۱۳۹۰ فروردین ۲۷, شنبه

گزارش تصویری بولیوی (با پوزش از طولانی بودن پست)

کوپاکابانا

به سمت جزیره‌ی خورشید

جزیره‌ی مقدس خورشید

لامای سرکش!

جزیره‌ی خورشید

جزیره‌ی ماه، و منظره‌ی معبد خورشید در پایین عکس

معبد خورشید در جزیره‌ی خورشید

معبد خورشید در جزیره‌ی خورشید

خانم آیمارا در کاموا فروشی، لاپاز

بازار لاپاز

بازار لاپاز در ظهر

دامن فروشی! محلی‌ها همه از این دامنها دارند که با شال زیبایی هماهنگ می‌کنند

خانم ادویه فروش

اسباب و لوازم دفع چشم زخم و آوردن شانس به زندگی. اگر ما فقط اسپند داریم اینجا هزار مدل مواد برای سوزاندن و ترکاندن چشم حسود وجود دارد!

کلاهی که در مراسم رقص در کارناوال استفاده می‌شود

یک کلاه دیگر از مجموعه‌ی ماسکهای بولیویا در موزه‌ی اتنوگرافی لاپاز

جمعیت تظاهر کننده در ششمین روز تظاهرات

ادامه‌ی جمعیت

جاده‌ی لاپاز به کورویکو





البته که من به دوتای سمت راست اعتقادی ندارم، شاید خرس سمت چپ ما را توی این مه و جاده‌ی خراب حفظ کرد!

این که می‌گویم غروب آن پایین بود باور کنید، حتی اگر مهارت عکاسی از این منظره را نداشته باشم


اطراف کورویکو

مسیر اینکا در قسمتی که هنوز دیده می‌شد

دهکده‌ی دیگری نزدیک کورویکو

آبشاری که به آن رسیدم و ورود به حوالی آن ممنوع بود!

داخل یکی از مرغداریها!

آبشار دوم کنار جاده

دهکده‌ای نزدیک کورویکو
معبد تیواناکو 

آثار به جا مانده از تیواناکو، حدود سه هزار و پانصد سال پیش(این شکل را به خاطر داشته باشید)

معبد نیمه زیر زمینی تیواناکو که مجسمه‌ی سرهای قطع شده در آن به چشم می‌خورد

نمونه‌ای از معماری تیواناکو

دروازه‌ی خورشید

تقویم خورشیدی روی دروازه‌ی خورشید. سال باستانی در روز اول تابستان ما، اول زمستان نیمکره‌ی جنوبی آغاز می‌شد

