۱۳۹۰ آذر ۱۸, جمعه

Nevada City

نوادا سیتی در یکساعتی شمال ساکرامنتو، شهرکوچکی‌ست که فضای قدیمی خود را حفظ نموده و به محلی دوست داشتنی برای یک سفر یکروزه تبدیل شده. این شهر که در نزدیکی گِرَس‌ولی (دره‌ی علفزار) قرار گرفته، در واقع یکی از اولین شهرهاییست که با شروع تب طلا در غرب امریکا بنا شده و اکنون به عنوان یکی از میراثهای فرهنگی امریکا از آن حفظ و نگهداری می‌شود. ساختمانهای قدیمی و زیبا در این شهر خودنمایی می‌کنند و معدنهای قدیمی طلا در اطراف شهر جزو جاذبه‌های توریستی آن هستند. اما جدا از بار تاریخی‌ای که این شهر برای آن معروف است، محیط خودمانی و زنده‌ی این شهر کوچک در یک روز شنبه خاطره‌ی خوشی برای ما باقی گذاشت. مغازه‌های کوچک، از چای فروشی گرفته تا عتیقه فروشی، محل گشت و گزار مردم محلی‌ست و کافه‌های کوچک و رستورانهای واقع شده در ساختمانهای قدیمی، مردم را به گذراندن ساعاتی آرام دعوت می‌کنند. در واقع این استراحت در حیاط یک کافه و تماشای مردمی که در آرامش قدم می‌زنند بود که مرا به این شهر کوچک علاقمند کرد.
















۱۳۹۰ آذر ۵, شنبه

Napa Valley

در شمال کالیفرنیا دو منطقه بسیار زیبا و خوش آب و هوا وجود دارند که برای باغهای انگور و شرابهای سفید و سرخشان معروفند: دره‌ی نَپا و دره‌ی سونوما. هنوز فرصت بازدید از دره‌ی سونوما را نداشته‌ام اما شنیده‌ام که نسبت نپا ارزانتر و خودمانی‌تر است و پارکها و مناطق بیشتری برای بازدید دارد. در هر صورت، امروز می‌خواهم دره‌ی نپا را معرفی کنم که در پاییز سال گذشته از آن بازدید کرده بودم. در این سفر کوتاه نیم‌روزه، ما به چشمه‌ي آتشفشانی منطقه سر زدیم و بعد از گردش در یک پارک ایالتی به تاکستان یک آقای خوش ذوق ایرانی، آقای داریوش خالدی رفتیم که با هنرمندی و سلیقه و البته هزینه‌ی قابل توجه، فضای مزرعه و شراب فروشی خود را به شکل تخت جمشید درآورده است. آقای خالدی بیشتر از چهل سال است که در امریکا به سر می‌برد و با ایجاد این مکان دلنشین، سهمی در معرفی تاریخ کهن ایران ایفا می‌کند.
شاید بهتر باشد که یک توضیح کوچک در اینجا درباره‌ی تفاوت شراب و مشروبات الکلی بدهم. شراب، که از فرایند تخمیر انگور بدست می‌آید، در امریکا و در سایر کشورهایی که بازدید کرده‌ام از اصالت و مقام خاصی برخوردار است. یک مهمانی رسمی عموما با صرف یک گیلاس شراب قرمز گرم می‌شود و شامهای رسمی، بسته به نوع غذا با شراب قرمز و یا سفید در سر میز همراهند. صرف شراب در سر میز آداب خاص خود را دارد و یکی از علایق قشر علاقمند به شراب، بازدید از تاکستانها، لذت بردن از فضای مطبوع آن مکانها و امتحان کردن شراب ساخت همان مزارع می‌باشد. اما سایر مشروبات الکلی که از فرایند تقطیر و مشابه آن به دست می‌آیند، این فرهنگ ظریف را به همراه ندارند و از نظر مراسم و اهمیت فرهنگی، جایگاه مشابهی ندارند. عموما به قشر شراب‌دوست با دیده‌ی احترام نگریسته می‌شود و از تاکستانهای شمال کالیفرنیا تا باغهای انگور فرانسه و ایتالیا و شراب‌سازی‌های آرژانتین و شیلی، این فرهنگ آرامش و لذت و احترام در کنار شراب وجود دارد.
مجسمه‌ی یک کشاورز در حال پرس کردن انگور برای آب‌گیری
یک درخت زیتون در حال نقل مکان!
منظره‌ی باغهای انگور از جاده
چشمه‌ی آتشفشانی

