۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه

Colonia

کولونیا د ساکرامنتو، قدیمی ترین شهر اروگوئه، همان شهر غمگینی است که بخواهید روی سنگفرش خیابانهای ساکت و خلوتش، زیر نور زرد برگهای پاییزی قدم بزنید و جز صدای قدمهایتان هیچ نشنوید. 

ادب از که آموختی

اولین و پررنگ‌ترین چیزی که در اروگوئه می‌شود تشخیص داد اهمیت دادن به ادب و تربیت است که آنها را در جهت مخالف همسایگان آرژانتینی‌شان قرار می‌دهد. مردم مونته ویدئو به اجازه خواستن و عذرخواهی اهمیت می‌دهند در حالی که بوئنوس‌آیرسی‌ها به بی‌ادبی معروفند. اما برای شناختن بیشتر مونته ویدئو و مردمش، فرصت بیشتری لازم است، خیلی بیشتر از دو روز قدم زدن در خیابانهای پاییزی و تماشای مردمی که دائم در حال حرکت هستند.

۱۳۹۰ خرداد ۱۸, چهارشنبه

مونته ویدئو

محض اضافه کردن یک کشور دیگر به لیست کشورهای بازدید شده آمده‌ام اروگوئه. ساعت چهار صبح اتوبوسمان به مرز رسید و یک افسر پلیس مرز آرژانتینی آمد تا مدارک مسافرها را چک کند. پاسپورت مرا گرفت و گفت الان برمی‌گردم. فکر کردم شاید عیب و ایرادی توی پاسپورت پیدا کرده و می‌خواهد ببرد چک کند. پنج دقیقه بعد آمد و پاسپورت را به دستم داد و گفت سفر سلامت. پاسپورت را ورق زدم و دیدم نه تنها مهر خروج از آرژانتین برایم زده، مهر ورود به اروگوئه را هم برایم گرفته!
مونته ویدئو، پایتخت اروگوئه در نظر اول شبیه شهرهای آرژانتینی‌ست. شهر بسیار دلنشین و زیبایی‌ست. مردم به اندازه‌ی آرژانتینی‌ها مقید به پوشیدن بهترین لباسها نیستند و راحت‌تر می‌گردند. چهره‌ها اروپاییست و لهجه‌ها شبیه به لهجه‌ی آرژانتینی‌ها ولی قابل فهم‌تر. برای کشوری که سواحل اقیانوسش بزرگترین جاذبه‌های توریستی‌اش هستند، زمستان فصل خوبی برای سفر نیست بنابراین توریست زیادی وجود ندارد. می‌گویند بهترین زمان برای سفر به این کشور ماه فوریه است، همزمان با مراسم کارناوال.
شهر قدیم در کنار لنگرگاه قرار دارد، از آنجا می‌شود توی پیاده‌روها قدم زد و به میدان استقلال رسید. بعد از میدان استقلال مرکز تجاری شهر قرار گرفته که بسیار شیک و مدرن است. خیابانهای این منطقه با درختهای چنار در دوطرف، من را یاد سعد‌آباد می‌اندازند.
قدم زدن در خیابان کنار ساحل، روی دیواره‌ی محافظ شهر، قدم زدن روی دیواره‌ی تاریخی در شهر کارتاخنای کلمبیا را تداعی می‌کند، اما سرم را که می‌چرخانم، اثری از آن ساختمانهای رنگی و قدیمی نیست. آنوقت دلم برای گرما و برای کلمبیا تنگ می‌شود.
مقصد بعدی کلونیا Colonia است. یک شهر ساحلی دیگر که روبروی بوئنوس آیرس قرار گرفته. 

روی خوش

وقتی به یک کشور مطرح (از نظر سیاسی و اقتصادی) می‌روی، روابط بر اساس وظایف تعریف می‌شوند. مسئولین نهایتا جواب سلام می‌دهند و بعد به کارتان رسیدگی می‌کنند. نمی‌آیند مثل کنسول پاراگوئه بنشینند با تو قهوه بخورند و گپ بزنند. نمی‌آیند به زیردستانشان معرفیت کنند و بگویند این فلانی است، دارد تنها سفر می‌کند. بعد هرچه برایشان تعریف کردی با آب و تاب برایشان بازگو کنند، و دستت را پر کنند از برشور و کاتالوگ و اطلاعات توریستی. کنسول پاراگوئه یکی از دوست‌داشتنی‌ترین شخصیتهایی بود که در سفر امریکای جنوبی با آنها آشنا شدم. با اینکه تنها برای سئوال کردن رفته بودم، به این فکر افتادم که برای ویزا اقدام کنم و کشور فقیر و فراموش شده‌ی پاراگوئه را ببینم. 