از آثار به جا مانده تیواناکو


دهکده‌ی فعلی تیواناکو

کورویکو، روز دوم

یکبار دیگر تا نزدیکی آمازون رفتم و به فرصت دیدارش پشت پا زدم. علت: حشرات! کورویکوی زیبا با انواع حشرات از من استقبال کرد و از آنجا که همیشه داستانهای وحشتناکی راجع به حشرات منطقه‌ی استوایی شنیده بودم و اثرات وحشتناکش را به چشم دیده بودم، ترجیح دادم بازهم به جنگلهای آمازون جواب رد بدهم و برگردم به لاپاز سرد و دوست داشتنی خودم! 
الان انگشتهای دستم ورم کرده و تمام سطوح دست و پاهایم خارش می‌کند. اما حداقل دستم به اینترنت رسید و نمی‌دانم چند روز اینجا خواهم ماند. دیروز روز زیبا و عجیبی بود. صبح که بیدار شدم تصمیم گرفتم بروم اطراف کورویکو کمی بگردم. از روی مسیر پیاده‌روی عکس گرفتم و حرکت کردم. اشتباهم در این بود که نقشه مقیاس درستی نداشت و من در تشخیص مسافت اشتباه کردم و دومین اشتباه اینکه به عقلم نرسید آب همراه ببرم. یک مسیر سربالایی ده دقیقه‌ای از سمت چپ کلیسا بالا رفتم و به دوباره به جاده‌ی خاکی سیدم. از جاده‌ی خاکی که بالا می‌رفتم با خودم فکر می‌کردم اینجاها حتما دکه‌ای هست که آب بخرم که البته نبود. بالاخره به کلیسای بالای تپه رسیدم و از سمت چپ آن ادامه‌ی مسیر دادم. از اینجا مسیر گذرگاه اینکا نام دارد که در تمام مناطق تحت سلطه‌ی اینکا  کشیده شده و می‌توان از همین مسیر باریک یکنفره، شهر به شهر و حتی کشور به کشور را گشت. مسیر در جاهایی از بوته‌های بزرگ و پرپشت پوشیده شده بود که نشان می‌داد مدتهاست کسی از اینجا عبور نکرده! خب، با این‌حساب باید راهم را کج می‌کردم و برمی‌گشتم، اما لجبازی اجازه نداد و به به مسیر ادامه دادم. ساعتها روی لبه‌ی آسمان راه رفتم! این که می‌گویم لبه‌ی آسمان، بخاطر ارتفاع بلند مسیر بود، که صاف و یکدست روی لبه‌ی کوه جلو می‌رفت و خیلی به‌ندرت سربالایی و سرپایینی می‌شد. هدفم رسیدن به آبشار بود که هرچه می‌رفتم به آن نمی‌رسیدم. گاهی انبوه بوته‌های علف و خار آنقدر زیاد بود که می‌ترسیدم ادامه بدهم، اما یک لحظه برای عزم جزم کردن کافی بود و به بوته‌ها می‌زدم! اینکه اینجا چقدر آماج حملات حشرات قرار گرفتم یا چقدر از پرواز ناگهانی پرندگان ترسیدم را خودتان متصور شوید.
همچنان که جلو می‌رفتم با خودم می‌گفتم آخر ابله! اگر اینجا مار داشته باشد بزند ناکارت کند چه؟ اگر یک حیوان وحشی پیدا شود به تو حمله کند چه؟ اگر بیفتی و پا یا گردنت بشکند چه؟ اینجا که معلوم است مدتها کسی گذر نکرده، معلوم هم نیست کی کسی بیاید گذر کند، اگر اینجا احتیاج به کمک داشتی چه؟ اما نیمه‌ی لجباز البته پیروز بود و من همچنان در آفتاب و گرما جلو می‌رفتم. خیلی وقتها هم خودم را در زمان اینکاها تصور می‌کردم که از طریق این مسیر سفر می‌کردند. شاید پیاده، شاید وسایلشان را بار لاماها می‌کردند. احساس می‌کردم زمان به عقب برگشته و الان سر و کله‌ی دوتا شکارچی پیدا می‌شود که با تعجب به من نگاه خواهند کرد و بعد می‌آیند لباسم را لمس می‌کنند یا به پوستم دست می‌کشند تا ببینند چرا این‌رنگی‌ست! جایتان خالی توی عوالم خودم موزیک کوهستانی‌شان را هم می‌شنیدم. در جاهایی از مسیر صدای آب می‌آمد اما خبری از آبشار نبود و من همچنان با یکدندگی جلو می‌رفتم.   عاقبت در جایی که دیگر ناامید شده بودم و می‌خواستم برگردم، آبشار را از دور دیدم. خوشحال شدم و تشنگی و خستگی را فراموش کردم. قدمهایم را تند کردم و نیم‌ساعتی بعد به آبشار رسیدم، اما دیدم اداره‌ی آب آن قسمت را قبضه کرده! نرده و تور کشیده و تابلو زده که اگر عبور کنید فلان و فلان. قیافه‌ی من را مجسم بفرمایید از گرما کف کرده و از تشنگی بی‌رمق. تصمیم گرفتم به لجبازی ادامه داده مسیر را بروم ببینم به کجا می‌رسد! البته قصدم این بود که خودم را به دهات بعدی برسانم تا بتوانم کمی آب بنوشم. از اینجا بوته‌ها بسیار بزرگتر و غیر قابل عبورتر بودند. بالاخره راهی به پایین پیدا کردم و به سرعت پایین رفتم. بعد از کمی گم و پیدا شدن بالاخره به ده رسیدم و متوجه شدم بر خلاف ظاهرش ده نیست، چند ساختمان مرغداریست که همه‌ی مرغهایش شبیه هم هستند! از دو جوانی که داشتند یک سری مرغهای سر بریده را تمیز می‌کردند پرسیدم از کجا می‌توانم آب بخرم؟ گفتند اولین مغازه در دو کیلومتری اینجا قرار دارد، اما اگر بخواهی می‌توانی از آب شیر بنوشی. آنقدر تشنه بودم که به آلوده بودن یا نبودن آب اهمیت ندادم. آب خوش طعمی نبود اما لااقل حالا می‌دانم که سالم بود! 
از داخل جاده‌ی خاکی راه افتادم به سمت کورویکو. در بین راه آبشار دیگری پیدا کردم که ظاهرا همه آنرا به عنوان آبشار معروف می‌شناختند! کنار آب نشستم و پاهایم را توی آب خنک گذاشتم و استراحت کردم. در ادامه‌ی مسیر بازگشت با دختری از یونان آشنا شدم و با هم مسیری را راه رفتیم. از مسیر اینکا برایش گفتم و گفت کاش درباره‌ی آن می‌دانست، اما وقت ندارد و باید شهر را ترک کند. خداحافظی کردیم. به کورویکو که رسیدم به دفتر امور جهانگردی رفتم و درباره‌ی رفتن به آمازون سئوال کردم. 14 ساعت اتوبوس یا سه روز قایق سواری، و یا بازگشت به لاپاز و پرواز چهل دقیقه‌ای. به آقای مسئول گفتم که مسیر اینکار را پیاده‌روی کردم. گفت باید یک‌سری کارگر بفرستد مسیر را تمیز کنند چون برخی گیاهان که در مسیر می‌روید خطرناک هستند. الان دارم فکر می‌کنم شاید ورم انگشتهایم از آن باشد!