ورودی تاکستان داریوش
داخل محوطه فروشگاه داریوش
بطری شراب قرمز 

تجهیزات شرابگیری


انگورهای باغ داریوش

حوضچه‌های محوطه‌ی بیرون با گلهای نیلوفر آبی
سر ستون بازسازی شده 

۱۳۹۰ آبان ۳۰, دوشنبه

Calaveras Big Trees State Park

پارک ایالتی کالاوراس معروف به پارک درختهای غول‌آسا، یکی از سه پارک موجود در امریکاست که در آن می‌توان به دیدن درختهای عظیم‌الجثه‌ی سکویا رفت. این مکان که در سال ۱۸۵۲ توسط ماجراجویان انگلیسی کشف شده بود از همان موقع به یکی از جاذبه‌های گردشگری ایالت کالیفرنیا تبدیل شد. این ماجراجویان درخت اول که قطع کردند را درخت "کشف" نامیدند و قسمتی از آنرا برای بازدید عموم به مکانهای مختلف بردند. قسمت باقی‌مانده از ریشه‌ی این درخت به اندازه‌ای بزرگ بود که از آن به عنوان صحنه‌ی رقص استفاده می‌شد. درخت دیگری که معروفیت جهانی پیدا کرد "مادر جنگل" نام داشت که پوست این درخت را قطعه قطعه کندند و به نیویورک و پس از آن به انگلستان بردند تا عظمت این درخت را برای کسانی که باور نداشتند بازسازی کنند.
ریشه‌ی درخت "کشف" (لطفا تصویر را بزرگ ببینید)
درختان سکویای قرمز بسیاری همچنان در این جنگل موجود هستند که بین هفتاد و پنج تا صد متر ارتفاع و بین هفت تا ده متر قطر دارند. گفته می‌شود سن تقریبی این درختان عظیم‌الجثه بین دوهزار تا سه هزار سال تخمین زده می‌شود. البته به غیر از درختانی که در همان قرن نوزدهم بریده شده بودند، بازمانده‌ی درختانی هم وجود دارند که از ریشه در آمده‌اند و روی زمین افتاده‌اند فرم ریشه‌هایشان شکل زیبایی پیدا کرده. البته داخل یکی از این درختها به شکل تونلی درآمده بود که می‌شد از داخل آن عبور کرد!
سفر ما به پارک ایالتی در یک روز سرد آغاز شد و پس از نزدیک به دو ساعت رانندگی از شهر ساکرامنتو، به این منطقه که در برف فرو رفته بود رسیدیم. منظره‌ی بی‌نظیری بود از جاده‌ی برف گرفته و درختان کاج تازه برف نشسته و زیبا. در ابتدای ورود به پارک متوجه شدیم بخاطر پایان فصل بازدید، پارک به صورت نیمه تعطیل است و تنها مسیر راهپیمایی کوتاهتر که مسیر راهپیمایی شمالی نامیده می‌شد باز بود. ورودی پارک هشت دلار است اگر کسی قصد بازدید از این پارک یا پارکهای دیگر امریکا را دارد باید توجه داشته باشد که در اغلب این مکانها امکان استفاده از کارت بانکی و اعتباری نیست و باید مبلغ دقیق به صورت پول نقد همراه داشته باشند چون کسی نیست تا اسکناس را برایشان خرد کند!
هوای نیمه‌ابری و برفهایی که از روی درختها آب می‌شدند و روی سر ما می‌ریختند تا حدودی مزاحم عکاسی بودند. اما به جز این مشکل، باید بگویم که عکس گرفتن از این درختها به دلیل ارتفاع زیادشان هم بسیار مشکل بود و هیچ عکسی حق مطلب را ادا نمی‌کرد.
در پایان باید از توجه شدید دولت ایالتی به حفظ این درختها اشاره کنم که با وضع قوانین محکم، از این بازمانده‌های گذشته محافظت می‌کنند. برای حفظ محیط زیست و این گیاهان، از ورود سگ به مناطق محافظت‌شده جلوگیری می‌شود. مناطق خاصی دور از درختان سکویا برای استراحت و پیک‌نیک در نظر گرفته شده و همچنین کشیدن سیگار در مناطق راهپیمایی مطلقا ممنوع است و جریمه‌ی سنگین دارد.
دوتا از درختهای جوان‌تر

