۱۳۹۱ خرداد ۱۴, یکشنبه

موسیقی

یکی از هم‌دانشگاهی‌هایم برای اولین بار مرا با گروه اینتی اییمانی آشنا کرد. این گروه موسیقی از کشور شیلی در زمان کودتای پینوشه در اروپا و در حال اجرا بودند و پس از آن نتوانستند به کشور خود بازگردند، اما اقامت در اروپا به تکامل سبک موسیقایی‌شان بسیار کمک کرد. شاید برایتان جالب باشد که بدانید سرود "برپا خیز از جا کن بنای کاخ دشمن" روی قطعه‌ای از کارهای همین گروه به نام El Pueblo Unido (ملت متحد) ساخته شده. گروه بالاخره در سال هشتاد و هشت میلادی در وطن تور موسیقی اجرا کرد.

آهنگ اول، که آواز ندارد، در واقع از ساخته‌های ویکتور خارا است. ویکتور خارا که آموزگار، آهنگساز، کارگردان تئاتر و فعال سیاسی بود بعد از کودتا توسط دولت پینوشه دستگیر و شکنجه شد و به قتل رسید. تضاد افکار صلح جویانه و عشق ورزی او در آثارش، با نحوه‌ی فجیع به قتل رسیدنش، او را به قهرمان ملل آزادی‌خواه در امریکای لاتین تبدیل کرده. این آهنگ در یکی از پست‌های قبلی این وبلاگ و بدون توضیح آورده شده بود. 

La Partida (بازی- مسابقه) روی فور شرد
ساخته Victor Jara
اجرا از Inti Illimani
Chile

در ابتدای نسخه‌ی ویدئویی از این آهنگ روی یوتیوب، خود ویکتور خارا از عشق می‌گوید. می‌گوید ما موجودیت داریم و می‌خواهیم که آدمهای بهتری باشیم چون عشق وجود دارد. دنیا می‌چرخد و تولید مثل می‌کند چون عشق وجود دارد. ما، که دیگران به ما خواننده می‌گویند، اعتقاد داریم که عشق یک مسئله‌ی بنیادین است. عشق و ارتباط بین زن و مرد و در مجموع انسان با همنوعانش، فرزندانش، میهنش، به سازی که می‌نوازد، پراهمیت است، علت وجود انسان است و به همین خاطر نمی‌تواند در حضور همگانی غایب باشد...

قطعه‌ی بعدی هم باز موسیقی بدون کلام و زیبایی‌ست که مرا به جاده‌های کوهستانی می‌برد. این قطعه در سال کودتا ساخته شده. 
Alturas (بلندی‌ها) دانلود روی فور شرد- لینک روی یوتیوب
ّ‌Inti Illimani
Chile


Antes de Amar del Nuevo (قبل از دوباره عاشق شدن) روی یوتیوب
Inti Illimani
Chile

پیش از عاشق شدن دوباره، قلبت را بشوی، با آب و خاکستر که این‌دو واقعی هستند. اینطور است که تازه وارد خواهد دانست که کس دیگری را که زندگی پرماجرایت را پر کرده بود فراموش کرده‌ای . پیش از دوباره عاشق شدن طنابها را باز کن، همانها که تو را دور و در افقی غریبه نگه می‌داشتند. برای یک دقیقه چیزهایی را که جنگیدن برایشان ارزش دارد را فراموش کن، وقتی هزاران سال با افتخار در خواب بودی. ایستاده عاشق باش (روی عشق پافشاری کن) ، در دنیای پیچیده و مبهم، که بازتاب چیزی بسیار زیباتر را می‌دهد. برای بدست آوردن نگاهت را پاکیزه کن، و بدون هیچ شکی خواهی دانست چه چیزی در آنجاست. قبل از دوباره عاشق شدن کمی در سکوت گریه کن. همانند باران که پنجره‌ی خانه‌ات را می‌شوید. خورشید خیلی به قلب پر رگ و ریشه‌ات دور نیست، تنها برای دیدنش باید صبح را گشود.

در فکر هستم مطلب مفصل تری درباره‌ی این گروه و موسیقی‌شان بنویسم.

۱۳۹۱ خرداد ۱۰, چهارشنبه

موسیقی

امروز می‌خواهم یک قطعه از موزیک از سرزمین سبز کلمبیا برایتان بگذارم. آهنگی که برای من با تمام کوچه‌ها، خانه‌ها، مغازه‌ها، و حتی اتوبوسها و مینی‌بوسهای کشور کلمبیا گره خورده. موزیکی که مرا بیش از هر چیز به یاد مردم خونگرم و آسانگیر کلمبیا می‌اندازد، و بیش از هر چیز مرا دلتنگ آنها می‌کند. بدون اغراق باید بگویم که هر جایی که پا می‌گذاشتم این آهنگ در بین سایر آهنگهای شاد و عاشقانه در حال پخش بود و صد البته خاطرات بسیاری را برایم زنده می‌کند. دوست دارم ترجمه‌ی متن را که می‌نویسم بخوانید و ببینید چرا من مردمی را که هر روز به این قطعه‌ی موسیقی گوش می‌دهند تا این حد دوست می‌دارم. 