پ.ن.1. درباره‌ی سکوت کورویکو اشتباه کرده بودم. دهکده چهار خیابان تنگ دارد که کامیونها واردش می‌شوند و گیر می‌کنند و آنقدر گاز می‌دهند تا آدم یا جاده قدیم کرج بیفتد!
پ.ن.2. سرگرمی تازه پیدا کردم! دارم بافتنی می‌بافم. بهترین راه وقت گذرانی‌ست در جاده‌های ناهموار بولیوی. قرار است نتیجه‌اش هدیه بشود به یک عزیز. 
پ.ن.3. از اینکه برای پست قبلی هشت کامنت گذاشته شده بود تعجب کردم! رکورد جدیدی ثبت شد! 

۱۳۹۰ فروردین ۲۵, پنجشنبه

کورویکو Coroico

در یک سرزمینی هستم به اسم کورویکو. مثل خواب میماند. برای رسیدن به آن سه ساعت روی صندلی کمک راننده مینیبوس نشسته بودم و داشتم عشق می کردم. (همچنان مجبورم کامپیوترهای کافه نتی استفاده کنم و از اینکه نیم فاصله ندارند عصبانیم! دسترسی به اینترنت روز به روز سخت تر و محدودتر می شود). جاده ی لاپاز به کورویکو از کوه بالا می رود و آنقدر به خورشید نزدیک است که سوختن صورتت را حس می کنی. مناظر بی نظیرند. تا نیمه ی راه که هنوز نزدیک لاپاز هستیم از بین قله های برف نشسته میگذریم. همانطور بی مقدمه توی مه غلیظ فرو می رویم و در آفتاب بیرون می آییم. از یک تونل به بعد وارد جنگل می شویم. جاده از اینجا به بعد خاکی ست. شاید هر چند کیلومتر یک تکه آسفالت پیدا شود. گاهی همان جاده ی خاکی هم محو می شود و در بین دست انداز و چاله های بزرگ گل و شل عبور می کنیم. بعضی جاها جاده را سنگفرش کرده اند که باعث می شود اتومبیل به شدت تکان بخورد و بالا و پایین شود. بالاخره به این دهکده می رسیم. متاسفانه بیش از انتظار من توریستی ست اما در عین حال هنوز هویت بولیویایی خود را از دست نداده. بعد از مدتی گشت زدن یک هاستل پیدا می کنم و وقتی خانم نظافت چی من را به اتاقم راهنمایی می کند محو منظره می شوم. نمی دانم چطور توصیفش کنم. منظره ی کوهستانی و ابرهای سپید در آسمان تیره رنگ غروب، آنهم آن پایین! زیر پای ما!! منظره ی عجیب و مسحور کننده ایست. چانه می زنم که به من تخفیف بدهند و پول دو شب را بی درنگ می پردازم. منظره ی روبرو جادویم کرده!