سعی می‌کنم این درخت را در آغوش بکشم!

ریشه‌ی یکی از درختهای افتاده

این میوه‌ی سکویا نیست، بلکه میوه‌ی درخت کاجی است که در این جنگا قد کشیده و برای خودش درخت کاج بسیار بلندی‌ست

سوراخ ایجاد شده در تنه‌ی یکی از درختان بریده شده

روی تنه‌ی بریده شده‌ی یکی از درختان سرخ‌رنگ 

برای تصور قطر این درخت تصویر را بزرگ ببینید

در حال عبور از زیر یکی از این درختان

۱۳۹۰ مهر ۲۶, سه‌شنبه

ادوات شکنجه

در قسمتی از موزه‌ی تاریخ شهر کارتاخنا در شمال کلمبیا، اتاقی قرار دارد که در آن اشیا و ادوات مخصوص شکنجه در دوره‌ی سلطه‌ی اسپانیایی‌ها بر منطقه به نمایش گذاشته شده. البته تصاویری نقاشی شده از آن دوران نیز نحوه‌ی شکنجه‌ی مجرمان و متهمان را نشان می‌دهد. در این میان بر تاثیر کلیسا بر شکنجه‌ی گناهکاران تاکید شده و اغلب سیاهچالها در منطقه‌ی امریکای لاتین در زیرزمین کلیساهای بزرگ قرار داشته‌اند. بخاطر دارم در شهر آنتیگوای گواتمالا نیز از یکی از این زیرزمین‌ها دیدن کرده بودم و برایم توضیح داده بودند که کشیش‌های کلیسا که از ازدواج منع شده بودند، زنان بومی را اغفال می‌کردند و اگر زنان حامله می‌شدند و یا می‌خواستند ماجرا را برملا کنند، در زیرزمین کلیسا زندانی و شکنجه می‌شدند و سرنوشتشان مرگ بود.
عکسهای این پست از همان موزه‌ی تاریخ در منطقه‌ی تاریخی شهر کارتاخنا آورده شده و توضیحاتشان را تا جایی که بخاطرم مانده باشد می‌نویسم.

احتمالا فضایی که به عنوان دادگاه استفاده می‌شد
دست و پای مجرم با طناب بسته و کشیده می‌شد
آثاری که روی بدنه‌ی دستگاه بالا به جا مانده
 انگشتان مجرم در بین این دستگاه قرار گرفته فشرده می‌شد
طوق خاردار
این را به ذهن خلاق خودتان می‌سپارم
دستگاهی که سر مجرم در زیر آن قرار گرفته فشرده می‌شد
مجرم روی قسمت نیمکت مانند نشانده می‌شد و بند چرمی دور گردنش قرار می‌گرفت و سپس با مته از پشت به سر او فشار وارد می‌آمد
توضیحات این دستگاه را بخاطر ندارم ولی فکر می‌کنم مجرم با استفاده از این دستگاه از دست یا پا آویزان می‌شد
شی چنگال مانند که روی بند چرمی قفل شده از هر دو طرف مانع آن می‌شد که مجرم بتواند سر خودش را پایین بیاورد

یکی از فضاهایی که به عنوان زندان استفاده می‌شد 
و در آخر ویدویی که می‌توانید از این بخش موزه ببینید

۱۳۹۰ مهر ۲۵, دوشنبه

.

