۱۳۹۷ شهریور ۱۳, سه‌شنبه

اما، جاهای خیلی خوب سفر پرو هنوز مونده...

از کوزکو، پایتخت اینکاها قبلا اینجا و اینجا توضیح دادم. برین اون مطالب رو هم ببینین. الان یه سری عکس اضافه‌تر از اون پستهای قدیمی می‌گذارم. عکسها مال سال ۲۰۰۹ هستند و نمی‌دونم علت اینکه سایز عکسها اینقدر کوچیکه بخاطر تنظیمات ذخیره‌ی کامپیوترم بوده یا تنظیمات دوربین. به هر حال عذرخواهی می‌کنم برای کیفیت پایین. 

ساعت شش صبح رسیده بودیم به کوزکو و شهر در خواب زمستانی بود

حال و هوای شهر

تزیینات چوبی ساختمونها به اندازه‌ی جنوب پرو زیاد نبود اما همین هم جلب توجه می‌کرد

هاستل ما بود. یه درصد فکر کنین اسمش یادم میاد

 کلیسای جامع کوزکو
اینجا یکی از بزرگترین ارگهای کلیسا وجود داشت، و تزیینات طلا داخل کلیسای جامع از هر کلیسای دیگه‌ای که دیدم بیشتر بود.
حال و هوای شهر کوزکو و پلاسا د آرماس
عکس فکر می‌کنم مال آیرین باشه
فکر می‌کنم یکی از درهای کلیسا بود. یادم نیست


دیوارهای شهر کوزکو، مثل دیوارهای شهرها و روستاهای دیگه‌ی منطقه، به شکل پازل از سنگهای
 غیر همسان ساخته شده. چیزی که نهایت دقت و کمال اون رو در کُری‌کانچا و نهایت عظمت اون
 رو در ساکسای‌وامان دیدیم

ورودی کُری‌کانچای شگفت انگیز
 در مورد کُری‌کانچا تو مطلبی که قبلا نوشته بودم توضیح دادم. 

ولی حال خوبش قابل توصیف نیست

دورنمای شهر از بالای ساکسای‌وامان

ساکسای‌وامان در واقع یه قلعه- معبده، ابعادش حیرت‌انگیزه. اینکه چطور این
 سنگهای عظیم رو اینجا آوردن و همچین چیزی ساختن هم حیرت‌انگیزه
 
دورنمای شهر کوزکو از اینجا خیلی خوبه
 
پازل عظیم سنگها در ساکسای‌وامان

برای رسیدن به خیلی جاها باید از شکاف بین کوهها عبور می‌کردیم، این مکانیزم دفاعی‌شون بوده،
هم رسیدن به مقصد رو مشکل می‌کرده و هم پنهان کردنش آسون بوده

همون شکافها

این تاقچه که توی سنگ کنده شده باید محل قرار دادن ابزار مراسم آیینی باشه

قبلا هم گفته بودم، این قسمت برای اجرای مراسم آیینی و مومیایی کردن جسد بزرگان اینکا استفاده می‌شد 

یه چیزی که خیلی توی این منطقه می‌بینین، گدایی مردم بومیه. اغلب به صورت مدل شدن توی عکس و گرفتن چند سکه