۱۳۹۰ خرداد ۱۷, سه‌شنبه

یک مطلب درباره آرژانتین

آرژانتین کشور زیباییست. ساختار شهری بسیار زیبایی دارد. ساختمانهای قدیمی و جدید زیبا، سبکهای اروپایی و امریکای شمالی. خیابانهای شهرهایش سرسبزند با درختهای سر به فلک کشیده و تنومند. درختهای چنار نیستند. نمی‌دانم چه نامی دارند، اما تنه‌های قطور و برگهای کوچکی شبیه به بید مجنون دارند. کمی حال و هوای خیابان ولیعصر را تداعی می‌کنند.
آرژانتینی‌ها شیک‌پوشند. مدتی طولانی جلوی آینه خودشان را برانداز می‌کنند تا وقتی در خیابان ظاهر شدند هیچ عیب و ایرادی نداشته باشند. همین باعث می‌شود به آدمهای بدلباس بد نگاه کنند.
مردم بسیار خوش‌اخلاق و باحوصله‌ای هستند. وقتی برای خرید به مغازه بقالی‌شان بروی، گپ می‌زنند، حال و احوال می‌کنند، با صبر و خوشرویی صبر می‌کنند تصمیم بگیری چه می‌خواهی بخری. نفر بعدی که پشت سرت ایستاده هم خوش‌اخلاق و بدون عجله صبر می‌کند تا کار تو اول تمام شود. تا اینجا که دیده‌ام خانمها در اکثر موارد مقدم هستند و آقایان اغلب تعارف می‌کنند خانمها کارشان را قبل از آنها انجام بدهند.
اما همین آرژانتینی‌های خوش‌اخلاق و خوشرو به شدت تعصب نژادی دارند. سیاهپوست تقریبا وجود ندارد، اگر هم باشد به آن شخص با فرودستی نگاه می‌کنند. این درباره بومی‌های امریکای جنوبی هم صدق می‌کند. آرژانتینی‌ها، با بولیویایی‌ها رفتار بدی دارند. آنها را به کارهای پست که خودشان نمی‌خواهند انجام بدهند می‌گمارند. بولیویایی‌ها هم که بخاطر کار و پول درآوردن به این مملکت آمده‌اند اعتراضی نمی‌کنند. این داستان آشنا نیست؟ افغانی‌ها در ایران؟ یا مکزیکی‌ها در امریکا؟
جنبه‌ی دیگری که در آرژانتینی‌ها توجهم را جلب می‌کند مصرفی بودنشان است. کپیتالسیم روی روش زندگی‌شان چنگ انداخته و مرا به یاد امریکا می‌اندازد. همان بیلبوردهای تبلیغاتی، همان سیستم استخدامی، همان اصرار به اینکه بخرید، بخرید، بیشتر بخرید!! آرژانتینی‌ها علاقه‌ای وصف‌ناشدنی به امریکا دارند. برای آنها امریکا همان تعریف بهشت است. مک‌دانلدز یا نایکی فرقی نمی‌کند. هرچه در امریکا باب باشد به مذاقشان خوش می‌آید. اما خب باید انصاف داد که سلیقه‌شان از امریکایی‌ها بهتر است. شاید بخاطر خون ایتالیایی و اسپانیایی که از اجدادشان به ارث برده‌اند.