پ.ن.١.  همچنان دارم روی مطلب اینکا کار می کنم. فراموشم نشده.
پ.ن.٢. اینجا جز زنگ کلیسا و بچه هایی که می دوند و بازی می کنند هیچ صدایی نیست...

۱۳۹۰ فروردین ۲۴, چهارشنبه

شما بگیرید احساساتی



امروز فیلمی دیدم که بسیار تاثیر گذار بود. فیلم، باران هم همچنین Tambien la lluvia نام داشت، داستان یک گروه فیلمساز از اسپانیا و مکزیک و آرژانتین بود که به بولیوی آمده‌اند تا فیلمی درباره‌ی اولین برخورد اسپانیایی‌ها با بومیان در اولین سفر کریستف کلمب بسازند، اما ناخودآگاه درگیر زد و خوردهای مردم و دولت می‌شوند. نه تنها داستان فیلم بسیار اثرگذار بود، اما اهمیت آن در این بود که به واقعیت بسیار نزدیک بود. از سالن سینما که بیرون می‌آمدی همان آدمها را در خیابان می‌دیدی، که دارند در جمعیتی بزرگ حرکت می‌کنند و شعار می‌دهند.
راستش منظورم این نیست که بگویم دیدن یک فیلم چشمم را به واقعیت باز کرد، نه، واقعیت در خیابانهای لاپاز جریان دارد. واقعیت تفاوت طبقاتی بزرگ بین مردم این شهر است. واقعیت نگاه ترسیده‌ی زنی‌ست که با شنیدن صدای جمعیت شعار دهنده که نزدیک می‌شود، به سرعت بساطش را جمع می‌کند، چون این چندتکه لباس یا این نصفه گونی سیب زمینی شاید تمام سرمایه‌اش باشد. واقعیت کودکی‌ست که درحال نوشتن تکلیف مدرسه، از دکه‌ی مادرش مراقبت می‌کند. واقعیت زن و مردی‌ست که به روزی امروز اهمیت نمی‌دهند، چون آزادی می‌خواهند، چون عدالت می‌خواهند، چون نمی‌خواهند زیر حرف زور بروند.
واقعیت این‌ست که در هر سرزمینی که قدم گذاشته ام  قسمتی از قلبم را جا مانده. وقتی خبری ناگوار درباره‌ی آن کشور، آن شهر و آن مردم می‌شنوم، آن قسمت قلبم که در آنجا گذاشته‌‌ام به درد می‌آید. انگار قلبم مجموعه‌ای از وطنهای کوچک شده، وطنهایی با مردمی ظلم‌دیده و نازنین، با کودکانی کثیف و شادمان، با زنانی خمیده اما زیبا.
در دنیای ظالمی زندگی می‌کنیم، و هر لحظه که به این ظلم بی‌اهمیت بمانیم، تشدید این ظلم است بر انسانی دیگر، هموطنی دیگر.

۱۳۹۰ فروردین ۲۳, سه‌شنبه

توضیح

این چند مدت دسترسی به اینترتم محدود است. به زودی با مطلبی مفصل درباره اینکاها برمیگردم.