منتظر کسانی که بیان باهاشون عکاسی کنن.
این موضوع مدل عکس شدن، و همچنین گدایی در یه منطقه با این معروفیت و تعداد توریست، یه چیزی رو نشون می‌ده، اون اینکه از پولی که وارد این منطقه می‌شه مردم بومی سهم خیلی کمی دارن. هتل‌ها، کمپانی‌های تور، حتی وسایل نقلیه اغلب توسط مردمی غیر از مردم بومی منطقه به اینجا وارد شده و طبعا کسانی که براشون کار می‌کنن سهمی در سود کلان این شرکتها و هتلها ندارن. راستش من در پرو بین هیچ دو گروهی همدلی ندیدم. این رو از این بابت می‌گم که سه بار به این کشور سفر کردم، و دیدم که هر شهری برای خودش ادعا می‌کنه مهمترین شهر کشوره و برای اینکه خودش رو بالا ببره سعی می‌کنه بقیه رو بزنه زمین. همین رویه رو مردم هم تا حدودی دارن. راه دور چرا بریم، تو ایران خودمون هم این مسئله هست، که حتی وقتی تاکید شده مردم محلی در یه بیزنس غیر محلی که به منطقه اومده مشغول بشن، این محلی بودن در واقع منظور مردم اون استانه، نه مردم اون منطقه و بخش خاص. برای همین می‌بینیم که سیستانی‌ها و بلوچستانی‌ها با هم اختلاف دارن و مثلا کارخونه‌ای که در بلوچستان راه اندازی شده، کارگرهاش از زابل میان و در نتیجه مردم بومی اون منطقه هیچ سهمی از کارخونه‌ای که داره آب و هوا و امکاناتشون رو می‌گیره ندارن. الان اگه متوجه عرایض من نشدین لطف کنین برین درباره‌ی مفهوم توسعه‌ی پایدار مطالعه کنین. قربونتون. 

خب یه مطلب دیگه با عکسهای دره‌ی مقدس و ماچوپیچو می‌گذارم و دست از سر پرو برمی‌دارم :)

۱۳۹۷ شهریور ۸, پنجشنبه

آرِکیپا، پرو

فکر می‌کردم از آرِکیپا نوشته‌م و عکس گذاشته‌م. حافظه نیست که! فکر می‌کنم این سری هم با فیس‌بوق دود شد رفت.
خب از آرِکیپا بگم که شهر خیلی دلنشینی در جنوب پروئه. سه بار به این شهر رفتم. یه موزه‌ی دانشگاهی هست توی این شهر به اسم Museo Santuarios Andinos می‌شه ترجمه کرد موزه‌ی بست‌نشینی منطقه‌ی آند. قاعدتا خیلی مذهبی، ولی چیزی که مهم بود اولین مومیایی یخی منطقه بود که اینجا نگهداری می‌شد. موزه با کارت دانشجویی معمولی مجانی بود، ولی داستان مال ۹ سال پیشه. عکاسی هم در موزه ممنوع بود بنابراین من به جز خوانیتا هیچ یادم نمیاد چه چیزهای دیگه‌ای توی موزه بود.
خوانیتا رو قبلا اینجا معرفی کرده بودم. شاهزاده‌ی اینکا که برای فروکش کردن خشم خدایان آتشفشانها، به سر قله‌ی آمپاتو برده و قربانی شد. وقتی پیداش کردن، بدنش تو یه پارچه‌ی گلدوزی شده‌ی رنگ روشن پیچیده شده بود، مجسمه‌های کوچیکی از طلا، نقره و صدف توی لباسش بود، یک کلاه پر از طوطی قرمز به سرش بود و یه شال آلپاکا که با گیره‌ی نقره محکم شده بود هم تنش کرده بودند. اینها بهترین درجه‌ی پوشاک در پایتخت اینکاها، شهر کوزکو محسوب می‌شد و بخاطر همین باستانشناسها عقیده دارند که او یک شاهزاده از خانواده‌های اینکا در کوزکو بوده. 
بعد از پیدا شدن خوانیتا، باستانشناسها به قله‌های آتشفشانی دیگه هم سر زدن و جسد بچه‌های کوچکتری رو پیدا کردن. خیلی از اونها به صورت جفت (یه پسر و یه دختر) دفن شدند. خوانیتا با ضربه‌ی شدیدی به سرش کشته شده بود و خیلی‌های دیگه با الکل بیهوش شده و بعد دفن شده بودند. همین موضوع می‌تونه شروع چه داستانهای عجیبی توی ذهن خیال‌انگیز ما باشه. اگر به این منطقه از آند می‌رین یه جستجو کنین ببینین نزدیکترین موزه که یکی از این مومیایی‌های یخی رو داره کجاست. 