هالیوود قسمت بسیار بزرگی از درآمدش را از امریکای لاتین به دست می‌آورد. در کل در امریکای جنوبی فیلمهای لاتین به سختی پیدا می‌شوند و این امر در آرژانتین تشدید می‌شود. روی پرده‌های سینما جدیدترین فیلمهای هالیوودی وجود دارند. مغازه‌های کرایه فیلم انگار از بلاک باستر امریکا کپی شده‌اند. بخش بسیار کوچکی به فیلمهای آرژانتینی اختصاص یافته.
اما علاقه‌ی شدید آرژانتینی‌ها به فوتبال و شاید بهتر باشد بگویم تعصبشان وصف ناشدنی‌ست. اگر روزی گذارتان به آرژانتین افتاد، با رعایت نکات ایمنی به ورزشگاه بروید تا تعصب فوتبال امریکای لاتین را تجربه کنید. تجربه‌ی بی‌نظیری‌ست! آنقدر توجهتان به هوادارهای پرشور جلب می‌شود که تماشای بازی را فراموش می‌کنید!
اما! همین آرژانتینی‌های پر تعصب، وقتی پای مسائل اجتماعی وسط می‌آید بی رگ تر از سیب زمینی هستند! حتی وقتی زندگیشان به طور مستقیم توسط این مشکلات لطمه می‌بیند کنار می‌نشینند و بساط کبابشان به راه است. اگر در محله یا شهرشان خشونت یا دزدی زیاد بشود، اهل جوش آوردن و اعتراض به مسئولین نیستند. آرژانتین هم یکی از کشورهاییست که تورم در آن رشد بسیار بالایی دارد. در یکماه گذشته که در این کشور بودم، دولت دو مرتبه قیمت اجناس و کرایه وسایل حمل و نقل عمومی را افزایش داد، اما از کسی دم بر نیامد. همه قیمت جدید را بدون اخم و اعتراض پرداخت می‌کنند، حتی اگر از دو سال پیش حقوقشان تغییری نکرده باشد. یک مورد دیگر که به تقلید از امریکا انجام می‌دهند سوء استفاده و شکایت از دیگران است. مثلا اگر در محل کار مشکل کوچکی پیدا کنند آنرا بزرگ می‌کنند و با شکایت و دادگاه، علاوه بر گرفتن مخارج، حقوق بیکاری هم دریافت می‌کنند. همان سو کردن که ایرانیهای امریکا خوب با این کلمه آشنا هستند. آرژانتینی‌ها هم منتظر فرصتی هستند که مثل انگل به آدم بخت برگشته‌ی دیگری آویزان شوند و ارتزاق کنند. این سوء استفاده همه‌جانبه است. کارگر از صاحب کار، مشتری از فروشنده، و مقامات دست بالا از مردمی که به آنها رای داده‌اند. در آرژانتین، افرادی که وارد دستگاه سیاست می‌شوند به سرعت ثروتمند می‌شوند، و به قول ما ثروت مملکت را می‌چاپند. اما مسئله اینجاست که صدای اعتراض به این اقدامات بسیار ضعیف است، و اغلب با رشوه‌ای خاموش می‌شود. تنها چیزی که به نظرم می‌آید این است که آرژانتین هنوز ثروت ذخیره‌ی بسیاری دارد که سرپا نگهش داشته. 