ْQue Bonita Es Esta Vida روی یوتیوب. دانلود روی فورشرد
Jorge Celedon
Colombia

از بوی صبح خوشم می‌آید، اولین جرعه‌ی کوچک به قهوه را دوست دارم، وقتی خورشید به پنجره‌ام می‌تابد و نگاهم را با زیبایی یک طلوع پر می‌کند. گوش دادن به آرامش کوهستان را دوست دارم، تماشای رنگهای غروب و حس کردن شن‌های ساحلی روی پاهایم را دوست دارم، و شیرینی نیشکر، وقتی همسرم را می‌بوسم. می‌دانم که زمان به سرعت از راه می‌رسد تا مرا از صفحه‌ی زندگی خط بزند، اما من به او می‌گویم که آه، چقدر این زندگی زیباست، با اینکه بعضی وقتها خیلی دردآور است، با همه‌ی اینها، همیشه یک کسی هست که ما را دوست می‌دارد، کسی هست که از ما مراقبت می‌کند. آه، چقدر این زندگی زیباست، با اینکه همیشگی نیست، اما اینکه تا لحظه‌ی مرگ آنرا با مردمم بگذرانم، با آگواردینته* و تکیلا*. گوش دادن به صدای یک گیتار را دوست دارم، و دوست دارم که به سلامتی آن دوست رفته بنوشم، آغوش سپیده‌دم را احساس کنم، و چشمهایم را از یک صبح زیبای دیگر پر کنم. می‌دانم که زمان به سرعت از راه می‌رسد تا مرا از صفحه‌ی زندگی خط بزند، اما من به او می‌گویم که آه، چقدر این زندگی زیباست، با اینکه بعضی وقتها خیلی دردآور است، با همه‌ی اینها، همیشه یک کسی هست که ما را دوست می‌دارد، کسی هست که از ما مراقبت می‌کند. آه، چقدر این زندگی زیباست، با اینکه همیشگی نیست، اما اینکه تا لحظه‌ی مرگ آنرا با مردمم بگذرانم، با آگواردینته و تکیلا.


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*آگواردینته نوشیدنی الکلی کلمبیاست که از نیشکر گرفته می‌شود و تکیلا نوشیدنی الکلی که از گیاهی به نام آگاوه گرفته می‌شود، از مکزیک صادر می‌شود و معروفیت جهانی دارد. آگواردینته در واقع بخشی از فرهنگ شریک شدن شادی در کلمبیا را نشان می‌دهد و به ندرت می‌توان کسی را پیدا کرد که آگواردینته را در تنهایی بنوشد. 


۱۳۹۱ خرداد ۹, سه‌شنبه

موسیقی

وقتی صحبت از موسیقی منطقه‌ی کوهستانهای آند (Musica Andina) می‌شود، گروه بولیویایی لس‌خارکاس (Los Kjarkas) حکم خدا را دارند. از شمال آرژانتین و شیلی، تا پرو و اکوادر و کلمبیا شهرت و محبوبیت این گروه آنقدر زیاد است که گروههای تازه شکل‌یافته اجرای آهنگهای لس خارکاس را افتخار خود می‌دانند . گروه در سال ۱۹۶۵ تشکیل شده و هنوز به آهنگسازی و اجرا ادامه می‌دهد. من این بخت را داشتم که در کلمبیا به دیدن اجرای زنده‌ی گروه بروم و این کنسرت جزو خاطرات پر رنگ سفرم همیشه در ذهنم باشد. در بولیوی هم کل آلبومهای گروه را از یک دوست عزیز بولیویایی دریافت کردم که جزو با ارزشترین یادگارهای سفر روی کامپیوترم ذخیره شده‌اند. امروز می‌خواهم شما را با چند قطعه از این گروه آشنا کنم.

Los Kjarkas
Bolivia

ترجمه‌ی تحت الفظی اش می‌شود: حرفهایت رنجم می‌دهد، همان حرفهایی که با آن رویاهایم را می‌کشی. جایی که رویاها می‌میرند، هزاران آرزو، هزاران عاشق می‌میرند. زمان صرف می‌کنیم، تا ببینیم چه شده، آیا دارد می‌میرد. اگرچه نمی‌خواهم زنده باشم اگر زندگی بدون عشق تو باشد. من برای تقدیم کردن به تو شادمانی داشتم که پیشکشت کنم. هزاران مهربانی برایت داشتم و دستهایم، که از تو مراقبت کنند.


Los Kjarkas
Bolivia

بیش از پانصد سال پیش در دیار ذرت*، همانند صفحات یک قصه‌، قومی در شادمانی زندگی می‌کردند.تا اینکه از آنسوی دریا مردانی غریبه به جنوب بهشت رسیدند تا تخم ویرانی بپاشند. یکبار و بارهای دیگر مقاومت‌ها را مجازات کردند، کسانی را که غرق به خون جان دادند تا به آزادی برسند. در کشتی‌هایشان مرگ را به ارمغان آوردند و همچنین یک صلیب به عنوان مذهب، و قانون استنطاقشان وحشت و نسل‌کشی بود. اما امروز همانند دیروز با خود غنائم می‌برند و داستان اجداد ما به نظر نمی‌رسد که پایانی داشته باشد.