به جز این آرکیپا برای ما اولین جای استراحت بود. ما که شیش روز هفته برای استادخانوم کار می‌کردیم و به جاش به ما بیسکویت و غذای آب‌پز می‌داد، می‌تونستیم به آرکیپا بریم و از تماشای یه شهر زنده و نوشیدن قهوه‌ی خوب و خوردن غذای دلچسب لذت ببریم. بعد از اتمام دوره‌ی باستانشناسی من و همسفرم آیرین یکبار دیگه به آرکیپا رفتیم و دو سال بعدش هم من یکبار دیگه سر از آرکیپا درآوردم. بریم عکس ببینیم. 

پلاسا د آرماس، میدان مرکزی شهر آرکیپا

پلاسا د آرماس، میدان مرکزی شهر آرکیپا

پلاسا د آرماس، میدان مرکزی شهر آرکیپا

آخه همه‌شون جمع شده بودن اینجا!!

اکثر فروشنده‌های آرکیپا هم خانمها بودن

ایستگاههای ویتامین‌سرا به سبک پرو

عطاری 

اونا که داره آویزون می‌کنه

سر در بومی‌شده‌ی بانکها و ساختمونها

این رو تو جاده گرفته بودم، مه صبحگاهی تو بیابونی‌ترین منطقه‌ی پرو

داخل یکی از کلیساهای شهر آرکیپا

و اتاقی دیگه
 راستش سر زدن به کلیساهای پرو، بولیوی، و هر کشور بدبخت دیگه‌ای که مهرابها و تزیینات طلا دارن من رو به کلی از حضور مسیحیت در امریکای لاتین بیزار کرد. احساس کردم اینا حتی از ما هم بیشتر سرشون کلاه رفته. یا ما بیشتر از اینها سرمون کلاه رفته؟ قضاوتش با تک‌تک خودمون. 
 این هم تو سفر سوم، برای مراسم رستاخیز مسیح مسابقه‌ی ساختن فرش‌های رنگی











حافظ، سعدی، مولوی و فردوسی، نام خیابانهایی در مرکز شهر تهرانند

دیشب داشتم یک دورمانده از ادبیات رو با غزل آشنا می‌کردم. غزلیات سعدی که برای من لذت خالصه، دیوان شمس که یکمرتبه از کلمات ملموس و زمینی سعدی آدمو پرت می‌کرد بالا و تو یه فضای فلسفی گیج کننده انگشت به دهن نگه‌می‌داشت، حافظ که یکی به نعل می‌زد و یکی به میخ و دائم دنبال فرصتی بود که بره میخانه، وقتی حسابی از غزلیات لذت بردیم و البته این دوست موسیقی‌دان من سعدی رو به شوپن، مولانا رو به بتهوون و حافظ رو به مندلسون تشبیه کرد، رفتیم سراغ شاهنامه‌ی فردوسی. خودمم باورم نمی‌شه که شاهنامه اینقدر ما رو گرفت که هی صفحه به صفحه خوندیم و لذت بردیم و احساس عظمت کردیم و خندیدیم و ناراحت شدیم و یکمرتبه دیدیم ساعت سه و نیم صبحه و ما هنوز رزم کاموس کشانی رو تموم نکردیم. نشان کتاب گذاشتیم لای کتاب که ادامه بدیم و ببینیم آخرش پیران ویسه و رستم به چه نتیجه‌ای می‌رسند. 
شاهنامه انقدر تصویریه، انقدر آدم رو از درون دگرگون می‌کنه، و انقدر جدی این کار رو انجام می‌ده که آدم واقعا پی به معجزه‌ش می‌بره و پی به این موضوع که چطور در این همه سال، خانواده‌های بسیاری پای قصه‌های شاهنامه می‌نشستند چون خیلی بهتر از تلوزیون و اینترنت با ذهن اونها درگیر می‌شد و هر شب می‌اومدن می‌نشستن ببینن بقیه‌ش چی می‌شه و فردوسی با چه مهارت وصف نشدنی‌ای هر قصه رو انقدر مفصل توضیح داده و ذره ذره آدم رو جذب کرده به داستان که نتونی ول کنی و بری. چطور تونسته اینهمه کلمات بدون تکرار توی بیست صفحه‌ی پیاپی بنویسه، و آمدن رستم رو اینهمه کش بده، بدون اینکه آزارت بده. این وسط توصیفهاش، توصیفهاش، وای توصیفهاش... اصلا انگار بعد از شاهنامه آدم نمی‌خواد هیچ چیز دیگه بخونه.