گُفتُمش فدای غمزه گِرُدم
دلخوشُم که تو رو نومزه کِردُم
پیش پات می‌شینُم دو زانو
                              آخ
                              ماه پیشانو جان
                                                ماه پیشـــــــــــانـــــو

۱۳۹۰ مهر ۲۴, یکشنبه

چرا زنهای کلمبیا شادترین زنان دنیا هستند؟

وقتی در کلمبیا بودم همیشه این نکته به چشمم می‌آمد که زنان کلمبیا بسیار شاد و سرزنده‌اند. به زیبا بودن، زیبا پوشیدن و زیبا آرایش کردن اهمیت می‌دهند و صدای بلند حرف زدن و خندیدنشان خیابان را پر می‌کند. می‌توانم بگویم شادترین روزهای سفرم و شاید حتی شادترین روزهای عمرم همین چهار ماه و نیم اقامتم در کلمبیا بود.
در این که فرهنگ و نگاه جامعه به زن در کشوری مثل کلمبیا با کشوری مثل ایران زمین تا آسمان فاصله دارد که شکی نیست. اما در این بین کشورهای بسیاری دیده‌ام که در بین این دو قطب مخالف قرار می‌گیرند و نمی‌توانند به کلمبیا برسند، اگرچه هنوز با محدودیت و فشار وارد بر زنان ایرانی خیلی فاصله دارند.
چرا زنهای کلمبیا شادند؟ در هر شهر و روستایی که باشید می‌بینید که زنها، از هر رنگ و نژادی که باشند، از اعتماد به نفس فوق‌العاده‌ای برخوردارند. زنان سیاهپوست کلمبیایی (که اجدادشان به صورت برده به این منطقه‌ها آورده شده بودند) به همان اندازه به زیبایی و سرزندگی اهمیت می‌دهند که زنهای کلمبیایی اروپایی تبار. آنها زیبا پوشیدن را خوب می‌شناسند، در لباسهای رسمی بسیار شیک و زیبا دیده می‌شوند و لباسهای ملی و محلی‌شان مملو از رنگ و دامن‌های پف‌دار بلند با بالاتنه‌های کوتاه و زیباست. اما طرز لباس پوشیدن تنها عامل نیست. به نظر من طرز نگاه مردان یکی از مهمترین عوامل شادابی و سرزندگی جامعه‌ی کلمبیاست. حالا توضیح می‌دهم.
در کلمبیا یک شعار وجود دارد، می‌گویند ما زیباترین زنان دنیا را داریم. اگر معیارهای زیباشناختی در طرز تفکر امروزه (معیارهای هالیوود و مجلات مد و غیره) را به کار ببریم، زنهای کلمبیایی به اندازه‌ی زنان سایر نقاط دنیا زیبا هستند و نه بیشتر. اما چیزی که باعث می‌شود این مردم تا این حد روی حرفشان اصرار داشته باشند این است که مردم این نقطه از دنیا به زیبایی بها میدهند و از آن لذت می‌برند. وقتی زنی زیبا با لباسی که زیبایی‌اش را افزون می‌کند از خیابان عبور می‌کند، مردهای کلمبیایی چشمشان از شادی برق می‌زند، از زیبایی آن زن تعریف می‌کنند و حتی اگر با دوستانشان نشسته باشند، گیلاسهای مشروبشان را بالا می‌گیرند و به سلامتی آن زن می‌نوشند! در فرهنگ کلمبیا کسی جلوی خودش را از تعریف درباره‌ی دیگران نمی‌گیرد. اگر این زن زیبا دارد به همراه شوهر یا نامزد خود عبور می‌کند، مرد همراهش هم از این ابراز احساسات دیگران نسبت به همسرش به وجد می‌آید و شاید دست زنش را بگیرد و به جمع آن مردها برود و با هم گیلاس مشروبی بزنند. نکته‌ای که می‌خواهم بگویم این است که دیدن زیبایی زن و ارزش نهادن به آن جزو مهمترین ارزشهای این جامعه است، و همین باعث می‌شود کلمبیایی‌ها اعتقاد داشته باشند زیباترین زنهای دنیا مال کشور خودشان هستند.

