا روساریو خانم مسن و بسیار مهربانی‌ست که از جمع‌آوری و طبقه بندی اشیا، نگهبانی، صندوقداری، و تور همه را یک تنه انجام می‌دهد. تنها به زبان اسپانیولی صحبت می‌کند اما اگر سکه‌های ایرانی و یا هر کشور دیگری دارید برای کلکسیون سکه‌اش ببرید. شاید بتوانید راضی‌اش کنید که عکسی یادگاری با شما بیندازد!

۱۳۸۹ بهمن ۱۶, شنبه

دیدنیهای سن خیل

سن خیل در مجموع به درد کسانی می‌خورد که با طبیعت میانه‌ی خوبی دارند. فکر می‌کنم قبلا توضیح دادم که تورهای قایقرانی در رودخانه‌ی وحشی (درجه چهار و پنج) و تورهای پاراگلایدر و غارنوردی دارد. اکثر تورها گران هستند (یکی از تورهای پاراگلایدر صد دلار است). برای کسانی که دنبال تفریحات کم هزینه‌تر و کم هیجان‌تر هستند، آبشار خوان کوری و استخر طبیعی‌اش عالی‌ست. در کنار اینها مکانی وجود دارد به اسم پسکادریتو Pescaderito در نزدیکی شهر کوچکی به اسم کوریتی Curiti که مسیر رودخانه است با حوضچه‌های طبیعی بسیار زیبا و تمیز، که به راحتی می‌تواند یک روز پیک‌نیک و شنا را تامین کند و البته ورود به این مکان به جز سوار شدن به اتوبوس هزینه‌ای ندارد.
البته یک مسیر پیاده‌روی و گلگشت هم وجود دارد که می‌تواند سه روز به طول بیانجامد و یا فقط با انجام قسمتی از آن، یک روزه انجام شود. این مسیر بین شهرهای کوچک در نزدیکی سن‌خیل انجام می‌شود و شرح آن در wikitravel هست. کوتاهترین مسیر می‌تواند گرفتن اتوبوس تا باریچارا Barichara باشد و از آنجا پیاده روی یکساعت و نیمه تا گوانه Guane.
اینها را به این علت توضیح می‌دهم چون کتاب مشهور راهنمای سفر Lonely Planet درباره سن‌خیل تنها یک پاراگراف مطالب تکراری و بی‌اهمیت نوشته، و اگر کسی بخواهد در کلمبیا سفر کند، واقعا این گنجینه‌ی دیدنیهای طبیعی را نخواهد شناخت.


قسمت پایانی آبشار خوان کوری به همراه استخر طبیعی

یکی از حوضچه‌های طبیعی در پسکادریتوس

باریچارا (دهکده‌ای در نزدیکی سن خیل)

بلایای سفر

در این‌مکان، در و پیکر همه ساختمانها باز است. همه‌ی سال هوای معتدل ابتدای تابستانی دارد و گاهی باران. جک و جانور هم می‌بارند از زمین و آسمان. توی اتاق نشسته‌ای داری کتاب می‌خوانی، دوتا گنجشک می‌آیند آنقدر در کنارت ورجه وورجه می‌کنند که حواست به کلی برود به سمت آنها. کوله‌پشتی ات را از روی زمین بر می‌داری یک مارمولک به سرعت از دیوار می‌رود بالا. در کنار همه‌ی اینها، یک حشره‌ی نامرئی هم پیدا شده که به پاهای من علاقه پیدا کرده. آنقدر پاهایم را نیش زده که نمی‌توانم کفش بپوشم. سر در نمی‌آورم، اگر فقط یک شب بود می‌گفتم وقت نداشته به جاهای دیگر بدنم سر بزند. اما سه شب پیاپی فقط به کف و روی پایم نیش زده و خارشش خیلی اذیت می‌کند بدمصب!
فردا دارم از این شهر می‌روم. اما از طرفی از رویارویی با حشرات منطقه‌ی کاراییب می‌ترسم! چندنفر پیشنهاد کرده‌اند ویتامین ب کمپلکس مصرف کنم که حشره‌ها را می‌راند، محلی‌ها هم یک جور ماده‌ی ضد حشره می‌فروشند که شبیه صابون است و می‌گویند اثر دارد. فکر می‌کنم برای یکی دوماه آینده بوی حشره کش بدهم اما اگر اینها اثر کند، بویش را می‌خرم به خلاص شدن از خارش پوست.