Munasquechay روی یوتیوب
Los Kjarkas
Bolivia

قسمت اول قطعه به زبان کچوا از عاشق دلخسته‌ای می‌گوید که روز تا شب به دنبال عشقش می‌گردد. قسمت دوم به اسپانیولی: عشق خوب من، ای درد عشق من، ای حقیقت من، ای اطمینان قلب من برای زندگی، ای باران بهاره‌ی من. سپاس تو را که زندگی غمگینم با ورود تو به باغی تغییر پیدا کرده. 


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* Maiz مائیس، ذرت یا بلال ریشه‌ی اعتقادی عمیقی در فرهنگ بومی امریکای لاتین دارد. در حدود پنج‌هزار سال قبل از میلاد بومیان منطقه‌ی مزوآمریکا (جنوب مکزیک و قسمتهایی از گواتمالا و بلیز) نوعی علف وحشی را کاشتند و در طی سالیان کاشت و برداشت، گیاه تربیت شده به شکل ذرت شکل پیدا کرد و از این منطقه به سایر مناطق قاره‌ی امریکا انتقال یافت. کشاورزان آنقدر در زراعت ذرت مهارت پیدا کردند که توانستند انواع گوناگون آنرا برای مقاصد گوناگون پرورش دهند. از آنجایی که دانه‌های ذرت بعد از خشک شدن به راحتی قابل ذخیره بودند ذرت اهمیت بسیاری در زندگی روزمره پیدا کرد و به اعتقادات مردم منطقه راه یافت، طوری که از قوم آزتک تصاویر بسیاری از خدای ذرت (فرزند الهه‌ی زمین و خدای خورشید) به جا مانده و و مایاهای گواتمالا هنوز بر این اعتقادند که اولین انسان از داخل پوسته‌ی بلال بوجود آمده. 

۱۳۹۱ خرداد ۲, سه‌شنبه

مهمان

امروز مهمان داشتم. مادر و پدرم بعد از مدتها آمدند به خانه‌ام. سالها می‌گذرد از آخرین باری که این مهمانی برگزار شد، زمانی که مادر و پدرم به شیکاگو آمدند و هر دو گربه‌ی من مادرم را گاز گرفتند! بعد از آن موقعیت جور نمی‌شد، یا راه دور بود، یا همیشه آسانتر بود که من به دیدنشان بروم. اما امروز حس خیلی خوبی داشت.
با اینکه هوا مه‌آلود و سرد بود، با هم به گردش رفتیم. گلدن گیت کاملا در مه فرو رفته بود و هیچ چیز از زیباییش ندیدیم. در عوض به تیبوران رفتیم و از آنجا می‌شد سن‌فرنسیسکو را دید که در یک بالش کرکی سفید رنگ فرو رفته. مادرم عاشق مناظر شده بود و یاد ایران می‌کرد. خیلی لذت داشت تماشای نگاه پر تحسین مادرم. پدرم می‌گفت آدم وقتی رانندگی می‌کند که نمی‌تواند از منظره لذت ببرد. گفتم خب بنشین اینطرف من برانم. جوابش را می‌دانستم، اما می‌خواستم اذیتش کنم. پدرم هیچوقت نمی‌تواند در صندلی کمک راننده بنشیند، حتی اگر اتومبیل مال خودش نباشد. تمام وجودش می‌شود استرس، حتی اگر راننده، بسیار ماهر و زبردست باشد. 
به خانه برگشتیم و با هم غذا درست کردیم، خیلی وقت بود هر سه دور یک میز ننشسته بودیم. البته به جز زمانی که برادرزاده‌ام آمده بود ساکرامنتو و باعث می‌شد همه دور هم باشیم. اما وقتی من پیش پدر و مادرم بودم، نمی‌شد که دور هم باشیم. هر کدامشان رژیم غذایی خاص داشتند، ساعت خوردن و خوابیدنشان متفاوت بود، و بدتر از همه، هر کدام اصرار داشتند که من‌هم بنشینم و با آنها غذا بخورم. کم‌کم دیدم وعده‌های غذاییم شش‌تا شده، و چاره‌ای برای جلوگیری از اشتهای سیری ناپذیر ندارم. از پیششان رفتم. دردم همین است. نمی‌توانم جواب رد به هیچکدامشان بدهم. ترجیح می‌دهم دور باشم تا دائم با سئوالشان مرا در آن گوشه‌ی معذب قرار ندهند، چون بازنده همیشه خودم هستم. 
در پایان روز زیبایی که دور هم داشتیم آنها نشستند و با سیل سئوالاتشان درباره‌ی فیس‌بوک بمبارانم کردند! سر در نمی‌آوردم چرا خیلی از گزینه‌های عادی فیس‌بوک روی نرم‌افزارهای تلفن و آی‌پد وجود ندارند. حالا باید راه حل پیدا می‌کردم که چطور عکس و فیلم همخوان کنند. مادرم دوست دارد عکس همه‌ی اعضای ایل و تبار چندصد نفره‌مان را در آلبوم فیس‌بوکی خودش داشته باشد، و پدرم دوست دارد عکس‌های جدید کارهای خطاطی‌اش را برای دوست و آشنایانش بفرستد. مجبور شدم روزه‌ی فیس‌بوکی را بشکنم و بیشتر از یکساعت روی آن وقت صرف کنم. اما هنوز نمی‌دانم که آیا توضیحاتم به دردشان خورد و یا مسئله را برایشان مبهم‌تر کرد. 
موقع خداحافظی، می‌توانستم احساس شادی را در وجود هردویشان حس کنم. با خودم که فکر می‌کنم می‌بینم واقعا حقشان نیست که تنها باشند، دور از فرزندانشان، به هر حال هر چه که باشد این بچه‌ها را به امید چنین روزهایی بزرگ کرده‌اند، که همه‌ی خانواده دور هم باشند و لذتش را ببرند. آنوقت در چنین شرایطی، نمی‌توانم به مادرم بگویم بازهم هوای سفر دارم، که اینجا هم ماندنی نیستم. ذره ذره این را می‌گویم، مثلا می‌گوید تختخوابت راحت نیست، باید یک تختخواب خوب بخری و من جواب می‌دهم همین هم خوب است، موقتی‌ست، چرا پول اضافه بدهم؟ بعد از ته دلش دعا می‌کند که من در همین شهر یک کار خوب پیدا کنم، یا نهایتا در سن‌حوزه، ولی نه از آن دور‌تر. نمی‌خواهد حتی به این موضوع فکر کند که من ممکن است همین یکماه دیگر جمع کنم و بروم. نمی‌خواهد به آن فکر کند، اما از آن می‌ترسد. من‌هم چیزی نمی‌گویم. نمی‌خواهم بترسانمش. خودم تصویر روشنی از رفتن در ذهنم دارم، اما هنوز برنامه‌ی مشخصی ندارم، و برای خیالبافی‌هایم نمی‌ترسانمش. تنها خیلی کوتاه می‌گویم اینها همه موقتی‌ست. خانه‌ای که کرایه می‌کنم، موبایلی که ماه به ماه پولش را می‌دهم، تختخوابم که اصرار می‌کند تختخواب راحتی نیست. می‌دانم نگاهش که به چمدانم گوشه‌ی اتاق می‌افتد دلش می‌لرزد. اما نمی‌توانم دروغ بگویم. به خودم هم نمی‌توانم دروغ بگویم. من آدم یکجا ماندن نیستم. آدم اینجا ماندن نیستم. 