۱۳۹۰ خرداد ۱۳, جمعه

پاییز در نیمکره جنوبی

 صبح پاییزی
تیلکارا - آرژانتین


اشکال فنی

می‌بینم که بیست و پنج تا پست نامربوط و غریبه به اسم چمدانک تو گودر آپ شده در حالی که تو خود مجموعه اطلاعات بلاگر وجود ندارن. شما بی‌زحمت اونها رو ندیده بگیرین تا من ببینم مشکل از کجا آب خورده

پرواز

تماشای چتربازها در غروب
مرلو، آرژانتین

۱۳۹۰ خرداد ۱۲, پنجشنبه

خسته‌ام

وقتی فضای مجازی پر شد از خشم و غم و ناامیدی
من در همان گوشه‌ی همیشگی نشستم
تا حرفی اضافه نکنم
که از حرف
خسته‌ام

بیداد، بیداد، بیداد
حرف
حرف
حرف
حرف

۱۳۹۰ خرداد ۹, دوشنبه

بازهم مذهب

آقای مسن نیم‌ساعتی به من خیره شده بود. بالاخره پرسید به کجا می‌روم. جواب دادم توپیزا. گفت اسپانیولی صحبت می‌کنی؟ گفتم بله. یادم نیست بحث کوتاهمان چطور کشیده شد به مذهب. شروع کرد به تعریف از عیسی مسیح و خدایی که در انجیل توصیف شده. که خدا همه چیز را می‌داند و خدا گفته که فلان می‌شود و بهمان نمی‌شود و همه‌ی اینها در کتاب آسمانی آمده. سعی کردم با تمام ادب به او بفهمانم که از صحبت درباره‌ی مذهب خوشم نمی‌آید. آتشش تندتر شد که بی‌دینی‌ها باعث دشمنی شده و غیره. گفتم شما دیگر چرا این حرف را می‌زنید؟ مگر همین مسیحی‌ها نیامدند پانصد سال پیش اجدادتان را قتل و غارت نکردند؟ گفت اجداد ما گمراه بودند و مسیحی‌ها آمدند نجاتشان دادند. گفتم این چه جور نجاتی است که کشتن آدمها در آن از واجبات است؟ می‌گفت مردم باید از انجیل درس بگیرند. فلان قبیله کافر و بدکار بود، خدا در یک روز نسلشان را از روی زمین برداشت! گفتم اصلا این چه خداییست که بیشتر از شیطان آدم کشته؟ واقعا عرضه‌ی خدایی دارد این خدا؟ نمی‌تواند راه حل دیگری پیدا کند بروند بپرستندش؟ آقای مسن همچنان حرف خودش را می‌زد. بحث را عوض کردم. سئوال درباه‌ی اینکه اهل کجا هستی، چه کاره‌ای، برای چه داری می‌روی به توپیزا. قبل از اینکه ادامه‌ی هر جمله را به خدا ربط بدهد سئوال دیگری می‌پرسیدم. بچه‌هایت درس خوانده‌اند؟ چه‌کاره‌اند؟ کجا زندگی می‌کنند؟ آنقدر سئوال کردم که بحث خدا و پیغمبر فراموشش بشود. موقع پیاده شدن انجیل کوچکی به دستم داد و گفت این را بخوان. راهنماییت می‌کند. خواستم قبول نکنم. اصرار کرد. انجیل را گرفتم و برایش آرزوی موفقیت کردم. در هاستل انجیل را کنار تلوزیون گذاشتم و بیرون رفتم. 

سفر قطار

من سفر با قطار را دوست دارم. آنقدر دوستش دارم که اگر بگویند فلان قطار ماهی یکبار حرکت می‌کند منتظر می‌شوم زمانش برسد تا قطار سواری را تجربه کنم. یک آرامش بخصوصی به من می‌دهد حرکت واگن قطار روی ریل. یک حس متفاوتی دارد ایستادن در ایستگاه قطار به انتظار. 
اولین سفر قطاری‌ام تهران- تبریز بود. دراز کشیدن روی تخت بالایی توی واگن گرم و گوش دادن به علیرضا افتخاری که ترانه‌های قدیم بنان را بازخوانی کرده بود... سفر بسیار راحتی بود.
یکبار در ترکیه تصمیم گرفتیم به وان برویم. دختر همسایه عاشق شده بود و جناب معشوق چون سرباز بود و قاچاقی وارد ترکیه شده بود، از وان آنطرفتر نمی‌تونست برود. از کایسری (که در آن ساکن بودیم) تا وان بیست و یکساعت قطار سواری داشت و دو سه ساعت اتوبوس. یکی از زیباترین سفرهای قطاری‌ام بود. این قسمت را بعدها در وبلاگ دیگرم درباره‌ی سفر وان نوشته بودم
«توی راه به علت کمبود جا مهمانهای زیادی رو پذیرفتیم. خانواده های روستایی که با دو سه تا بچه داشتن از شهری به شهری میرفتن.قیافه های آفتابسوخته و لبخند خجالتی شون یادم نمیره.ازمون میپرسیدن از کجا اومدیم کجا میریم چرا تنها مسافرت میکنیم دانشجوییم یا برای گردش اومدیم و هزاران سئوال ساده دیگه.

مامورای قطار یه جور برامون احساس مسئولیت میکردن و نمیذاشتن موجودات مذکر جلوی کوپه ما تجمع کنن. کلا با سادگی و مهمون نوازی ما رو راهنمایی میکردن.
یکی از کارای کله پوکانه ای که میکردیم این بود که سر و نصف تنه مون رو از پنجره میکردیم بیرون و جیغ و داد میکردیم!! رو هم آب میپاشیدیم و خلاصه خیلی بهمون خوش میگذشت.
توی قطار که بودیم سپیده بیدارم کرد. گفت بیا بیرون رو ببین. چون از وسط یه دره خالی از سکنه داشتیم رد میشدیم و هیچ نور اضافه ای نبود میتونستیم پر ستاره ترین آسمون زندگیمون رو تماشا کنیم. ستاره ها انقدر زیاد و به هم فشرده بودن که نمیخواستیم چشم از اون آسمون سرمه ای رنگ برداریم. یه جور هیجان خاصی داشتیم از دیدنشون.
روی دکل های برق هر چند متر یه لونه بزرگ لک لک بود. لک لک های ایستاده٬ نشسته٬ در حال پرواز... اینم برای خودش صحنه ای بود. مثل بقیه تصاویری که تو ذهنم نقش بسته. فراموش نشدنی هستن.»