۱۳۸۹ بهمن ۱۳, چهارشنبه

مصر

اینروزها بیشتر گرم خواندن اخبار مصر و اردن هستم. به لجبازی مبارک نگاه می‌کنم و پیش‌دستی کردن پادشاه اردن برای منحل کردن دولت. از طرفی دلم می‌خواهد مردم به خواسته‌هایشان برسند و از طرف دیگر نگرانم که مصری‌ها انقلابشان اسلامی نشود. راستش هیچوقت درباره‌ی مصر وحکومتش آگاهی نداشتم و همیشه فکر می‌کردم مبارک آن بالا نشسته و کشور در صلح و صفاست. توی خبرها خواندم یکی از اولین کسانی که مصر را با فک و فامیل و ثروتش ترک کرد عمر دیاب خواننده‌ی مشهور مصری بود. یاد خواننده‌های لس‌آنجلسی وپولدارهایی افتادم که روزهای انقلاب اسبابشان را جمع کردند و رفتند به لس‌آنجلس. درست است که تصمیم گرفته‌ام درباره‌ی مردم قضاوت نکنم، اما انصافا، چه آدمهایی بودند، که مال و منال را برداشتند و حتی یک روز از بدبختی و جنگ ندیدند، هر سال عید هم یک سری شو تلویزیونی درست کردند که مردم، به حال ما گریه کنید، دلمان برای وطن تنگ شده. همه‌ی اینها که از ذهنم گذشت، فکر کردم چقدر از عمر دیاب بدم آمده

۱۳۸۹ بهمن ۹, شنبه

حرف دلم

دلم برای هموطنان دلتنگم که با حسرت اخبار خاورمیانه را دنبال می‌کنند تنگ است

بعدازظهر شبه تابستانی

زندگی آرام در سن خیل آغاز شد. الان در بعد از ظهر گرم و آفتابی، روی تختم نشسته‌ام و از فارسی نوشتن لذت می‌برم. اولین روز کارم بود. همه‌چیز با آرامش و بدون مشکل گذشت. عده‌ای از مسافرها خداحافظی کردند و رفتند. دو مسافر جدید از هلند داریم. الان تمام هاستل در خواب بعدازظهر فرو رفته.
فکر می‌کنم به چنین آرامشی نیاز داشتم، تا فکرهایم را روی پروژه‌های تازه متمرکز کنم. برنامه‌های خوبی در پیش رو دارم و فضای اطرافم از امید پر شده. از فکر اینکه به جای بودن در شیکاگو و در زیر برف، در نور آفتاب می‌نشینم و به منظره‌ی کوه سرسبز روبرویم نگاه می‌کنم یک انرژی مثبت در وجودم پر می‌شود.
خیلی امید دارم. خیلی.