۱۳۹۱ خرداد ۱, دوشنبه

۱۳۹۱ اردیبهشت ۳۱, یکشنبه

ذره‌بین

خانمى چشم بادامى و نسبتا مسن با عينك ته استكانی سرش را می‌چرخاند و از پنجره‌ی اتوبوس به اينطرف و آنطرف نگاه مى‌كند. من دو صندلى عقب‌تر پشت سرش نشسته‌ام و به او كه دائم سرش را مى‌چرخاند نگاه مى‌كنم و با خودم فكر مى‌كنم يعنى دنيا از پشت آن عينك‌هاى ته استكانى چه شكلى ست؟ 

۱۳۹۱ اردیبهشت ۲۶, سه‌شنبه

موسیقی

داشتم چند عکس قدیمی را ویرایش می‌کردم، آهنگهای آشنا یکی بعد از دیگری می‌آمدند و می‌گذشتند. وقتی این موزیک آمد، انگار یکمرتبه مرا برد به جایی که در هر لحظه‌، گوشه‌ای از بودنم آنجا را طلب می‌کند. جنوب کلمبیا. شاید آن موسیقی گوشنواز و آرامش‌بخش نباشد، اما مرا می‌برد به جایی که قلبم را گرم می‌کند. امروز دیدم رنگ دلتنگی‌ام چقدر با سبز سالسا در هم آمیخته.

Son de Cali
Colombia

شعرش درباره‌ی این است که چه بر سر ما آمده، ما که روزی عاشق بودیم، چه شد که همه چیز تمام شد. ریتم این موسیقی غمگین نیست، برعکس، زیباترین رقص‌های سالسا را به خاطرم می‌آورد. و یکی از زیباترین آنها رقصی بود از یک زوج هنرمند تمام و عیار در یک سالسا بار در شهر پوپایان دیدیم. زن و مردی که لحظه‌ی ورودشان همه‌ی کارهایشان مثل نمایش بود، کتهایشان را روی صندلی انداختند، دست همدیگر را گرفتند و از همدیگر دور شدند تا جایی که تنها انگشتانشان به هم مماس بود. آنوقت تمام بار پر جنب و جوش محو تماشای این‌دو شدند. محو چرخشهای زن و هدایت ماهرانه‌ی مرد. همه آنجا نشسته بودند و لذت می‌بردند. نه باید بلیطی می‌خریدیم، نه به رقاصها مدیون بودیم. تنها نشسته بودیم و در آن بار تاریک از زیباترین اجرای رقص سالسا لذت می‌بردیم. 

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۹, سه‌شنبه

...