سفر دیگر قطاری سفر با دختر عمه‌ام که به دیدنم آمده بود به جنوب ترکیه بود، سفر به مرسین، که زیباییها و دردسر خودش را داشت. سرمای داخل کوپه و ناآشنایی ما با مسیر و اینکه کسی به ما توضیح نداده بود که باید در میانه‌ی راه پیاده بشویم و قطارمان را عوض کنیم. از شهر آدانا سر در آوردیم. آنجا بلیط برای مرسین خریدیم و در حالی که قطار داشت راه می‌افتاد سوار شدیم. هوا به شدتی گرم بود که از دیدن پسرک دستفروش با نوشابه‌های خنک می‌خواستیم پرواز کنیم! 
سفر دیگری که برایم خاطره‌انگیز بود، سفر با قطار در کشور پرو بود. به همراه دوست و همکلاسی‌ام آیرین، سوار قطار پنج صبح شده بودیم و به علت باران و بخار کردن شیشه‌ها هیچ نمی‌دیدیم، اما شوق دیدن ماچوپیچو باعث می‌شد زل بزنیم بیرون پنجره و مناظر محو مناطق سبز و خرم را تماشا کنیم.
سفر با قطار در کشور بولیوی تجربه‌ی متفاوتی بود. می‌خواستم سفر با ارزانترین قطار را تجربه کنم. قطار وارا-وارا از مسیر اویونی به توپیزا قطاری بود که ساعت دو و نیم شب حرکت می‌کرد و ساعت هشت صبح به مقصد می‌رسید. اویونی در شب بسیار سرد و ناراحت می‌شود، خصوصا اینکه اکثر هتلها و هاستلها امکانات گرمایشی ندارند و سرمای زیر صفر را تنها باید با پتو سر کرد. تا ساعت دو و ربع، در اتاق تلوزیون یک هاستل که برایش کرایه هم داده بودم نشستم و فیلم تماشا کردم. ساعت دو و ربع رفتم به ایستگاه قطار که بسیار نزدیک بود. حال و هوای ایستگاه قطار، آنموقع شب، وقتی مسافرهای منتظر توی سالن چرت می‌زنند، یا خیلی‌ها از سرما روی پنجه‌های پایشان بالا و پایین می‌شوند، حال و هواییست که همیشه در خاطرم پر رنگ می‌ماند. بلیط من و چندتا دیگر از جهانگردها، در ارزانترین قسمت قطار بود، در کنار مردم محلی بولیوی. در محل مشخص شده روی بلیط، گوشه، کنار پنجره، در کنار یک آقای مسن و یک خانم بچه‌دار، و روبروی دو مرد جوان و یک بچه سه‌چهارساله تعبیه شده بود. صندلی‌های روبرو به همدیگر نزدیک بودند و امکان نداشت بتوانی پایت را کمی دراز کنی بدون اینکه به پای فرد روبرویی بخورد. چهره‌ها همه خسته اما آرام بود. نه لبخندی در کار بود نه خوش و بشی. اما در این جمع کوچک، همه با احترام به فضای فرد کنار دستی یا فرد مقابلشان، سر به پشتی صندلی تکیه داده می‌خوابیدند. خوابیدن در آن شرایط برایم خیلی مشکل بود. نمی‌توانستم پاهایم را  دراز کنم. با خودم می‌گفتم اشتباه کردم در واگن گرانتر بلیط نخریدم. فضای کنار پنجره و صورتم سرد و فضای کنار پاهایم در کنار بخاری قطار، داغ بود. هر نیم ساعت یا یکساعت، قطار در شهر یا روستایی توقف می‌کرد و مسافرها سوار و پیاده می‌شدند. دو خانم آیمارا روی صندلی کناری نشستند و با صدای بلند شروع به حرف زدن کردند. هیچکس به آنها چیزی نمی‌گفت. من هم با اینکه اعصابم به هم ریخته بود چیزی نمی‌گفتم. اگر هموطنهای خودشان با این قضیه مشکلی نداشتند پس من خارجی حرف نمی‌زدم بهتر بود.
آفتاب که سر زد دیگر کاملا خواب از سرم پریده بود. داشتم از پنجره بیرون را تماشا می‌کردم. کم‌کم آرامش قطار به من برمی‌گشت. به مسافرها نگاه می‌کردم. برای خودم تصور می‌کردم هرکدام از آنها چه‌کاره‌اند. چرا سفر می‌کنند، آیا هر روز سفر می‌کنند یا هر چند سال یکبار؟ 
دوست دارم. سفر با قطار را بسیار دوست دارم. و انتظار در ایستگاه قطار...