۱۳۸۹ بهمن ۷, پنجشنبه

Barichara

از سن خیل تا باریچارا چهل دقیقه با اتوبوس راه‌است. منطقه با جاهای قبلی که از کلمبیا می‌شناسم فرق دارد. خشک‌تر است و به جای درخت و علف‌زار، بوته‌های کوچک دارد. خاکش هم خاک رس است و سرخ‌رنگ. هر چند صدمتر کارگاه سفالگری یا سنگتراشی‌ای وجود دارد که کارهای تمام شده را کنار جاده چیده‌اند.
خود باریچارا شهر کوچکی‌ست از خانه‌های قدیمی با دیوارهای سفید رنگ و سقف‌های سفالی. در میدان اصلی که پیاده می‌شوی یک کلیسای بزرگ با آجرهای سرخ‌رنگ خودنمایی می‌کند.
در بدترین زمان ممکن به بارچارا رفتم. ظهر به آنجا رسیدم. به شدت گرم بود و آفتاب آدم را کلافه می‌کرد. مغازه‌ها تعطیل بودند و مردم برای صرف ناهار به خانه‌هایشان رفته بودند. بطری آبم گرم شده بود با اینحال تمامش کردم. برای فرار از گرما به یک کلیسا رفتم. تنها خوبی کلیسا همین است! در و پیکرش باز است و سایه‌ی خنکی دارد. هیچکس هم داخلش نیست بیاید بگوید چطور بایستی و چطور بنشینی. خودت هستی و یک فضای خنک. بعد از مدتی یک خانم با یک شمع روشن در دست جلوی در ایستاد و زیر لب دعا خواند. بعد همانجا زانو زد و ادامه داد، بعد بلند شد، چند قدم جلو رفت و بازهم ایستاد، باز زانو زد، آنقدر این حرکت را تکرار کرد که به جلوی کلیسا رسید. فکر می‌کردم شمعش را آنجا بگذارد، اما از دیدن شمع خاموش در دستش وقتی برمی‌گشت تعجب کردم. فکر کردم لابد به خدا گفته اگر چیزی را که خواستم بدهی این شمع را برایت می‌گذارم! با خوشرویی به من روزبخیر گفت و از کنارم گذشت. تا وقتی کاملا دور می‌شد تماشایش کردم.
دفعه‎‌ی بعد که به باریچارا بروم، دیرتر می‌روم تا در خنکی هوا بتوانم به گشت و گذار در اطراف شهر بپردازم و مسیر پیاده‌روی‌اش تا شهری دیگر را پیدا کنم.

۱۳۸۹ بهمن ۶, چهارشنبه

ماندگار می‌‌شویم

احتمالا. صاحب هاستلی که در آن اقامت دارم پیشنهاد داده که در هاستلش مشغول به کار بشوم. جوان بسیار خوش برخورد و موفقی‌ست. داستان گم شدن کاپشن را برایش گفتم. تلفن زد ترمینال. فایده‌ای نداشت. بعد نشستیم به گپ زدن. تقریبا همه جای اروپا و امریکای لاتین را گشته. کلی دوست و آشنا دارد و می‌گوید هرجا بروم می‌تواند برایم کار جور کند. نشستیم و در ویکیپیدیا کشورهایی را که با پاسپورتمان می‌توانیم بدون نیاز به گرفتن ویزا چند ماه قبل از سفر برویم را نگاه کردیم. کلمبیایی‌ها وضعشان کمی از ما بهتر است، پنج کشور بیشتر راهشان می‌دهند. می‌گوید چندین بار برای رفتن به امریکا اقدام کرده اما راهش نداده‌اند. به او می‌گویم چیزی از دست نداده‌ای. جاهای دیگر را دیده‌ای.
سن خیل San Gil، شهری که در آن هستم شهر دلپذیریست. به سرعت دارد توریست جمع می‌کند و قیمت تورهای قایقرانی در رودخانه وحشی یا پرواز با پاراگلایدرش روز به روز بالا می‌رود. البته من آنقدرها هم برای این کارهای هیجانی شجاعت ندارم. پس امروز در عوض به گردش رفتم تا آبشار بسیار زیبای خوان کوری Juan Curi را پیدا کنم. آبشار ارتفاع زیادی دارد و یک گروه سنگ نوردی به توریستها امکانات کرایه می‌دهند تا از داخل آبشار بیایند پایین. در پایین هم یک استخر طبیعی وجود دارد که ملت لخت می‌شوند و شیرجه می‌زنند. آنوقت من به خودم می‌گویم، خجالت بکش! هنوز شنا کردن نمی‌دانی!!



عصر هوس کردم از این تپه‌هایی که شهر را احاطه کرده‌اند بروم بالا. مسیر نفس‌گیری داشت. تا آن بالا حسابی عرقم درآمد. آن بالا یک امامزاده پیدا کردم. حالا اسمش امامزاده نیست اما چه فرقی می‌کند؟ تصویر مریم خانم مقدس به کسی الهام شده، پس آنجا یک بنا ساخته‌اند و ملت می‌آیند زیارت. البته پیرزنها می‌آیند زیارت، دختر و پسرهای جوان می‌آیند منظره تماشا کنند و همدیگر را ماچ کنند. چقدر این آزادی‌شان زیباست.