دارم می‌روم، یک مدتی توی کنج دلم گم شوم. تنهایی آزارم می‌دهد. اینترنت آزارم می‌دهد، نتوانستن، نبودن، نداشتن، آزارم می‌دهد. دیوانه‌وار می‌خواستم الان جای دیگری باشم. آدمهای اطرافم، انگار وجود ندارند. توی خیابان که اشک ریختم، دانستم که تمام شد. اینجا هم جای ماندن نیست. زندگی بر سر خطی تمام می‌شود که در آن کار، برای فراموش کردن است و بس. ای کاش این یک سال، وجود نمی‌داشت. ای کاش به ما یاد نمی‌دادند تسلیم شدن یعنی سرنوشت. 

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱۲, سه‌شنبه

قصه‌ها

نمی‌دانم. مسافرت در امریکا مناظر زیبا دارد، درختهای عظیم و کوههای پر برف دارد، شهرهای زیبا دارد، اما خاطره ندارد. آن حس گرم آشنا شدن با آدمی که تمام زندگیش مثل یک راز است را ندارد. آن حس کنجکاوی دنبال کردن آدمها را ندارد. انگار اینجا قصه‌ها همه تعدیل شده‌اند. حتی وقتی مهاجری قصه‌ی مهاجرتش را برایت می‌گوید، اینجا و در امنیت زندگی اجتماعی اینجا، آن قصه هم کمرنگ می‌شود. انگار باید قصه‌ها را تنها در مکان اصلی‌شان شنید.
دلم برای یک سفر به دل قصه‌های کویر و کوهستان ایران پر می‌زند. 

۱۳۹۱ اردیبهشت ۹, شنبه

Golden Gate Bridge

دیروز حدود ساعت سه بعد از ظهر بود که با خودم گفتم چرا نمی‌روم عکاسی؟ هوا آفتابی بود و موقعیت خوبی بود برای رفتن به پل گلدن گیت یا دروازه‌ی طلایی که قبلا هم گفته‌ام رنگش قرمز آجری‌ست. از خانه‌ی جدیدم تا آنجا راه زیادی نیست اما هنوز مسیری که بتوانم با راه رفتن طی کنم پیدا نکرده‌ام. به هر حال، دوربین و باتری اضافه و لنز واید و لباس گرم را در کوله گذاشتم و سه پایه به دوش راه افتادم به سمت ایستگاه اتوبوس. برای هر دو اتوبوسی که می‌خواستم سوار بشوم مجبور بودم از چهارراه عبور کنم و هر بار من منتظر سبز شدن چراغ بودم و دو یا سه اتوبوس از جلویم گذشتند! این روزهاست که آدم به شانس خودش درود می‌فرستد.
یک توضیح کوتاه بدهم که گلدن گیت مهمترین جاذبه‌ی توریستی سن‌فرنسیسکوست و نزدیک به سه کیلومتر طول دارد که روی دو پایه نصب شده‌ و سن فرنسیسکو را به شهرهای شمالی‌اش وصل می‌کند. وقتی روی پل هستید، شهر سن فرنسیسکو در یک‌طرف و اقیانوس آرام در سمت دیگر قرار دارند. در امتداد پل مسیر پیاده‌روی و دوچرخه سواری در سمت شرق وجود دارد که همیشه مملو از توریست است، خصوصا در دو انتهای پل این ازدحام جمعیت بیشتر است و در مجموع عده‌ی کمتری را می‌بینی که بر طولانی بودن مسیر و سرد بودن هوا و وزش باد شدید غلبه کنند و طول مسیر را بپیمایند. پیاده‌رویی که در سمت اقیانوس قرار گرفته به روی عموم بسته است و من حدس می‌زنم علتش آمار بالای خودکشی باشد، هم کنترل جمعیت در یک مسیر راحت‌تر است و هم تماشای یک آبی بی‌کران آدم را بیشتر از خود بی‌خود می‌کند تا تماشای منظره‌ی یک شهر. البته اینها حدسیات من هستند و هیچ دلیل و سندیتی ندارند.
دفعه‌ی قبل که به این مکان برای عکاسی آمده بودم، لنز و دوربین سر ناسازگاری گذاشته بودند و عکسهایم تار شده بود. علاوه بر آن با دوستی بودم که آمده بود سفر و آمادگی راه رفتن طولانی را نداشت و با پاهای تاول زده در سمت دیگر نشسته بود و می‌گفت نمی‌تواند مسیر را برگردد. یکساعت و نیم در سرما و باد شدید منتظر تاکسی نشسته بودیم تا بالاخره اداره‌ی تاکسیرانی بگوید که به سمت شمالی پل تاکسی نمی‌فرستد. مجبور شدیم به کمپانی دیگری در شهر سائوسالیتو تلفن بزنیم تا آنها بیایند و ما را به شهر ببرند. به هر حال، خیلی تجربه‌ها از راه تلخش به دست می‌آیند.
اینبار تصمیم گرفتم فوکوس اتوماتیک لنزها را از کار بیندازم و همه را دستی تنظیم کنم. برنامه‌ام هم مشخص بود، به سمت شمالی پل بروم، از زیر پل عبور کنم، از کوهپایه‌های سمت دیگر بالا بروم و از بالا از پل عکس بیندازم. این پیاده‌روی و تپه‌پیمایی نزدیک به چهل دقیقه به طول انجامید. آن بالا، اتوبوسهای جهانگردی یا اتومبیلهای مملو از مسافر توقف می‌کردند و فضا یکمرتبه پر می‌شد از توریست. می‌آمدند خوش و خندان و به سرعت عکس می‌انداختند و می‌رفتند. آسمان کمی غبار آلود بود و نمی‌شد عکسهای درخشانی از منظره‌ی شهر پشت پل گرفت. بدون وجود ابر هم انتظار غروب استثنایی‌ای را نداشتم. چندتایی عکس انداختم و به عزم برگشت راه افتادم. ساعت از هشت گذشته بود و دیگر رهگذری روی پل دیده نمی‌شد. در یکی از نقاطی که برای عکاسی ایستادم، آقای پلیس دوچرخه سوار آمد و سلام کرد و گفت مراقب اطرافم باشم. من‌هم تشکر کردم و بعد از انداختن عکس به راهم ادامه دادم. وقتی به نقطه‌ی شروع رسیدم منتظر اتوبوس ایستادم و از آنجایی که امروز روز خوش‌شانسی من در سوار شدن به اتوبوس بود، بعد از نیم ساعت فهمیدم اتوبوس مربوطه امشب کار نمی‌کند و با تلفن زدن به شرکت اتوبوسرانی (Muni) نحوه‌ی رسیدن به آبادی و شهر را جویا شدم. آقای خوش‌اخلاق پشت تلفن به من گفت ابدا پیاده رفتن را امتحان نکن! همان‌جایی که هستی و مردم هستند باش و احتمالا یک سرویس موقتی می‌آید و می‌توانی سوار بشوی. اما حتی او هم خبری از زمان و مکان توقف سرویس موقتی نداشت. پس دست به دامن افسر پلیس نگهبان شدم و او با چند پرس و جو به گشت پلیس خبر داد که بیاید و مرا به شهر برساند. دومین بار بود که یک اتومبیل پلیس مثل یک تاکسی مرا به مقصد می‌رساند. در مجموع باید بگویم پلیس‌های این مملکت را دوست دارم.