۱۳۹۰ فروردین ۲۱, یکشنبه

یک تجربه‌ی خوب

دوست دارم بولیویایی‌ها را. ادعا ندارند. با آدم کنار می‌آیند. فرقی ندارد، خودی یا غریبه.
امروز به یک منطقه‌ی باستانی با آثاری از سه هزار سال پیش رفتم. با اینکه قیمت ورود را نگاه کرده‌بودم تا مطمئن شوم، با ورود به محل مطلع شدم که بلیط ورودی بازهم افزایش پیدا کرده. هشتاد بولیویانو شده بود. آنهم فقط برای قدم زدن در منطقه‌ی باستانی و بازدید از دو موزه. هر چه چانه زدم دانشجویی حساب کنند به خرجشان نرفت. گفتم من موزه‌ها را نمی‌خواهم ببینم. بگذارید بروم آثار باستانی را ببینم. گفتند نمی‌شود. پرسیدم با محلی‌ها چقدر حساب می‌کنید؟ گفتند ده بولیویانو. گفتم آخر انصاف نیست، اینهمه راه از لاپاز آمده‌ام حالا نتوانم چیزی ببینم و برگردم. تازه راهنما هم نیست که بخواهد توضیح بدهد. دختر خانم بلیط فروش اصلا حرف به خرجش نمی‌رفت که نمی‌رفت. گفتم حالا که اینطور شد توریستها را امتحان می‌کنم. یک یادداشت نوشتم که برای ورود سی بولیویانو احتیاج دارم و در لاپاز بازپرداخت خواهم کرد. نوشته را گذاشتم روی زمین و خودم روی پله نشستم و مشغول کتاب خواندن شدم. توریستها اصلا نگاه نمی‌کردند. شاید سی بولیویانو یکمرتبه پول هنگفتی به نظر می‌آمد. تنها چندتا بولیویایی آمدند و یکی نوشته را خواند و برای بقیه ترجمه کرد. منهم با آرامش خیال کتاب می‌خواندم و امیدی به کمک کسی نداشتم.
یکساعت بعد از جا بلند شدم و از منطقه‌ی فروش بلیط رفتم بیرون. از یک آقای افسر پلیس پرسیدم آیا جایی هست که بدون بلیط بشود گشت؟ گفت چرا نمی‌روی داخل سایت؟ گفتم بلیطش هشتاد تاست و من فقط شصت‌تا دارم. تازه ده‌تایش را برای برگشتن به لاپاز احتیاج دارم. پرسید مگر کجایی هستی؟ گفتم ایرانی. گفت متاسفانه قیمت را برای غیر بولیویایی‌ها خیلی بالا برده‌اند و خیلی‌ها می‌آیند شکایت می‌کنند. گفت خب اگر بخواهی فقط سایت را ببینی چه؟ گفتم پرسیدم اما موافقت نکردند. گفت صبر کن الان این سرباز را می‌فرستم با مامور جلوی سایت حرف بزند نصف قیمت بفرستندت داخل. سرباز رفت و برگشت و گفت الان مامور جلوی در همان خانم مقرراتی‌ست. نیم‌ساعت دیگر بیا جلوی در، شیفتش عوض می‌شود و می‌رود. گفتم باشد. نیم‌ساعت را صرف تماشای بچه‌مدرسه‌ای‌ها کردم که آمده‌بودند اردو. بعد رفتم. آقایان افسر، انگار می‌خواستند زندانی فراری بدهند، لای در را باز کردند گفتند بیا برو تا کسی نفهمیده! من که منتظر بودم نصف مبلغ ورودی را بپردازم ایستاده‌بودم جلوی دفتر نگهبانی، آقای مامور جلوی در اشاره کرد، برو! برو!!
رفتم تمام منطقه‌ی باستانی را گشتم و عکس انداختم. از خرابه‌ها، از معبدها، مجسمه‌ها، حتی بوته‌های خار! حواسم هم بود دست از پا خطا نکنم کسی بیاید یقه‌ام را بگیرد که بلیطت کو! بعد برگشتم و با همان حالت مشکوک گفتند بروم در اتاقک نگهبانی بنشینم. گفتند نصف قیمت بلیط را می‌دهی؟ گفتم البته که می‌دهم! تازه خیلی هم از شما ممنونم. طفلکها مثل اینکه خیلی از دفتر اصلی که آن روبروست می‌ترسند که لو بروند. گفتند از اینجا سرت را بیانداز پایین برو سوار اتوبوس شو. گفتم چشم.
با خیال خوش توی اتوبوس نشستم و به لاپاز برگشتم. حواسم به دهاتی‌هایی بود که کرایه‌ی کامل اتوبوس را نداشتند بدهند و راننده که با سادگی می‌گفت عیبی ندارد. از اینکه اینجا پول و قانون جای انسانیت را نگرفته خوشحالم.