۱۳۸۹ بهمن ۴, دوشنبه

یک اتفاق (یا چطور یاد گرفتم از کوله‌ام جدا نشوم!)

خب می‌توانست خیلی بدتر از این باشد، می‌توانست کوله پشتی و پاسپورت و لپتاپ و دوربین باشد، می‌توانست خیلی خیلی ناگوار باشد!
کاپشن سیاهرنگ محبوبم گم شد. داستان این‌بود که در سفر امروز بعد از ساعتها اتوبوس‌سواری به شهر کوچکی رسیدیم و من کوله و همه چیز را رها کردم که خیر سرم بروم دستشویی. راننده هم هیچ نگفت که دارند اتوبوسها را عوض می‌کنند و وقتی از ساختمان آمدم بیرون داشت حرکت می‌کرد. پرسیدم کوله‌پشتی‌ام؟ گفت همه‌چیز توی اتوبوس دیگر است و مهلت نداد من چک کنم. من هم به سرعت بالا پریدم و دنبال وسایلم گشتم که نبود. اتوبوس اول حرکت کرده بود. با همکاری خانم مسئول ایستگاه یک موتور سیکلت را متوقف کردیم و در حرکتی اکشن پریدم پشت سر آقای موتور سوار برای تعقیب اتوبوس. راستش را بخواهید تا بحال سوار موتور سیکلت نشده بودم اما وقت برای ترس نداشتم. اتوبوس را پیدا کردیم و نگه داشتیم و من به آقای راننده تشر رفتم که کوله‌پشتی‌ام توی ماشین تو است. بعد هم آنقدر عصبی بودم متوجه نشدم و پای خانمی را که کنار کوله نشسته بود را لگد کردم. خانم طفلک کلی از برخورد عصبانی من ترسید. می‌توانستم مثل کلمبیایی‌ها بگویم لطف کن آن کوله را بفرست اینطرف، اما در عوض چنگ زدم و کوله را برداشتم. دوباره سوار موتور سیکلت شدم و به ایستگاه برگشتم و اهالی خوشحالیشان را با کف و سوت اعلام کردند!! بعد هم گفتند، می‌دانستیم پیدایش می‌کنی، اینجا همه با هم همکاری می‌کنند، اینجا کلمبیاست!!
توی اتوبوس به این فکر می‌کردم که چه خریتی کردم کوله را رها کردم به حال خودش، حالا یکی می‌آمد برش می‌داشت من بدون پاسپورت چه خاکی به سرم می‌کردم. هوا که کم‌کم سرد شد یاد کاپشن سیاهرنگ افتادم، توی کوله را نگاه کردم. نبود. حتما روی صندلی بود و من در تاریکی متوجه نشده‌بودم. از راننده پرسیدم آیا راننده‌ی اتوبوس دیگر را می‌شناسی؟ گفت نه، مال یک کمپانی دیگر است. کاری نمی‌توانم بکنم. هر چه پافشاری کردم جوابش یکی بود. گفتم یعنی هیچ کمکی نمی‌توانی به من بکنی؟ اولین کلمبیایی‌ای بود که به من گفت نه! به دفتر ترمینال رفتم. گفتند آن شرکت اتوبوسرانی که می‌گویی در یک ترمینال دیگر شعبه دارد. تاکسی گرفتم و رفتم ترمینال دیگر. مسئول دفتر می‌گوید پون بلیط نداری نمی‌توانیم کاری انجام بدهیم. گفتم تقصیر من چیست که به من بلیط نفروختند؟ رفتم برای خرید بلیط گفتند احتیاجی به خرید بلیط نیست. بعد هم وسط راه به سرشان زد اتوبوس را خالی کنند و مسافرها را بسپرند به یک شرکت دیگر. خانم مسئول گفت تقصیر خودت است. باید وسایلت را برمی‌داشتی. گفتم ولی قرار نبود اتوبوس را عوض کنند و من به راننده گفتم که نیم دقیقه مهلت بدهد تا بروم دستشویی. گفت حالا من بدون شماره بلیط و اسم راننده چطور کاپشن تو را پیدا کنم؟ گفتم لااقل می‌توانی تلفن بزنی به دفتر شرکتتان در باربوسا و بگویی این کاپشن را پیدا کردند با این شماره تماس بگیرند. آنقدر اصرار کردم که بالاخره یک شماره تلفن نوشت و گفت به این شماره تماس بگیر، اگر پیدا شود می‌گوییم بیا و با خودت ببر. می‌دانم که فقط با این کارش مرا از سر خودش باز کرد تا به مشتریهایش برسد. چشمم آب نمی‌خورد که کاپشن پیدا شود. اما بازهم خوش شانس بودم که پاسپورت را گم نکردم.