۱۳۹۱ اردیبهشت ۶, چهارشنبه

گوشه‌ی دنج من

برای اولین بار است که در اتاقم یک تکه‌ی خالی دیوار دارم. منظورم جایی‌ست که روی فرش یا موکت بنشینم و به دیوار تکیه بدهم، که فضای جلویش باز باشد، که آفتاب به آن گوشه بتابد، که بتوانم آنجا کتاب بخوانم.
همیشه آرزویم داشتن این یک تکه فضای خالی کنار دیوار بود. مادرم از فضای لخت در خانه بدش می‌آمد، تنها جایی که می‌شد پایین دیوار را دید دیوار راهرو بود، آنهم در یک سمت، چون کمد اسباب‌بازی‌هایم غالبا سمت دیگر را پر می‌کرد. از وقتی هم که به این مملکت آمده‌ام، همیشه یک ایرادی بوده که این فضای اختصاصی را نداشته باشم. چه‌می‌دانم، دور تا دور اتاق شوفاژ بوده، یا کف اتاق چوب بوده، یا اصلا آن نقطه‌ی خالی جای دلبازی نبوده که بشینم و کتابم را بخوانم. 
رفتم و از کتابخانه‌ی منطقه، رمان کم قطری به خانه آوردم، و گفتم حالا وقت آشتی با کتاب است. همه‌ی شرایط سخت و آسانت مهیا. پاهایت را دراز کن توی آفتاب. بخوان ببینم چند مرده حلاجی. 

۱۳۹۱ اردیبهشت ۴, دوشنبه

سرزمین

رامون همسایه‌ی ماست. قبلا تنها اسمش را می‌شنیدم. بالاخره فرصتی دست داد تا از نزدیک ببینمش. آقای تقریبا مسن، با کلاه گیسی نارنجی رنگ، شبیه به موهای دانلد ترامپ، و قدمهایی بدون عجله، که در آرامش و تنهایی در همسایگی ما زندگی می‌کند. چند روز پیش با اولین آفتاب زیبای تابستانی، فرصت را غنیمت شمردم تا کوله پشتی سفر را در حیاط بشویم، و آنجا موفق شدم با رامون صحبت کنم. گفتم شنیده‌ام که شما اهل اسپانیا هستید. به سادگی گفت بله. پرسیدم کجایش؟ گفت یک جایی نزدیک بارسلونا. با همه‌ی هیجانی که در وجودم موج می‌زد گفتم من خیلی دلم می‌خواهد به اسپانیا بروم، در واقع دارم برای رفتن به اسپانیا لحظه شماری می‌کنم. سری تکان داد و چیزی نگفت. گفتم چند وقت است به امریکا آمده‌اید؟ گفت چهل سال. گفتم پس حتما خیلی جوان بودید وقتی آمدید اینجا. نگاه عمیقی به من انداخت و گفت، نه آنقدرها. بیست و پنج سالم بود. پرسیدم کار می‌کنید؟ گفت بله، روزی چهار ساعت در یک هتل کار می‌کنم. پولش خوب است، کار راحتی‌ست. زود می‌آیم خانه.
کمی درباره‌ی وضعیت بی‌کاری‌ام حرف زدیم. برایش گفتم که نزدیک یکسال در امریکای جنوبی سفر می‌کردم، و حالا فرصت پیدا کردم کوله را بشویم برای سفر آینده. علاقه‌ای به حرفهای من نداشت. بازهم گفتم که چقدر دلم می‌خواهد به اسپانیا بروم. گفت اسپانیا نابسامان است. هیچوقت به آنجا برنمی‌گردم. دیگر چیزی نگفتم. احساس کردم حرفهایم آزارش داده. باز رفت توی خودش و شروع کرد به بازی کردن با سگ. این تنها کاری‌ست که در کنار باغبانی و تماشای تلوزیون انجام می‌دهد. بازی با سگ. 
از آنموقع خیلی به فکر رفته‌ام، و سناریوهای بسیاری در ذهنم برای این آدم ساخته‌ام. آدمی که در بیست و پنج سالگی، کشوری را که نابسامان می‌خواند را ترک بگوید، تا در انزوا در گوشه‌ای از امریکا آرام بگیرد، و بعد از این چهل سال، بگوید دیگر نمی‌خواهد به کشورش برگردد...