۱۳۹۰ فروردین ۲۰, شنبه

و شهری که دوستش دارم

امروز بعد از ظهر ساعتهای زیادی را در لاپاز پایتخت بولیوی راه رفتم. از کاخ ریاست جمهوری شروع کردم که دیگر خلوت شده بود و با اینکه مامورهای پلیس در همه‌جا در حال گشت زدن بودند، اما مانع رفت و آمد نمی‌شدند. از آنجا به پرادو رفتم. بلند ترین خیابان لاپاز که از ابتدا تا انتهایش چندین بار اسمش عوض می‌شود، اما همه آنرا به اسم پرادو می‌شناسند. پیدا کردنش هم کار آسانی‌ست. از هر جای شهر که سرپایینی بروید به این خیابان می‌رسید. با آنهمه آدمی که توی این خیابان موج می‌زند آدم فکر می‌کند رودخانه‌ای از انسان در قعر این دره در جریان است. در جای‌جای خیابان گروههای مخالف تجمع کرده بودند و شعار می‌دادند. خیابان را تا پلازای دانشجویان ادامه دادم و بعد از یکی از خیابانها بالا رفتم. در لاپاز، منطقه‌ی جنوبی شهر در واقع شمال شهرش محسوب می‌‌شود، و آدم وقتی به یکی از فقیرترین کشورهای جهان سفر می‌کند انتظار ندارد با فضای شهری در حد و اندازه‌های تهران خودمان مواجه بشود. این منطقه که به آن وارد شدم، حال و هوای شمیران را داشت و کلی دلتنگم کرد. از آن بالا از کوههای اطراف شهر عکس گرفتم. جای تعجب دارد که شهری که انگار توی یک کاسه‌ی گود قرار گرفته، هنوز هم آسمان آبی داشته باشد. در پارکی مشغول عکاسی بودم وبرای بیرون رفتن به سمت پایین حرکت کردم. آن پایین دیدم اطراف پارک را نرده‌های بلند کشیده‌اند و راه خروج ندارد. دوباره باید برمی‌گشتم بالا. با هن و هن و نفس زنان به بالا رسیدم دیدم آقای نگهبان کلیسا در را قفل کرده. پرسیدم از کجا بروم بیرون؟ گفت باید دور بزنی از آنطرف بروی بالا، آنجا راه خروج هست. دور زدم و دیدم آنطرف هم راهش بسته است!! جالب بود که توی پارک به این زیبایی زندانی شده بودم!! و جالبتر اینکه تنها نبودم، عده‌ی زیادی عاشق و معشوق توی پارک بودند که جلوی منظره بی‌نظیر همدیگر را تنگ در آغوش گرفته بودند. ظاهرا تنها من مشکل خروج داشتم و آنها از جایشان راضی بودند!! سه تا دختر دانشجوی بولیویایی به من راهنمایی کردند که چطور از دیوار بالا بروم و از نرده بپرم!! راهنماییشان به کار آمد و من در عین حال فکر می‌کردم که در این سفر به چه کارهایی که تن ندادم!!
راستش شهر لاپاز را بسیار دوست دارم. غیر قابل باور ترین تنوع پوشش را دارد. زنهای آیمارا با لباسهای براق و زیبایشان و کلاههای کوچک روی سرشان، در کنار جوانانی که مطابق آخرین مد اروپا لباس می‌پوشند و آرایش می‌کنند ملغمه‌ی عجیبی‌ست. لاپاز شهر آرامش است. اگرچه ظاهرا تظاهرات و تجمع جلوی کاخ ریاست جمهوری از رسوم طولانی مدت مردم اینجاست، اما یک‌جور آرامش خوب هم توی زندگی‌شان هست که آدم را محو تماشایشان می‌کند. از سمت کلیسای سن‌فرنسیسکو (با دکور سنگی بسیار جالبش که برگرفته از اعتقادات محلی‌ست و نه