۱۳۸۹ بهمن ۳, یکشنبه

گنجینه

آدم یک وقتهایی با کسی آشنا می‌شود که انگار سالهای سال می‌شناخته. انگار اصلا به این دنیا آمده‌اید که یک روز این آدم را ببینیند و با او دوست بشوید و شاید این دوستی را تا ابد ادامه بدهید...
اینس یکی از این آدمهاست. آلمانی‌ست. برای نوشتن پایان‌نامه‌ی دکترایش به کلمبیا آمده و اولین بار که دیدمش تنها چند دقیقه‌ی کوتاه در هاستل بود. وارد اتاق شدم و دیدم یک کوله پشتی باز وسط اتاق افتاده و تمام وسایلش روی کف اتاق پهن شده. گفتم اینجا بمب منفجر شده؟ آمد و خندید و خودش را معرفی کرد، بعد هم گپهای معمولی که اهل کجا هستی و چه می‌کنی و به کجا خواهی رفت و ... روز دوم نامزد اسپانیایی‌اش آمد. از آن آقایان اسپانیایی که دل می‌برند!! اینس از ته دل عاشق کلاودیوست. تماشایشان که می‌کردی این عشق را توی نگاهش می‌خواندی. روز سوم مجبور شدند بروند یک هاستل دیگر چون اتاق قبلا رزروز شده بود. فقط در لحظه‌ی آخر با همدیگر ایمل رد و بدل کردیم و از آن به بعد ارتباطمان فقط شد هی من فلان جا هستم، تو کجایی؟
این سه روز که در بوگوتا بودم با اینس تماس گرفتم اما وقتمان با همدیگر جور نمی‌شد. دیروز عصر، وقتی دیگر فکرش را نمی‌کردم پیدایش شد. آنقدر همدیگر را تنگ در آغوش گرفتیم انگار همکلاسی‌های قدیمی بودیم و حالا بعد از مدتی طولانی همدیگر را می‌بینیم. رفتیم توی پلاسا نشستیم. پایان نامه‌اش را باید تا هفته‌ی دیگر تحویل بدهد و به شدت استرس داشت. انرژی مثبت لازم داشت. با همدیگر که حرف می‌زدیم دختری آمد جلویمان نشست و گفت آه، انگلیسی حرف می‌زنید... اهل استرالیا بود و برایمان از بیماری‌اش در بولیوی گفت و اینکه هنوز در حال بهبود است و دکتر به او گفته الکل مصرف نکند و فکر می‌کنم به همین خاطر دمغ بود. آدم عجیبی بود. بی‌مقدمه توی گپ ما پیدایش شده بود اما بی‌حوصله به نظر می‌رسید. سئوال می‌کرد اما انگار جواب برایش اهمیت نداشت. از ما آدرس رستوران پرسید و رفت. ما هم نشستیم به ادامه‌ی گپ دوستانه‌ی خودمان. از همه چیز حرف زدیم. از سفر، از سیاست، از اقتصاد، از اینکه چرا دیگران نمی‌فهمند ما چه چیزی توی این مملکت کوچک پیدا کرده‌ایم، از بدشانسی‌هایمان در اکوادر، از خانواده‌هایمان، عشقهایمان، هدفهایمان...
برگشتیم به هاستل. با همدیگر سوپ خوردیم و همچنان گپ زدیم. یکوقت دیدیم همه‌ی چراغهای هاستل خاموش شده و همه‌خوابیده‌اند، اما بازهم حرف داشتیم. بارها به او گفتم که چقدر از آمدنش خوشحالم. او هم گفت چقدر به آرامش ذهنی مثل این نیاز داشت.
موقع خداحافظی همدیگر را تنگ‌تر در آغوش گرفتیم و به همدیگر قول دادیم در جایی دیگر از دنیا همدیگر را ببینیم.
***************************