اما این رویه در سایر کشورهای امریکای لاتین به این پر رنگی نیست. اگرچه هنوز چشمها به دنبال زیبایی‌هاست، اما نگاه مردها و یا حرفی که به زن زیبا می‌زنند گاهی آزار دهنده می‌شود. این را می‌شود بیشتر در مناطق بومی‌، فقیرتر و عقب‌مانده‌تر دید. و نکته‌ی جالب در این مناطق این است که نه تنها جلوه دادن زیبایی آنقدرها رواج ندارد، بلکه زنان کلمبیایی در این جوامع بدنام هستند!
گروه دیگری که می‌توانم درباره‌شان مثال بزنم، ساکنین کشورهای مدرن‌تر هستند، مثل شیلی و آرژانتین. در این دو کشور، شیکپوشی یک روند روزمره است، اما اگر کسی بخواهد با زرق و برق بیش از حد روزمره بیرون بیاید و نگاهها را به سمت خودش جلب کند عموما باید جنبه‌ی منفی این نگاهها را هم تحمل کند.
آیا همه‌ی کلمبیایی‌ها بی‌بند و بارند؟ این سئوالی‌ست که خیلی‌ها از من می‌پرسند، و پاسخ من منفی‌ست. در کلمبیا، فاحشه‌* بودن جرم نیست و در هر شهر، منطقه‌ای برای این منظور در نظر گرفته شده به آن zona de tolerancia یا منطقه‌ی بردباری می‌گویند. نمی‌گویم که نگاه مردم به این منطقه عادی‌ست، ولی همین که وجود چنین منطقه‌ای را در شهرشان پذیرفته‌اند و فعالیتشان قانونی اعلام شده و ساکنین این منطقه هم مانند سایر افراد شهر مالیات می‌دهند، از سوء تفاهم‌ها کاسته.
آیا خانواده‌های کلمبیایی از هم می‌پاشند؟ اگر منظور همان سریالهای تلوزیونی فارسی وان باشد، آنوقت من هم می‌گویم مگر چند درصد مردم ایران به شیوه‌ی سریالهای ماه رمضان زندگی می‌کنند که مردم کلمبیا بخواهند به شیوه‌ی سریالهای تلوزیونی‌شان زندگی کنند؟ خیر، در همه‌ی جوامع، خانواده‌های منسجم و خانواده‌های از هم‌پاشیده وجود دارد. اما خانواده‌های کلمبیایی‌ای که من می‌شناسم، خانواده‌های مملو از شادی و عشق هستند و علت آن را محوریت زن خانه می‌دانم.
مطلبی که نوشته‌ام مسلما تصویر یک جامعه‌ی ایده‌آل نیست. ایده‌آل بودن یک امر کاملا نسبی‌ست و نمی‌شود انتظار داشت مردمی با پشتوانه‌ی فرهنگی ایران بخواهند مثل مردم کلمبیا رفتار کنند یا بالعکس. اما تنها نتیجه‌ی کوچکی که می‌خواستم بگیرم، عوض شدن نگاه نسبت به زن و زیبایی‌ست. اینکه از کنار زیبایی به سادگی نگذریم، و تسلیم آنها که زشتی را یک فضیلت می‌دانند نشویم.

* به نظرم این مودبانه‌ترین لغت در مجموعه لغات در این زمینه باشد ولی نتوانستم لغتی پیدا کنم که بار منفی نداشته باشد.