۱۳۹۱ اردیبهشت ۳, یکشنبه

ابرهای سنگین و دهانهای باز

این خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنم یک جور عجیبی‌ست. انگار همه چیز در این خانه تشنه‌ی محبت است! صاحبخانه یک سگ کوچک دارد که دائم جلوی درب اتاق من نشسته و با یک نگاه افسرده و عاجزانه‌ای به من زل می‌زند که دلم برایش بسوزد و بروم با او بازی کنم. به سگها عادت ندارم. گربه‌ها را دوست دارم، بخاطر استقلال طلبی‌شان، و خودخواهی‌شان، و بی‌اعتنایی‌شان. خیلی بیشتر گربه‌ها را به شخصیت خودم نزدیک می‌بینم تا سگهای وابسته و وفادار و عاجز را. به هر حال، هر بار وارد آشپزخانه می‌شوم که ظرفی بردارم، آبی بنوشم، غذایی درست کنم، سگ مربوطه عین سگ دنبالم می‌کند و با هر قدم به جلو و عقب او هم عقب و جلو می‌شود و دهانش باز است برای اینکه چیزی به او بدهم. یک سطل آشغال الکترونیکی هم داریم که هر وقت می‌روم طرفش دهانش را باز می‌کند و گاهی وقتها شرمنده می‌شوم که برای این دهانهای باز هیچ ندارم!!
امروز هوا مه‌آلود است. مه مثل یک دود سفید رنگ به همراه باد از جلوی پنجره عبور می‌کند و می‌رود. جمعه هم که با آرزو به کنار ساحل رفته بودم با مه عجیبی روبرو شدیم. تا رسیدن به ساحل هوا آفتابی و درخشان بود و از آخرین تپه که پایین می‌رفتیم وارد یک مه غلیظ شدیم که روی زمین نشسته بود. وقتی در ساحل نشسته بودیم خورشید را بالای سرمان می‌دیدیم، ولی انگار یک حلقه‌ی جادویی از مه ما را در خود گرفته بود. هر چند وقت آدمهایی از یک طرف ظاهر می‌شدند و از طرف دیگر ناپدید می‌شدند. یک حالت رویایی و دراماتیکی داشت که وصفش نصف عیشش می‌باشد. 
وضعیت بی‌کاری همچنان ادامه دارد. دارم می‌ترسم که اگر کاری پیدا نکنم مجبور بشوم از سفر اروپا صرف نظر کنم. شاید مجبور بشوم بازهم بروم دنبال کارهای پیش‌خدمتی رستوران. چقدر امریکا در روزهای بی‌کاری غیر قابل تحمل می‌شود. 

۱۳۹۱ اردیبهشت ۱, جمعه

موسیقی

Sueñero
Jorge Fandermole
Argentina

صدایش را می‌شنوم...

مثل آن پرنده‌ی کوچکی هستم که دارد پر پر می‌زند پشت شیشه. آفتاب را، دشت را، گل‌ها را پشت شیشه می‌بیند و سرش را به شیشه می‌کوبد، پی در پی... صدای بالهای کوچکم را می‌شنوم، خستگی را در استخوانهای بالهای کوچکم حس می‌کنم...

 می‌دانم، دیگر مثل شروع پر نمی‌زنم... 

دلم دستهای غریبی می‌خواهد که مرا از این جدار دروغ جدا کنند، که نوازشم کنند، که آرام بگیرم...