۱۳۹۰ خرداد ۸, یکشنبه

عکس


دریاچه نمک
سالار اویونی، بولیوی

عکس

دریاچه آب گرم چشم اینکا
پوتوسی، بولیوی

عکس

خانم رفتگر
سوکره، بولیوی

روز انقلاب

مراسم لوکرو خوری (بیست و پنجم ماه می، روز انقلاب در آرژانتین) یکی از روزهایی‌ست که کل این کشور بهانه‌ی موجهی برای تعطیل کردن پیدا می‌کند. در حالت طبیعی این تعطیلی‌ها بدون علت نوشته شده در تقویم ظاهر می‌شود. این روز اهمیت خاصی برای مردم آرژانتین دارد. لباس رسمی می‌پوشند و پرچم کوچک آرژانتین به سینه سنجاق می‌کنند. لوکرو درست می‌کنند و با خانواده و فامیل و دوستان دور هم جمع می‌شوند گل می‌گویند و گل می‌شنفند (!) 
اما لوکرو غذاییست بسیار سنگین، از انواع حبوبات و ذرت و گوشت، حتی تا سوسیس‌های چاق و چله در آن می‌ریزند. بعد از خوردن یک بشقاب، چنان خوابتان می‌گیرد که دیگر خدا را بنده نیستید و دلتان می‌خواهد هر جایی که نشسته‌اید پاها را دراز کنید و چرت بزنید! کاری که من به عنوان مهمان بی‌نزاکت خارجی انجام دادم! جایتان خالی



۱۳۹۰ خرداد ۴, چهارشنبه

آرجنتینا

روزهای آرژانتین در سفر من چیز زیادی برای نوشتن ندارند. مثل همان مسافرتهاییست که مثلا می‌روی خانه‌ی عمه‌ات در شمال، مهمانی و غذا و شاید یک پارک یا جنگل هم ببرندت. اختیار از خودم ندارم!!
به دو منطقه‌ی ییلاقی بسیار زیبا رفتیم. سوژوکه، و مرلو. هر دو زیبا هستند و مناظر پاییزی بی‌نظیری دارند اما چیزی درباره‌شان ندارم که بنویسم.
امروز در آرژانتین تعطیل عمومی‌ست. کانالهای تلوزیون از دیشب سرود ملی پخش می‌کنند و آدمهای مهم پشت تریبون می‌آیند و صحبت می‌کنند. دعوتیم خانه‌ی یک سری دوستان آرژانتینی به صرف غذای ملی این روز به نام لوکروLocro. چیز زیادی درباره‌اش نمی‌دانم تنها می‌دانم یک‌جور شلم شوربای آرژانتینی‌ست که هرچه به دستشان برسد توی آن می‌ریزند. از بودن در یک خانه‌ی آرژانتینی هم فرصت را غنیمت خواهم شمرد تا کمی چیزهای جدید یاد بگیرم.
دو سه روز دیگر بار می‌بندم، اما هنوز جهت حرکت را نمی‌دانم. 

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۷, سه‌شنبه

به دنبال پست قبل

اول اینکه تشکر می‌کنم از همه کسانی که ایمیل فرستادند یا در نظرخواهی همین بلاگ به پست قبل جواب دادند. ممنون از همه وبسایتهایی که معرفی کردید و توضیحاتی که درباره وضعیت فعلی گردشگری در ایران دادید. راستش با این توضیحات و جستجویی که امروز در گوگل انجام دادم مطالب بسیاری دستگیرم شده که فکر می‌کنم برای به راه انداختن یک وبلاگ جدید و شاید یک وبسایت مفید واقع بشوند. در واقع جایی که بشود از آن به عنوان مرجع برای مراجعه به نظریات مسافرهای دیگر مراجعه کرد. یکی از دوستان فرمودند که مخاطب غیر ایرانی به مطلبی که یک غیر ایرانی نوشته اعتماد بیشتری خواهند کرد. منهم با این مطلب موافقم. بنابراین بخشی از پروژه‌ی جدید اختصاص پیدا می‌کند به نقل قول از وبلاگها و وبسایتهای سفری. اما با اینحال نمی‌شود از اطلاعات هموطنان خودمان گذشت و آنها را نادیده انگاشت.
خوشحال می‌شوم که همچنان مرا مورد لطف قرار داده نظرات و پیشنهادات خودتان را با من در میان بگذارید. 
fergolita@gmail.com