امروز بوگوتایم را ترک می‌کنم. اما نه با عجله. اول می‌روم یکشنبه‌بازار برای پیدا کردن یک کتاب خوب و ارزان. بعد راه می‌افتم به سمت ترمینال. به چند شهر بین راه سر می‌زنم و تا هفته‌ی دیگر به کارتاخنا می‌رسم. تا اینجا همه‌ی کسانی که مرا می‌شناسند می‌گویند مطمئن باش که آنجا کار پیدا خواهی کرد. دارم با امید اما به آهستگی حرکت می‌کنم

۱۳۸۹ بهمن ۲, شنبه

جمعه‌های بوگوتا را با هیچ چیز عوض نمی‌کنم

قدم زدن توی خیابانی که جوانها دست در دست همدیگر و خانواده‌ها با بچه‌ها و بادکنک‌ها و خوراکیهایشان در آن قدم می‌زنند، ایستادن در کنار بساط نوازنده‌های محلی و خواننده‌های آماتور و رقاصهای سالسا و مرنگه، برگشتن به پلاسا چوررو و تماشای سه جوان که با یک گیتار هنرنمایی می‌کنند و ملت را آنقدر می‌خندانند تا دست توی جیبشان کنند و اسکناسی در کیسه‌شان بیاندازند، نشستن توی مغازه‌ی قدیمی و مملو از مشتری دونیا سَسی برای نوشیدن آبجو در کنار دوستان قدیمی، و در آخر سر زدن به کندلاریو برای رقص و دیدار دوستان بوگوتایی و خداحافظی با دوستانی که به کشور خود برمی‌گردند، یا عازم شهر یا کشور دیگری هستند... جمعه‌های بوگوتا را با هیچ چیز عوض نمی‌کنم.

۱۳۸۹ بهمن ۱, جمعه

برگشته‌ام خانه

از ساعت شش صبح که اتوبوس وارد ترمینال بوگوتا شد، یک حال و هوای دیگر داشتم. کمی شبیه به حال و هوایی که از ورود به تهران دارم. به شهر بزرگی که گنجینه‌های پنهانش را می‌شناسم. وقتی برای خریدن شامپو به سوپرمارکت رفتم از اینکه کارکنان فروشگاه مرا شناختند و خوش‌آمد گفتند غرق لذت شدم. به یادم آمد که چقدر برای بوگوتا دلتنگ بودم.
سفر از پوپایان راحت و بی دردسر بود. به جای سوار شدن به اتوبوس که مستقیم به بوگوتا می‌آمد، به کالی رفتم و از آنجا اتوبوس گرفتم و در مخارج صرفه‌جویی کردم. برای اولین بار سوار اتوبوس شبانه‌ای شدم که دمای داخل آن قابل تحمل بود! نه داغ بود و نه سرد. و ضمنا اتوبوسی را انتخاب کردم که از مسیر بیابان (شهر نیوا) به سمت بوگوتا می‌آمد و نه مسیر کوه. به همین علت از پیچهای تند خبری نبود و به راحتی تا صبح خوابیدم.
با همه‌ی عشقی که به بوگوتا دارم، اما دو سه روزی بیشتر نمی‌مانم. مقصد شمال کشور است و شهر افسانه‌ای کارتاخنا Cartagena. اگر فیلم عشق سالهای وبا (برگرفته از رمان گابریل گارسیا مارکز) را دیده باشید کارتاخنای زیبا را می‌شناسید. هدف پیدا کردن کار در کارتاخناست، می‌روم ببینم چند مرده حلاجم.