۱۳۹۱ فروردین ۲۹, سه‌شنبه

دنیای کوچک اطرافم

این چند روز گذشته یک حقایقی بر من آشکار شد. اینکه برای پیدا کردن آدمهای دنیا ندیده لازم نیست از شهر دور بشوم و سر به دهات بگذارم. شنبه، در اتوبوس خیلی شلوغ به سمت خانه می‌رفتم و متوجه شدم عده‌ی بسیاری از مسافرهای ایستاده در اتوبوس، نوجوانهایی هستند که از شهری در همین نزدیکی و برای دیدن شهر ژاپن و مراسم عید شکوفه‌ی گیلاس به سن‌فرنسیسکو آمده‌اند و هیچ چیز درباره‌ی آداب پرداخت کرایه و گرفتن ترنسفر و حتی نحوه‌ی ایستادن در اتوبوس بدون افتادن روی سایر مسافرها نمی‌دانند. بعد از یکی دوتایشان شنیدم که اولین بار است سوار اتوبوس می‌شوند و از آن متنفرند! خب البته باعث تعجبم شده بود، اما در عین حال می‌دانستم که این نوجوانها نه لزوما از یک قشر مرفه، بلکه برآمده از زندگی ماشینی حاکم بر امریکا هستند و بعد به این فکر کردم که واقعا در امریکا چندین میلیون انسان زندگی می‌کنند که جز شهر و محله‌ی خود، امکان برقراری یک رابطه‌ی اجتماعی به شکل روابط اجتماعی شهری را ندارند. شاید دوستان این جوانها تنها محدود بشوند به همکلاسی‌هایشان که با همانها بزرگ می‌شوند و به دانشگاه می‌روند و ازدواج می‌کنند و اگر خیلی اهل ریسک باشند، به شهر دیگری می‌روند برای کار بهتر و زندگی مرفه‌تر، و همانطور به زندگی ماشینی خود ادامه بدهند و هیچگاه فرصت اتوبوس سوار شدن را پیدا نکنند و ...
متوجه شدم فکرم زیادی به پرواز درآمده.
یک سفر کوتاه هم با قطار بین شهری داشتم، و با نیکی آشنا شدم. نیکی، دختر جوانی که به یک دختر بچه‌ی شش ساله می‌مانست، همانطور معصوم و کنجکاو. آمد و از من پرسید آیا می‌تواند روبروی من بنشیند و من گفتم البته! بعد گفت این اولین بارش است که سوار قطار می‌شود. همانند یک دختربچه از دیدن مسافرها در حال سوار و پیاده شدن ذوق‌زده می‌شد و از سوت قطار به وجد می‌آمد. کتاب بزرگ ریاضی را جلوی خودش باز کرده بود و برای حل تمرین‌هایش گاهی از من کمک می‌گرفت. در حال نوشتن و یا حساب کردن نظرش به منظره‌ی بیرون پنجره و در نور عالی بعد از باران جلب می‌شد و دستهایش را روی شیشه می‌گذاشت و محو منظره می‌شد. و بعد برای بیان عمیق‌ترین احساساتش، این مناظر را با صحنه‌های فیلمهای سینمایی مقایسه می‌کرد. راستش، این مقایسه، مرا به این فکر انداخت که چقدر دنیای من با دنیای او متفاوت است. من، با دیدن صحنه‌های زیبا در فیلمها به یاد مناظری می‌افتم که در آنها گردش و یا از آنها عبور کردم، و دنیای خاطراتم آنقدر واقعی ست که انگار پا درون فیلم سینمایی می‌گذارم و خاطرات برایم زنده می‌شوند. در مقابل من، نیکی نشسته بود که دنیای واقعی را با تصاویر یک دنیای دو بعدی و یا نهایتا سه‌بعدی مقایسه می‌کرد، و بزرگترین تجربه‌اش از زیبایی، تجربه‌ی آن از دیدگاه شخص دیگری بود. 
فکر می‌کنم به حرف کسانی که گاهی نصیحتم می‌کنند، که بس است انقدر سفر که رفتی، حالا بنشین پای زندگی، کاری دست و پا کن، ازدواج کن، بچه‌دار شو... نمی‌شود که تا آخر عمر اینطور باشی، و من‌هم نه بحث می‌کنم، و نه ناراحت می‌شوم. یک لبخند گشاد تحویلشان می‌دهم و می‌روم سراغ چیزهایی که دوست دارم. فکر می‌کنم به اینکه اگر همه‌ی آن چیزهایی که آنها می‌گویند می‌داشتم، آیا آرامش درونی می‌داشتم یا نه...

۱۳۹۱ فروردین ۲۵, جمعه

موسیقی آرژانتین

پیدا کردن موسیقی آرژانتینی روی اینترنت کار آسانی نیست. خیلی از قطعات که روی کامپیوتر دارم نتیجه‌ی خرید سی‌دی‌های موزیک محلی در سفرهای قبلی بوده و در حال حاضر با تعطیل شدن مگاآپلود و مشکل‌دار شدن فورشرد نمی‌دانم از چه راهی باید شما را با این موسیقی آشنا کنم. به هر حال چندتایی لینک کم کیفیت روی یوتیوب پیدا کرده‌ام که حق مطلب را ادا کند.

El Chango Nieto
Argentina

Los Chalchaleros
Argentina

Mercedes Sosa
Argentina

Los Altamirano
Argentina

Jorge Cafrune
Argentina


آدرس

داشتم به بیتا می‌گفتم. آدرس که بخواهم بدهم می‌گویم به طرف اقیانوس که می‌روی، سمت چپ یک خیابان سربالایی‌ست. بالای تپه، آنجا که یک درخت پر از شکوفه ریشه در زمین دارد، آنجا خانه‌ی ماست.