سراپرده زد گُردِ گیتی فروز                 پسِ پشتِ او، لشکر نیم‌روز
به کوه اندرون، خیمه‌ها ساختند          درفش سپهبد برانداختند
نشست از برِ تختْ‌بَر، پیلتن                همه نامداران شدند انجمن
ز یک دست، بنشست گودرز و گیو       به دستِ دگر، توس و گردانِ نیو
فروزان، یکی شمع بنهاده پیش           سَخُن راند هرگونه از کمّ و بیش
ز کارِ بزرگان و جنگِ سپاه                ز رخشنده خورشید و گردنده ماه
...

۱۳۹۷ شهریور ۷, چهارشنبه

هنوز هم پرو، ولی دو سال عقب‌تر

رفتم و عکسهای پرو در سال ۲۰۰۹ رو تماشا کردم و کلی خاطره برام زنده شد. قبلا از روزهای کمپ باستانشناسی در جنوب کشور اینجا و اینجا نوشته بودم. البته نگاه کردم و دیدم که هنوز خیلی عکس از اون سفر بود که نگذاشتم. یه مقدار عکس ببینیم.

سرو باول، کوه مقدس که محل اقامت حکمرانان بود. کارگاه باستانشناسی ما رو تپه‌ی روبروی این کوه بود بهش می‌گفتن سرا مخیا

توی ون به سوی سایت

کار هر روز از ساعت هفت صبح تا پنج عصر ادامه داشت، حتی شنبه‌ها رو هم باید می‌رفتیم تو کارگاه کار می‌کردیم.

وضعیت هر روز 

و وضعیت هر عصر تو رستورانی که فقط برای ما غذا می‌پخت.
 خانم استاد به صاحب رستوران گفته بود شوهرم سرخ کردنی نمی‌خوره، دخترم گوشت خوک دوست نداره، پسرم فلان چیز دوست نداره، من فلان چیز دوست ندارم، این شد که در کل یکماه آشپز بی‌نوا به ما غذای آب‌پز می‌داد. یه بار که خانم استاد نیومده بود آشپز با خیال راخت جوجه سرخ کرده بهمون داد و ما انقدر دعاگو شدیم که طفلک عذاب وجدان پیدا کرد بخاطر غذاهای بی‌مزه‌ی هر روز.
اگر گفتین این چیه؟

از روی این حدس می‌زنین؟

بالایی ستون فقرات کوسه بود، اینها هم ماهی‌های دیگه

یکبار، تنها یکبار یه روز یکشنبه بچه‌ها وقت کردن فریزبی بازی کنن.

نمای میدون شهر و ورودی موزه که ما اونجا کارگاه سفال داشتیم

فکر کنم این ر و قبلا توضیح داده بودم که مردم شهر بخاطر مومیایی‌های توی موزه و کارگاه ما درست کرده بودن توی دیوار.

نوستالژی‌ترین چیزی که در دور افتاده‌ترین بخش جنوب پرو می‌شد یافت

اصلا انگار آدم یه فامیل دور رو دیده!!

نمایی از جناب خسوس (همون جیزز یا مسیح)

وقتی رفتیم پاش احساس کردیم اونقدر که فکر می‌کردیم بزرگ نیست

بازدید از قبرستان شهر یکی دیگه از تفریحات یکشنبه بود

اولین بار بود که قبرستون طبثاتی بالای سطح زمین می‌دیدم. استادخانوم گفته بود قبلا سیل اومده و همه‌ی تابوتها رو با خودش برده بود. 

طبعا نمای هر قبر متفاوت بود







مئیس مورادو یا ذرت سیاه، که شیرینه و یه نوشیدنی ازش درست می‌کردن به اسم چیچا مورادا

ذرتهای متفاوت زیادی اونجا بود اما من زیاد عکاسی نمی‌کردم ازشون
احتمالا این بخش رو ادامه می‌دم تا عکسهای کشور پرو تکمیل بشن.