اعتقادات مذهبی) می‌شود انبوه مردم را تماشا کرد که روی پل عابر پیاده ایستاده‌اند و دارند پیاده‌ها و اتومبیلها را تماشا می‌کنند. هیچ‌کس عجله ندارد. در ساعات غروب مردم کمی عجله دارند تا اتوبوس بگیرند و به خانه‌هایشان بروند چون اتوبوسها تا ساعت خاصی کار می‌کنند. البته در کتاب راهنمای سفر و در ویکی‌تراول سفارش کرده‌اند در سوار شدن به تاکسی دقت کنیم چون گروههای راهزن با تاکسیهای تقلبی در شهر در تردد هستند. اما برای من که کارم با پیاده‌روی و اتوبوس راه می‌افتد مشکلی نیست. در بعد از ظهر می‌شد دسته دسته تظاهر کننده‌ها را دید که توی کافه یا رستورانی دور هم نشسته‌اند و گپ می‌زنند. از ماده‌ی سفیدرنگی که برای کم‌کردن اثر گاز اشک‌آور زیر چشمهایشان می‌زدند قابل تشخیص بودند. اینجا هم همه‌چیز در آرامش بود و واقعا می‌شد فهمید که این مردم اعتراض را زندگی می‌کنند.
جوانهای لاپاز در ساعات عصر دوست دارند در کافه‌های شیک دور هم جمع بشوند و قهوه بنوشند. تا بحال زیاد با غذای محلی‌شان آشنایی پیدا نکردم اما باید بگویم لذیذترین غذای خیابانی را دارند! امروز ساندویچ استیک خریدم به هفتاد سنت امریکا. هنوز هم مزه‌اش را فراموش نکرده‌ام و به خودم می‌گویم فردا هم به دکه‌ی آن جوان سر خواهم زد! انگار نه انگار همین من بودم که در پرو به حال مرگ افتاده بودم!!
یک چیز دیگر هم بگویم، آنهم شاید بشود گفت تساوی حقوق زن و مرد!! در خیلی شهرهای امریکای جنوبی مردهای بسیاری به چشم می‌خورند که دارند گوشه‌ی دیوار ادرار می‌کنند!! می‌دانم، چندش‌آور است، نتوانسته‌اند فرهنگ مردم را عوض کنند. اما چیزی که در بولیوی می‌بینی اینست که خانمها هم دامن بزرگشان را کمی بالا می‌زنند و همانجا گوشه‌ی خیابان می‌نشینند!! برای آنها زن و مرد فرقی نمی‌کند. این عمل برای هیچکدامشان زشت نیست. همانطور که یک مادر به راحتی در خیابان به بچه‌ی نوزادش شیر می‌دهد و هیچکس نمی‌چرخد تا دید بزند. از اینکه این مسائل طبیعی انقدر برایشان معمولی‌ست خوشم می‌آید.

 کلیسای سن‌فرنسیسکو با ستون سنگی خدای اینکا

پل عابر پیاده و مردمی که برای هیچ‌چیز عجله‌ای ندارند

 ترشیهای دونیا اوا، جایی که ساندویچ ظهرم را خریدم

 چقدر بعضی تصاویر آشنا هستند

 تجمع دانشجویان دانشگاه ملی

 سندیکای کارمندان بهداشت و درمان

 تجمع سندیکای کارگران که از شهر سانتا کروز به لاپاز آمده‌اند

 و هنوز هم می‌شود از تنوع پوشش مردم لذت برد

 منظره‌ی منطقه‌ی جنوب شهر (بالا شهری‌ها)





 اینجا هم دروغ بیلبورد دارد البته!

 خانم دستفروش که گوشهایش را به شلیکهای هوایی گرفته

 تصویری به یاد دانش‌آموختگان که در 15 ژانویه 1981 در راه دمکراسی کشته شدند

 منظره‌ی این کوهشان را دوست دارم

 دکه‌ی سانویچ فروشی مورد علاقه‌ی من!

 تجمع همچنان ادامه داشت

منظره‌ی لاپاز از پنجره‌ی کنار تختخوابم