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۶, دوشنبه

می‌توانید در جواب این سئوالات کمکم کنید؟

(لطفا همخوان کنید)
بسیاری از جهانگردها از من سئوال می‌کنند که سفر به ایران چگونه است. سخت است؟ آسان است؟ خطر دارد؟ ارزان است؟ گران است؟ آیا جهانگردها توی خیابان امنیت دارند؟
جواب من بر طبق تجربه‌ای که از معدود جهانگردهای ایراندیده شنیده‌ام این بوده که بزرگترین مشکل برای سفر به ایران گرفتن ویزا است. به آنها می‌گویم اگر بخواهند با تور بروند، تور جهانگردی مسئولیت گرفتن ویزا را به عهده دارد اما ورود به ایران به صورت جهانگرد کوله‌پشتی مشکل است. اگر پاسپورت امریکایی داشته باشند، شانس کمتری دارند. اگر قبل از ورود به ایران از اسراییل دیدن کرده باشند به طور قطع ویزا نخواهند گرفت. و گرفتن ویزا مثل خیلی کارهای دیگر در جهان سوم به این بستگی دارد که فرد مسئول از کدام دنده بلند شده.
بعد به آنها می‌گویم ممکن است زبان ندانستن کارشان را مشکل کند، یا بی‌برنامگی برنامه‌های توریستی در ایران، ممکن است بروند به دیدن یک مکان تاریخی و تا کیلومترها دکه‌ی نوشابه فروشی یا توالت پیدا نکنند، اما اگر بتوانند با این بی‌برنامگیها کنار بیایند مطمئن هستم از تجربه‌شان پشیمان نخواهند شد.
بسیاری از دخترها درباره حجاب می‌پرسند. که اگر روسری‌ نگذاری چه می‌شود، آیا توریستها را بخاطر اینکه حجابشان بد است دستگیر می‌کنند؟ راستش نمی‌دانم جواب این سئوال را چه بدهم.
دوتا از دخترها سئوال می‌کردند در کشورت که حقوق زنان کمتر از مردان است و مردسالاری وجود دارد، آیا توریستهای مونث مورد تحقیر واقع می‌‌شوند؟ این را واقعا نمی‌دانستم. اینجا بود که خورخه، جوان اسپانیایی که قبلا درباره‌اش گفتم به کمکم آمد. خورخه گفت درست است که در کشورهای اسلامی فاصله‌ی بزرگی بین زن و مرد احساس می‌شود، اما تا آنجا که تجربه کرده این فاصله با احترام همراه بوده و حالت تحقیر نداشته. مردها فاصله و احترام را رعایت می‌کردند و مثل هندوستان نبودند که این فاصله وجود ندارد و مردها می‌توانند به زنها در خیابان دست بزنند یا هلشان بدهند! این چیزی بود که دوست اسپانیایی من پس از ماهها سفر در کشورهای خاورمیانه و آسیایی دیده بود. می‌تواند به واقعیت نزدیک یا از آن دور بوده باشد. دوست من مطمئنا نمی‌تواند تجربه‌ای مشابه با یک توریست مونث داشته باشد. اما به عنوان کسی که از بیرون به این مسئله نگاه کرده حرفش محترم و مستند است.
حالا می‌خواستم تقاضا کنم هر کس جوابی به این سئوالات دارد آن را با من و دیگران در میان بگذارد. اگر درباره‌ی مراحل ویزا گرفتن برای خارجیها می‌دانید یا می‌توانید وبسایتی دراینباره معرفی کنید، لطفا آنرا در این وبلاگ به اشتراک بگذارید و یا به ایمیل من fergolita@gmail.com  بفرستید. شاید اصلا بتوانیم یک وبسایت راهنما برای توریستهای خارجی راه بیندازیم تا مراحل سفر را برایشان تشریح کنیم. تشویقشان کنیم که از کشور عزیزما دیدن کنند و بتوانیم دیدگاه منفی نسبت به کشورمان را عوض کنیم.